سورة النساء · الآية ٥٤
﴿أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَىٰ مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ ۖ فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا﴾
Am yahsudûnan nâsa ’alâ mâ âtâhumul lâhu min fadlihî fakad âtainâ âla ibrâhîmal kitâba val hikmata va âtainâhum mulkan ’azîmâ
“Yoksa Allah'ın bol nimetinden verdiği kimseleri mi çekemiyorlar? Oysa İbrahim ailesine kitap ve hikmet verdik, onlara büyük hükümranlık bahşettik”
An-Nisa 4:54 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Bu, yahudilerin çirkin hallerindendir ve Peygamber ﷺ ile mü'minlere karşı duydukları kıskançlıktandır. Kötü ahlakları ve habis yaradılışları, onları Allah'a ve Resûlü'ne iman etmekten vazgeçirmiş, bunun yerine cibt ve tâğuta iman etmeye sevk etmiştir. Cibt ve tâğut, Allah'tan başkasına yapılan her türlü ibadete veya Allah'ın şeriatı dışındaki hükme inanmaktır. Bunun içine sihir, kâhinlik, Allah'tan başkasına ibadet ve şeytana itaat girer; bunların hepsi cibt ve tâğuttandır. Aynı şekilde küfür ve kıskançlık onları, Allah'a küfredenlerin, yani put tapıcılarının yolunu mü'minlerin yolundan üstün tutmaya sevk etmiştir. Allah şöyle buyurur: {Ve kâfir olanlar hakkında: "Bunlar, iman edenlerden daha doğru bir yoldadır" derler.} Yani onların hatırı için, onlara yaltaklanmak ve dalkavukluk etmek, imana kin beslemek suretiyle böyle derler. Yani "yol olarak daha doğrudurlar" demektedirler. Ne kadar sersemce ve inatçıdırlar, akılları ne kadar kıttır! Bu kötü yola, bu çirkin vadiye nasıl saptılar?! Bunun akıllı hiçbir kimseye geçeceğini ya da cahillerden birinin aklına girebileceğini mi sandılar? Put ve putlara tapınma üzerine kurulmuş, temiz şeylerin haram kılınıp pis şeylerin helal sayıldığı, pek çok haramın helal kılındığı, insanlar arasında zulmün yaygınlaştığı, Yaratıcı'nın yaratılmışlarla denk tutulduğu, Allah'a, peygamberlerine ve kitaplarına küfredilen bir dinin, Rahmân'a ibadet, gizlide ve açıkta Allah'a ihlas, Allah'tan başka tapılan put, ortak ve yalancılara küfür, sıla-i rahim, bütün yaratılmışlara, hatta hayvanlara iyilik, insanlar arasında adaleti ve hakkaniyeti ayakta tutma, her kötülük ve zulmün yasaklanması, sözde ve işte doğruluk üzerine kurulmuş dinden üstün tutulabilir mi? Bu söz, sayıklamadan başka bir şey değildir. Bunu söyleyen ya insanların en cahili ve en zayıf akıllısıdır ya da inatta, isyanda ve hakka karşı direnmede en büyük olanıdır. Gerçek de budur. Bu yüzden Allah onlar hakkında şöyle buyurmuştur: {İşte onlar, Allah'ın lanet ettiği kimselerdir.} Yani onları rahmetinden uzaklaştırmış ve üzerlerine gazabını indirmiştir. {Allah'ın lanetlediğine asla bir yardımcı bulamazsın.