Allah Teâlâ uyarmak ve haber vermek için şöyle buyuruyor: Allah'a karşı yalan uyduran kimseden daha zalim ve daha büyük bir zulüm yapan yoktur {ممن كذب على الله}. Bu yalan, ya Allah'ı layık olmayan bir şeye nispet etmekle, ya peygamberlik iddiasıyla, ya da "Allah şöyle buyurdu", "şunu haber verdi" veya "şöyle hükmetti" diyerek, bunların yalan olduğunu bilerek yapılmasıyla olur. Bu durum Allah Teâlâ'nın şu sözü kapsamına girer: "Bilmediğiniz şeyleri Allah'a karşı söylemeniz" [Bakara: 169]. Eğer bu kişi bilmeyerek yapıyorsa bu yine böyledir; bilerek yapıyorsa daha çirkin ve daha kötüdür. [{وكذب بالصدق إذ جآءه}] Yani, apaçık delillerle desteklenmiş hakikat kendisine geldiği hâlde onu yalanlayan kimseden daha zalim kim olabilir? Onun bu yalanlaması büyük bir zulümdür; çünkü hakikat kendisine açıkça anlaşıldıktan sonra onu reddetmiştir. Eğer bu kişi hem Allah'a karşı yalan söylemeyi hem de hakikati yalanlamayı bir arada yapmışsa, bu zulmün üzerine bir zulümdür. {أليس في جهنم مثوى للكافرين} Yani, cehennemde kâfirler ve her zalim ve kâfirden Allah'ın hakkını alma ve onlardan intikam alma yeri vardır, değil mi? "Şüphesiz şirk büyük bir zulümdür" [Lokman: 13]. Yalancı ve yalanlanan kişiyi, onun suçunu ve cezasını zikrettikten sonra, doğru söyleyen ve doğrulanan kişiyi ve onun sevabını zikretmiştir. Şöyle buyurmuştur: {والذي جآء بالصدق} Sözünde ve amelinde doğruluk getiren kimse. Bu ifadeye peygamberler ve onların yerine geçenler de girer; Allah'ın haberi ve hükümleri hakkında söyledikleri ve yaptıkları doğruluk hasletlerinde sadık olanlar. {وصدق به} Yani, doğruluğu tasdik etti. Çünkü insan doğruluğu getirebilir, ama kibri veya getireni küçümsemesi sebebiyle ona inanmayabilir. Bu yüzden övgüyü hak etmek için hem doğruluk hem de tasdik gerekir. Onun doğruluğu ilminin ve adaletinin, tasdiki ise tevazusunun ve kibirsizliğinin delilidir. {أولئك} Yani, bu iki şeyi bir araya getirmeye muvaffak kılınanlar {هم المتقون} Çünkü takvânın bütün hasletleri, hakkı doğrulamaya ve ona tasdik etmeye dönmektedir. {لهم ما يشآءون عند ربهم} Yani Rableri katında, gözün görmediği, kulağın işitmediği ve hiçbir insanın aklına gelmediği sevaplar vardır. Onların irade ve isteklerinin yöneldiği her şey, her türlü lezzet ve arzu edilen şey, hazır ve hazırlanmış olarak kendilerine verilir. {ذلك جزآء المحسنين} Allah'a sanki onu görüyorlarmış gibi ibadet eden ve eğer onu görmüyorlarsa, onun kendilerini gördüğünü bilen ihsan sahibi kimselerin karşılığı budur. Allah'ın kullarına iyilik yapanlar da bu ihsan sahiplerine dahildir. {ليكفر الله عنهم أسوأ الذي عملوا ويجزيهم أجرهم بأحسن الذي كانوا يعملون} İnsanın amelinin üç hâli vardır: ya en kötüsü, ya en iyisi, ya da ne en kötüsü ne de en iyisidir. Son kısım mubahlardır; onlara sevap ya da ceza yoktur. En kötü olan bütün günahlardır, en iyi olan ise bütün taatlardır. Bu taksimatla ayetin manası açıkça anlaşılır. Allah'ın "Allah onların yaptıkları en kötü şeyleri örtsün" sözünden kasıt, iyilikleri ve takvaları sebebiyle onların küçük günahlarının bağışlanmasıdır. {ويجزيهم أجرهم بأحسن الذي كانوا يعملون} Yani, bütün iyilikleriyle onlara karşılık verir. "Şüphesiz Allah zerre kadar zulmetmez; eğer bir iyilik ise onu kat kat artırır ve katından büyük bir mükafat verir" [Nisâ: 40].