Allah Teâlâ, kendisi dışında şefaatçiler edinip onlara bağlanan, onlardan dilek isteyen ve onlara ibadet edenleri kınar. {De ki} onlara, cahilliklerini ortaya koyarak ve hiçbir ibadeti hak etmediklerini belirterek: {Onlar hiçbir şeye sahip olmasalar bile...} yani edindiğiniz şefaatçiler, göklerde ve yerde zerre kadar bir şeye sahip değillerse, daha küçük ya da daha büyük hiçbir şeye sahip değillerse... Üstelik onlarda, övülmeye layık bir akıl da yoktur; çünkü onlar taş, ağaç, heykel ve ölü gibi cansız varlıklardır. Onları edinenin aklı olduğu söylenebilir mi? Yoksa o, insanların en sapığı, en cahili ve en zalimi midir? {De ki} onlara: {Şefaatin tamamı Allah'ındır.} Çünkü iş tamamen Allah'a aittir; her şefaatçi O'ndan korkar ve O'nun izni olmadan kimse O'nun katında şefaat edemez. Allah kuluna merhamet etmek dilediğinde, katında değerli olan şefaatçiye şefaat etmesi için izin verir; bu, ikisine de bir merhamettir. Sonra şefaatin tamamının kendisine ait olduğunu şu sözüyle kesinleştirir: {Göklerin ve yerin mülkü O'nundur.} Yani içlerindeki bütün zatların, fiillerin ve sıfatların tamamı O'nundur. Dolayısıyla şefaatin, ona sahip olan Allah'tan istenmesi, ibadetin de yalnızca O'na halis kılınması gerekir. {Sonra O'na döndürüleceksiniz.} O da, kendisine ihlâsla kulluk edeni büyük bir sevapla, O'na ortak koşanı ise ağır bir azapla karşılar.