} Yani onun işlerini üstlenecek, işlerini yürütecek ve onu sıkıntılardan koruyacak bir kimse bulamazsın. Bu, en büyük rezil oluştur. {Yoksa onların mülkten bir payı mı var?} Yani kendi keyiflerine göre dilediklerini dilediklerine üstün tutacaklar ve böylece Allah'ın mülkünü yönetmede O'na ortak olacaklar mı? Eğer öyle olsalardı, aşırı derecede cimri ve bahilce davranırlardı. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Öyle olsaydı, insanlara bir zerre bile vermezlerdi.} Yani hiçbir şey, az bile vermezlerdi. Bu, Allah'ın mülküne ortak olan bir mülklerinin bulunduğu varsayımı üzerine, onların aşırı cimriliğinin tasviridir. Bu, herkesçe inkârı kesin olan bir soru biçiminde ifade edilmiştir. {Yoksa Allah'ın lütfundan insanlara verdiği şey için onları mı kıskanıyorlar?} Yani onları bu sözü söylemeye sevk eden, Allah'a ortak olmaları ve dilediklerini dilediklerine üstün tutmaları mıdır, yoksa onları Resûl'e ve mü'minlere karşı, Allah'ın lütfundan kendilerine verdiği şey yüzünden kıskanmaları mıdır? Bu da Allah'ın lütfu karşısında şaşırtıcı ya da alışılmadık bir şey değildir. {Biz İbrahim'in ailesine kitap ve hikmet verdik, onlara büyük bir mülk de verdik.} Bu, Allah'ın İbrahim'e ve soyuna nimet olarak verdiği peygamberlik, kitap ve mülktür; peygamberlerinden Davud ve Süleyman gibi bazılarına verdiği mülk de buna dâhildir. Allah'ın nimeti mü'min kullarına sürekli devam etmiştir. Öyleyse, insanların en üstünü ve en yücesi, Allah'ı en çok bilen ve ondan en çok korkan Muhammed ﷺ'e verdiği peygamberlik, yardım ve mülk nimetini nasıl inkâr ederler?! {Onlardan kimi ona iman etti.} Yani Muhammed ﷺ'e iman etti; böylece dünya saadetine ve ahiret kurtuluşuna erdi. {Onlardan kimi de ondan yüz çevirdi.} İnatla, azgınlıkla ve kıskançlıkla yüz çevirdi; böylece günahlarının etkilerinden olan dünya sıkıntılarına ve musibetlerine uğradı. {Cehennem alev olarak yeter.} Allah'ı inkâr eden ve yahudi, hristiyan ve diğer küfür sınıflarından peygamberlerinin nübüvvetini reddedenler için alevlendirilir. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Ayetlerimizi inkâr edenleri ateşe sokacağız.} Yani çok büyük yakıtlı, çok şiddetli sıcaklı bir ateşe. {Derileri pişip yandıkça, azabı tatsınlar diye onları başka derilerle değiştireceğiz.} Yani azap onlara her yönüyle tam olarak ulaşsın diye. Küfür ve inat onlardan tekrar tekrar sadır olup bir sıfat ve huy hâline gelince, azap da karşılık olarak tekrar tekrar üzerlerine yinelenir. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Şüphesiz Allah üstündür, hikmet sahibidir.} Yani O'nun büyük izzeti vardır; yaratışında, emrinde, sevabında ve cezasında hikmet sahibidir. {İman edenler} yani Allah'a ve iman edilmesi gerekli olan şeylere iman edenler {ve salih ameller işleyenler} yani farz ve müstehap olan amelleri yapanlar, {onları altlarından ırmaklar akan cennetlere sokacağız. Orada ebedî kalacaklar. Orada onlar için temizlenmiş eşler vardır} yani kötü ahlaktan, çirkin huydan ve dünya kadınlarında bulunan her türlü kirlilik ve ayıptan arınmış eşler. {Onları gölgesi koyu bir gölgeye koyacağız.}
