Allah Teâlâ, içinde Peygambere itaat etmenin ve ona boyun eğmenin emrini ve teşvikini barındıran bir haber vermektedir. Peygamberlerin gönderilmesindeki amaç, kendilerine itaat edilen kimseler olmaları, kendilerine gönderilenlerin kendilerine emrettikleri ve yasakladıkları her konuda boyun eğmeleri ve itaat edilen kimseye duyulan saygı gibi onlara saygı göstermeleridir. Bu, peygamberlerin Allah'tan tebliğ ettikleri şeylerde ve emrettikleri ve yasakladıkları konularda masum olduklarının bir kanıtıdır. Çünkü Allah onlara mutlak anlamda itaat edilmesini emretmiştir. Eğer onlar masum olmasalardı, yanlış olan bir şeyi meşru kılmazlardı; bu durumda Allah mutlak anlamda böyle bir emir vermezdi. Ayetteki "Allah'ın izniyle" ifadesi, itaatin itaat edenden, Allah'ın kaza ve kaderiyle gerçekleştiği anlamına gelir. Bu ifade kader ve kazanın sabit olduğunu, Allah'tan yardım istemeye teşvik edildiğini ve Allah yardım etmedikçe insanın Peygambere itaat edemeyeceğini açıklamaktadır. Ardından Allah, büyük keremini ve cömertliğini, günahlara bulaşmış kimseleri çağırmasını haber vermektedir: Bu kimseler günahlarını itiraf edip tövbe etmeli ve Allah'tan bağışlanma dilemelidirler. Nitekim şöyle buyurmaktadır: {Nefislerine zulmettikleri zaman sana gelip Allah'tan bağışlanma dileselerdi} yani günahlarını itiraf ederek ve bunlardan pişmanlık duyarak gelselerdi. {Ve Peygamber de onlar için bağışlanma dileseydi, Allah'ı tevbeleri kabul eden, merhamet eden olarak bulurlardı} yani Allah, onların zulmünü bağışlayarak tevbelerini kabul eder, tevbe etmelerini ve bu tevbeye karşılık sevap vermeyi nasip ederek onlara merhamet ederdi. Peygambere gelme meselesi, bağışlanma dilemenin ancak onun hayatta olduğu sürece gerçekleşebilecek bir şey olması ve bağlamın da bunu göstermesi sebebiyle yalnızca Peygamberin hayatına mahsustur. Onun vefatından sonra kendisinden bir şey istenmez; bu tür bir istek şirktir. Ardından Allah, kendi kerim zatı üzerine yemin ederek şöyle buyurmaktadır: Aralarında ihtilafa düştükleri her konuda Peygamberi hakem kılmadıkça iman etmiş olmazlar. Yani ihtilaf meydana gelen her konuda... İcma konuları bunun dışındadır, çünkü onlar yalnızca Kitap ve Sünnete dayanır. Bu hakemliğe başvurmak da yeterli değildir; kalplerinde bir sıkıntı ve daralma bulunmadıkça ve hükmü isteksizce kabul etmedikçe... Ayrıca hükmüne tam bir teslimiyetle, gönül genişliği ve kalp huzuru içinde, zahir ve batınıyla boyun eğerek teslim olmadıkça da yeterli değildir. Dolayısıyla hakemliğe başvurmak İslam makamına, kalpte sıkıntının olmaması iman makamına, tam teslimiyet ise ihsan makamına aittir. Bu makamları eksiksiz olarak yerine getiren kimse, dinin bütün mertebelerini tamamlamış olur. Kim bu zikredilen hakemliği terk eder ve buna bağlılık göstermezse kâfirdir. Kim de buna bağlı kalmakla birlikte terk ederse, onun hükmü benzeri asilerin hükmü gibidir.