Hicret imkânına sahip olduğu hâlde ölünceye kadar hicret etmeyenlere yönelik bu şiddetli tehdit söz konusudur. Zira ruhunu kabz eden melekler, onu bu büyük bir azarlamayla azarlayacak ve ona şöyle diyeceklerdir: {Ne hâldeydiniz?} Yani: Hangi durumda idiniz? Müşriklerden hangi özellikleriniz ile ayrılmıştınız? Aksine onların kalabalığını artırdınız, belki de onlara karşı müminlere arka çıktınız; çok büyük bir hayrı, Resûlü ile birlikte cihadı, Müslümanlarla bir arada bulunmayı ve onlara düşmanlarına karşı yardım etmeyi kaçırdınız. {Dediler ki: Biz yeryüzünde zayıf bırakılmıştık.} Yani: Zayıf, ezilmiş ve mazlum durumdaydık; hicret etmeye gücümüz yoktu. Oysa onlar bu konuda doğru söylemiyorlardı, çünkü Allah onları azarladı ve tehdit etti; Allah hiçbir nefse gücünün yetmediğinden fazlasını yüklemez. Gerçekten zayıf olanları ise istisna etti. Bu yüzden melekler onlara şöyle dedi: {Allah'ın arzı geniş değil miydi de orada hicret etseydiniz?} Bu, takrir amaçlı bir soru olup anlamı şudur: Allah'ın arzının geniş olduğu herkesin nezdinde sabittir. Kul, dinini açıkça yaşayamayacağı bir yerde bulunursa, Allah'a ibadet edebileceği geniş bir yer ve ferahlık vardır. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: Ey iman eden kullarım! Şüphesiz yeryüzüm geniştir. Yalnız Bana ibadet edin. [Ankebût: 56]. Allah, mazereti olmayan bunlar hakkında şöyle buyurmuştur: {Onların barınağı cehennemdir ve ne kötü bir dönüş yeridir.} Bu da daha önce geçtiği gibi, sebebin gerektirdiği sonucun beyanıdır. Bazen bu sonuç, şartları tamamlanıp engelleri olmadığında gerçekleşir, bazen de bir engel bunu önler. Ayette, hicretin en büyük vacibat olduğuna, terkinin ise haram, hatta büyük günahlardan olduğuna delil vardır. Ayette ayrıca, vefat eden her kimsenin kendisine takdir edilen rızkı, ecel ve amelini tamamlayıp eksiksiz aldığına dair bir delil vardır; bu anlam "tevaffî" lafzından çıkarılır, çünkü kendisinde bunlardan bir şey kalmış olsaydı vefat etmiş sayılmazdı. Ayette ayrıca meleklere iman ve onların övülmesi de vardır; çünkü Allah bu hitabı onlara, onların takririni ve takdirini ve yerine uygunluğunu gözeterek getirmiştir. Sonra, hiçbir şekilde hicrete gücü olmayan gerçekten zayıf olanları istisna etti: {Ve hiçbir yol bulamayanlar.} Allah bunlar hakkında şöyle buyurmuştur: {İşte Allah'ın bunları affetmesi umulur. Allah affedendir, bağışlayandır.} "Umulur" (asâ) ve benzeri ifadeler, Allah'ın kerem ve ihsanı gereğince gerçekleşmesi kesin olan şeylerdir. Bazı amelleri yapana sevap vaadinde bir fayda vardır: Kişi o ameli hakkını vererek ve layık olduğu şekilde yerine getiremeyebilir, kusurlu kalabilir; bu durumda o sevabı hak etmez. Allah en doğrusunu bilir. Bu kerîme ayette, emrolunan vacip ve diğer şeylerden aciz kalan kimsenin mazur olduğuna delil vardır. Nitekim Allah Teâlâ cihada güç yetiremeyenler hakkında şöyle buyurmuştur: Kördeki, topaldaki ve hastadaki bir günah yoktur. [Nûr: 61]. Genel emirler hakkında ise şöyle buyurmuştur: Gücünüz yettiğince Allah'tan korkun. [Teğâbun: 16]. Nebî ﷺ de şöyle buyurmuştur: "Size bir şey emrettiğimde, gücünüz yettiği kadarıyla onu yerine getirin." Ancak insan, gayretini sarf edip bütün çareleri tükenmedikçe mazur sayılmaz; çünkü Allah şöyle buyurmuştur: {Hiçbir çare bulamazlar.} Ayette ayrıca, hac ve umre gibi yolculuk gerektiren ibadetlerde istitâatın (gücün) şartlarından birinin yolculuk olduğuna dair bir uyarı vardır.