Arapça metin
وهذا من قبائح اليهود وحسدهم للنبي صلى الله عليه وسلم والمؤمنين، أن أخلاقهم الرذيلة، وطبعهم الخبيث، حملهم على ترك الإيمان بالله ورسوله، والتعوض عنه بالإيمان بالجبت والطاغوت، وهو الإيمان بكل عبادة لغير الله، أو حكم بغير شرع الله. فدخل في ذلك السحر والكهانة، وعبادة غير الله، وطاعة الشيطان، كل هذا من الجبت والطاغوت، وكذلك حملهم الكفر والحسد على أن فضلوا طريقة الكافرين بالله - عبدة الأصنام - على طريق المؤمنين، فقال: { ويقولون للذين كفروا } أي: لأجلهم، تملقا لهم ومداهنة، وبغضا للإيمان: { هؤلاء أهدى من الذين آمنوا سبيلا } أي: طريقا. فما أسمجهم وأشد عنادهم، وأقل عقولهم!! كيف سلكوا هذا المسلك الوخيم، والوادي الذميم؟!! هل ظنوا أن هذا يروج على أحد من العقلاء، أو يدخل عقل أحد من الجهلاء، فهل يفضل دين قام على عبادة الأصنام والأوثان، واستقام على تحريم الطيبات، وإباحة الخبائث، وإحلال كثير من المحرمات، وإقامة الظلم بين الخلق، وتسوية الخالق بالمخلوقين، والكفر بالله ورسله وكتبه، على دين قام على عبادة الرحمن، والإخلاص لله في السر والإعلان، والكفر بما يعبد من دونه من الأوثان والأنداد والكاذبين، وعلى صلة الأرحام والإحسان إلى جميع الخلق، حتى البهائم، وإقامة العدل والقسط بين الناس، وتحريم كل خبيث وظلم، والصدق في جميع الأقوال والأعمال فهل هذا إلا من الهذيان، وصاحب هذا القول إما من أجهل الناس وأضعفهم عقلا، وإما من أعظمهم عنادا وتمردا ومراغمة للحق، وهذا هو الواقع، ولهذا قال تعالى عنهم: { أولئك الذين لعنهم الله } أي: طردهم عن رحمته وأحل عليهم نقمته. { ومن يلعن الله فلن تجد له نصيرا } أي: يتولاه ويقوم بمصالحه ويحفظه عن المكاره، وهذا غاية الخذلان. { أم لهم نصيب من الملك } أي: فيفضلون من شاؤوا على من شاؤوا بمجرد أهوائهم، فيكونون شركاء لله في تدبير المملكة، فلو كانوا كذلك لشحوا وبخلوا أشد البخل، ولهذا …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
… ؟! وهذا استفهام إنكار، أي: ليس لهم نصيب من الملك (1) ثم وصفهم بالبخل فقال: {فإذا لا يؤتون الناس نقيرا} أي: لأنهم لو كان لهم نصيب في الملك والتصرف لما أعطوا أحدا من الناس -ولا سيما محمدا صلى الله عليه وسلم-شيئا، ولا ما يملأ "النقير"، وهو النقطة التي في النواة، في قول ابن عباس والأكثرين. وهذه الآية كقوله تعالى {قل لو أنتم تملكون خزائن رحمة ربي إذا لأمسكتم خشية الإنفاق} [الإسراء:100] أي: خوف أن يذهب ما بأيديكم، مع أنه لا يتصور نفاده، وإنما هو من بخلكم وشحكم؛ ولهذا قال: {وكان الإنسان قتورا} [الإسراء:100] أي: بخيلا. ثم قال: {أم يحسدون الناس على ما آتاهم الله من فضله} يعني بذلك: حسدهم النبي صلى الله عليه وسلم على ما رزقه الله من النبوة العظيمة، ومنعهم من تصديقهم إياه حسدهم له؛ لكونه من العرب وليس من بني إسرائيل. قال الطبراني: حدثنا محمد بن