Emanetler, insanın kendisine emanet edilen ve yerine getirilmesi emredilen her şeydir. Allah, kullarına bunları ehline eksiksiz ve tam olarak teslim etmelerini emretmiştir; eksiltilmeden, haksız yere azaltılmadan ve ertelenmeden. Bu hükme, görev emanetleri, mallar, sırlar ve yalnızca Allah'ın bildiği emirler de girer. Fakihler şöyle demiştir: Bir kimseye emanet verildiğinde, o emaneti kendisine uygun bir muhafaza yerinde saklaması gerekir. Çünkü emaneti saklamadan teslim etmek mümkün değildir; dolayısıyla saklama da farz olur. Allah'ın "ehline" sözünde, emanetin emanet sahibinden başkasına verilip teslim edilemeyeceğine delil vardır. Emanet sahibinin vekili de onun yerindedir. Bu yüzden emaneti sahibi olmayan birine verirse, onu teslim etmiş sayılmaz. {Ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi} emri de vardır. Bu, kanlar, mallar ve namuslar hakkında insanlar arasında hüküm vermeyi kapsar; az olsun çok olsun, yakın olsun uzak olsun, iyi olsun kötü olsun, dost olsun düşman olsun fark etmez. Allah'ın hükmetmeyi emrettiği adalet, Allah'ın Resûlü'nün diliyle şeriatının koyduğu hadlerden ve hükümlerden ibarettir. Bu da adaleti bilmeyi, sonra da onunla hükmetmeyi gerektirir. Bu emirler güzel ve adil olduğu için şöyle buyurmuştur: {Allah size ne güzel öğüt veriyor! Şüphesiz Allah, işitendir, görendir.} Bu, Allah'ın emir ve yasaklarını övmesidir. Çünkü bunlar iki dünyanın maslahatlarını içerir ve zararlarını def eder. Bunları koyan, hiçbir şeyi gizli kalmayan, kullarının maslahatlarını da onların bilmediği kadar bilen işitendir ve görendir. Sonra Allah'a ve Resûlü'ne itaat etmeyi emretmiştir. Bu da onların emirlerine, farz ve müstehap olanlara uymak, yasaklarından kaçınmak demektir. Ardından ulü'l-emre itaati emretmiştir. Ulü'l-emr; insanların üzerindeki yöneticiler, hâkimler ve müftüler gibi idarecilerdir. İnsanların dinî ve dünyevî işleri, onlara itaat edip boyun eğmeden düzelmez. Bu itaat, Allah'a itaat olarak ve O'nun katındakine rağbet ederek yapılır. Ancak bir şart vardır: Allah'a isyanı emretmemelidirler. Eğer isyanı emrederlerse, yaratana isyan konusunda hiçbir mahlûka itaat yoktur. Belki de itaat emrinde fiilin, Resûl'e itaatle birlikte anılmadan düşürülmesinin sırrı budur. Çünkü Resûl ancak Allah'a itaati emreder; ona itaat eden Allah'a itaat etmiş olur. Ulü'l-emre gelince, onlara itaatin emredilmesinin şartı, bunun bir isyan olmamasıdır. Sonra insanların, gerek usul gerek fürû konusunda aralarında çekiştikleri her meselenin Allah'a ve Resûl'üne, yani Allah'ın kitabına ve Resûlü'nün sünnetine döndürülmesini emretmiştir. Çünkü bu ikisinde ihtilaflı bütün meselelerin hükmü vardır; ya açık ifadeyle, ya umumiyetle, ya işaretle, ya tenbihle, ya mefhumla ya da benzerlerine kıyas edilebilecek umum-i manayla. Çünkü Allah'ın kitabı ve Resûlü'nün sünneti dinin temelidir ve iman ancak bunlarla doğru olur. Dolayısıyla çekişmeli meseleleri bunlara döndürmek imanın şartıdır. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Eğer Allah'a ve ahiret gününe inanıyorsanız}. Bu da gösterir ki, çekişmeli meseleleri bunlara döndürmeyen kimse hakikatte mümin değildir; aksine tağuta inanmıştır. Ayetin devamında belirtildiği gibi: {Bu} yani Allah'a ve Resûl'üne döndürmek {daha hayırlı ve sonuç bakımından daha güzeldir}. Çünkü Allah'ın ve Resûlü'nün hükmü, din ve dünya işlerinde ve sonuçta insanlar için en güzel, en adil ve en yararlı hükümdür.