Bu, Yüce Allah'ın melek-i kiramı; ibadet hâllerini ve Rab'binin izniyle yürüttükleri işleri de kapsayacak biçimde, ilahlığına ve rububiyetine delil olarak yemin etmesidir. Allah şöyle buyurmuştur: {Saf saf duranlara andolsun} yani Rableri'nin hizmetinde sıra sıra duranlara, bunlar meleklerdir. {Sonra azarlayanlara andolsun} yani bunlar, Allah'ın emriyle bulutları ve başka şeyleri sürüp azarlayan meleklerdir. {Sonra zikri okuyanlara andolsun} yani Allah'ın kelamını okuyan meleklerdir. Bu melekler Rableri'ne karşı ibadet eden, O'nun hizmetinde kulluk yapan ve bir an bile O'na isyan etmeyen varlıklar olduğu için, onlar üzerinden ilahlığına yemin etmiştir: {Şüphesiz ilahınız birdir} yani ilahlıkta O'nun hiçbir ortağı yoktur. Bu sebeple sevgi, korku, ümit ve diğer bütün ibadet türlerini yalnız O'na halis kılın. {Göklerin, yerin ve ikisinin arasında olanların Rabbi, doğuların da Rabbidir} yani bu mahlukları yaratan, rızıklandıran ve tedbir eden O'dur. Nitekim O'nun bu varlıkların rububiyetinde ortağı olmadığı gibi, ilahlığında da ortağı yoktur. Allah çoğu zaman ilahlık tevhidini rububiyet tevhidiyle sabit kılar, çünkü rububiyet ilahlığa delildir. Müşrikler de rububiyeti kabul etmişlerdi; dolayısıyla kabul ettikleri şeyle inkar ettiklerine bağlanırlar. Allah doğuları özellikle zikretmiştir; ya batıları da kapsadığı için ya da birazdan anlatacağı yıldızların doğuş yerleri olduğu için. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Biz dünya semasını yıldızlarla süsledik. * Her azgın şeytandan koruma olarak. * Yüce meleğin topluluğunu dinleyemezler.} Allah yıldızlarda iki büyük fayda zikretmiştir: Birincisi, yıldızların göğe süs olmasıdır; çünkü onlar olmasaydı gök ışıksız, karanlık bir cisim olurdu. Allah onu yıldızlarla süsleyerek çevresini aydınlatmış, görünüşünü güzelleştirmiş, karada ve denizde karanlıklarda yol bulunmasını sağlamış ve burada sayılamayacak birçok maslahat meydana getirmiştir. İkincisi, göğün her azgın şeytandan korunmasıdır. Şeytanlar azgınlıklarıyla yüce meleklerin konuşmasını dinlemeye kalkarlarsa, onlar uzaklaştırılmak ve meleklerin söylediklerini dinlemekten alıkonulmak üzere her taraftan yanan şihablarla vurulurlar. {Onlara her taraftan, kovulmaları için (vurulur).} Eğer Allah istisna yapmamış olsaydı, bu, meleklerin hiçbir şey dinlemediklerinin delili olurdu. Ancak şöyle buyurmuştur: {Ancak kapıp gizlice bir söz çalan müstesnadır. Onu da delici bir şihab kovalar.} Yani azgın şeytanlardan biri gizlice ve hırsızca tek bir sözü kapar; bazen o söz dostlarına ulaşmadan şihab onu yakalar ve göğün haberi kesilir. Bazen de şihab yetişmeden sözü aktarır, o zaman bu sözle birlikte yüz kadar yalan uydurup bunları, gökten duydukları söz sebebiyle yayarlar. Bu büyük mahlukatı zikrettikten sonra Allah şöyle buyurur: {Onlara sor.} Yani öldükten sonra diriltilmeyi inkar edenlere sor: {Onların yaratılışı mı daha zor, yoksa bizim yarattıklarımız mı?} Yani ölümlerinden sonra onları yeniden var etmek mi daha zor ve güç, yoksa bu mahlukattan yarattıklarımız mı? Gök ve yerin yaratılışının insanların yaratılışından daha büyük olduğunu mutlaka kabul ederler. Bu durumda ölümden sonra diriliş konusunda da onlara itiraf etmek gerekir. Hatta kendi içlerine dönüp düşünseler, onlara başlangıçta yapışkan çamurdan yaratılmalarının, düşünceye göre öldükten sonra yeniden yaratılmalarından daha zor olduğunu anlarlar. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Biz onları yapışkan bir çamurdan yarattık.} Yani sağlam ve güçlü bir çamurdan. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Andolsun ki insanı, kokmuş çamurdan şekillendirilmiş, kuru bir balçıktan yarattık.} [Hicr: 26].