عبد الله الحضرمي، حدثنا يحيى الحماني، حدثنا قيس بن الربيع، عن السدي، عن عطاء، عن ابن عباس قوله: {أم يحسدون الناس [على ما آتاهم الله من فضله] (2) } الآية، قال ابن عباس: نحن الناس دون الناس، قال الله تعالى: {فقد آتينا آل إبراهيم الكتاب والحكمة وآتيناهم ملكا عظيما} أي: فقد جعلنا في أسباط بني إسرائيل -الذين هم من ذرية إبراهيم-النبوة، وأنزلنا عليهم الكتب، وحكموا فيهم بالسنن (3) -وهي الحكمة- وجعلنا فيهم الملوك، ومع هذا {فمنهم من آمن به} أي: بهذا الإيتاء وهذا الإنعام {ومنهم من صد عنه} أي: كفر به وأعرض عنه، وسعى في صد الناس عنه، وهو منهم ومن جنسهم، أي من بني إسرائيل، فقد اختلفوا عليهم، فكيف بك يا محمد ولست من بني إسرائيل؟. وقال مجاهد: {فمنهم من آمن به} أي: بمحمد صلى الله عليه وسلم {ومنهم من صد عنه} فالكفرة منهم أشد تكذيبا لك، وأبعد عما جئتهم به من الهدى، والحق المبين. ولهذا قال متوعدا لهم: {وكفى بجهنم سعيرا} أي: وكفى بالنار عقوبة لهم على كفرهم …
تفسير الطبري (جامع البيان)
حدثني محمد بن عمرو، قال: ثنا أبو عاصم، عن عيسى، عن ابن أبي نجيح , عن مجاهد، في قول الله: {أم يحسدون الناس} [النساء: 54] قال: «اليهود» حدثني المثنى قال: ثنا أبو حذيفة قال: ثنا شبل، عن ابن أبي نجيح، عن مجاهد، مثله حدثنا بشر بن معاذ، قال: ثنا يزيد، قال: ثنا سعيد، عن قتادة، مثله وأما قوله: {الناس} [النساء: 54] فإن أهل التأويل اختلفوا فيمن عنى الله PageEndV07P154 به، فقال بعضهم: عنى الله بذلك محمدا صلى الله عليه وسلم خاصة
التحرير والتنوير
55] أم لهم نصيب من الملك فإذا لا يؤتون الناس نقيرا (53) أم يحسدون الناس على ما آتاهم الله من فضله فقد آتينا آل إبراهيم الكتاب والحكمة وآتيناهم ملكا عظيما (54) فمنهم من آمن به ومنهم من صد عنه وكفى بجهنم سعيرا (55) (أم) للإضراب الانتقالي. وهي تؤذن بهمزة استفهام محذوفة بعدها، أي: بل ألهم نصيب من الملك فلا يؤتون الناس نقيرا. والاستفهام إنكاري حكمه حكم النفي. والعطف بالفاء على جملة لهم نصيب وكذلك (فإذا) هي جزاء لجملة لهم نصيب، واعتبر الاستفهام داخلا على مجموع الجملة وجزائها معا لأنهم ينتفي إعطاؤهم الناس نقيرا على تقدير ثبوت الملك لهم لا على انتفائه. وهذا الكلام تهكم عليهم في انتظارهم هو أن يرجع إليهم ملك إسرائيل، وتسجيل عليهم بالبخل الذي لا يؤاتي من يرجون الملك. كما قال أبو الفتح البستي: إذا ملك لم يكن ذا هبه ... فدعه فدولته ذاهبه وشحهم وبخلهم معروف مشهور. والنقير: شكلة في النواة كالدائرة، يضرب بها المثل في القلة. ولذلك عقب هذا الكلام بقوله أم يحسدون الناس على ما آتاهم الله من فضله. والاستفهام المقدر بعد (أم) هذه إنكار على حسدهم، وليس مفيدا لنفي الحسد لأنه واقع. والمراد بالناس النبيء صلى الله عليه وسلم، والفضل النبوءة، أو المراد به النبيء والمؤمنون، والفضل الهدى بالإيمان. وقوله فقد آتينا آل إبراهيم الكتاب عطف على مقدر من معنى الاستفهام الإنكاري، توجيها للإنكار عليهم، أي فلا بدع فيما حسدوه إذ قد آتينا آل إبراهيم الكتاب والحكمة والملك. وآل إبراهيم: أبناؤه وعقبه ونسله، وهو داخل في هذا الحكم لأنهم إنما أعطوه لأجل كرامته عند الله ووعد الله إياه بذلك. وتعريف (الكتاب) : تعريف الجنس، فيصدق