Yani: Allah, size indirdiği şeylerde, küfür ve günah meclislerinde bulunduğunuzda uyulacak şer'î hükmü açıklamıştır: {Allah'ın ayetlerinin inkâr edildiğini ve alay konusu yapıldığını işittiğinizde} yani onlara hor ve hafif bakıldığında. Çünkü her mükellef için Allah'ın ayetleri hakkında vacip olan, onlara iman etmek, onları büyütmek, yüceltmek ve kıymetini bilmektir. Ayetlerin indirilme maksadı da budur ve Allah mahlûkatı bu amaç için yaratmıştır. Dolayısıyla imanın zıddı onları inkâr etmek, onları büyütmenin zıddı ise onlarla alay edip küçümsemektir. Bu hükme, Allah'ın ayetlerini geçersiz kılmak ve küfürlerini desteklemek amacıyla kâfirler ve münafıklarla tartışmak da girer. Bidatçılar da çeşitleri ne olursa olsun aynı durumdadır; çünkü batıllarını delillendirmeleri Allah'ın ayetlerini hafife almayı içerir, zira bu ayetler yalnızca hakkı gösterir ve yalnızca doğruyu gerektirir. Bunun yanında, Allah'ın emir ve yasaklarının hafife alındığı, sınırlarının çiğnendiği günah ve fısk meclislerinde bulunmak da bu hükme girer. Bu nehyin sınırı ise onlarla oturmaktan sakınmaktır {başka bir söze dalıncaya kadar}, yani Allah'ın ayetlerini inkâr edip onlarla alay etmekten başka bir sözle meşgul olunana kadar. {Bu durumda siz de} yani yukarıda anılan halde onlarla otururursanız {onlar gibi olursunuz}, çünkü onların küfrüne ve alayına razı olmuşsunuzdur. Razı olan kişi, işleyen kişi gibidir. Özetle, Allah'a isyan edilen bir meclise katılan kimseye, güce sahipse onları men etmek, gücü yetmiyorsa oradan kalkmak farzdır. {Şüphesiz Allah, münafıkları ve kâfirleri hepsini cehennemde bir araya toplayacaktır}, tıpkı dünyada küfür ve dostluk üzere bir araya geldikleri gibi. Kâfirlere, zahirde mü'minlerle birlikte bulunmaları fayda vermez. Nitekim Allah şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "O gün münafık erkekler ve münafık kadınlar, iman edenlere, 'Bizi bekleyin de nurunuzdan alalım' diyecekler." (Hadîd, 13)] ve ayetlerin devamı. Sonra münafıkların kâfirlerle dostluğunu ve mü'minlerle düşmanlığını kesinleştirerek şöyle buyurmuştur: {Onlar, sizin başınıza bir şey gelmesini gözetleyen kimselerdir}, yani sizin hangi hayır veya şer hâle geleceğinizi ve nerelere varacağınızı bekleyenlerdir. Onlar, münafıklıklarına göre her durum için bir cevap hazırlamışlardır. {Allah'tan size bir fetih olursa, "Biz sizinle beraber değil miydik?" derler}; yani zahiren ve bâtınen mü'minlerle birlikteymiş gibi görünerek, mü'minlerin kınamasından ve eleştirisinden kurtulmak, ganimet ve fey'e ortak olmak ve onlarla yardım görmek isterler. {Kâfirlerin bir payı olursa} —fetih demedi, çünkü kâfirlere sürekli bir yardıma dönüşecek bir fetih nasip olmaz; ancak en fazla, kalıcı olmayan bir payları olabilir; bu, Allah'ın hikmetidir— {"Biz sizi onlara karşı koruyup kollamamış mıydık?" derler}, yani "Sizi kuşatıp mü'minlerden korumadık mı?" diyerek. Bu da onların mü'minlere karşı elde ettiği gücü kullanmamakla yapmacık bir tavır takınmaları, mü'minleri savaştan caydırmaları, düşmanlara arka çıkmaları ve daha onlardan bilinen birçok yolla engellemeleri demektir. {Allah, kıyamet günü aranızda hükmedecektir}; zahiren ve bâtınen mü'minleri cennetle ödüllendirecek, münafık erkek ve kadınlarla müşrik erkek ve kadınları ise azaba çarptıracaktır. {Allah, kâfirlere mü'minler üzerinde hiçbir yol vermeyecektir}, yani onlara hâkimiyet ve egemenlik vermeyecektir. Hak üzere olan bir mü'min topluluğu hep yardım görmüş, onları yardımsız bırakanın ve karşı çıkanın zararı dokunmamıştır. Allah, mü'minlere zafer sebepleri yaratmaya ve kâfirlerin egemenliğini savmaya devam etmektedir; bu, gözle görülen bir gerçektir. Hatta kâfir toplulukların yönettiği bazı Müslümanlar, dinlerine dokunulmayan, küçümsenmeyen saygın kimseler olarak kalmışlardır. Onlara Allah'tan tam bir izzet vardır. Bu sebeple evvel ve âhir, zahir ve bâtın hamd Allah'a aittir.