{وإن يونس لمن المرسلين} ayetinden kıssanın sonuna kadar. Bu, Yüce Allah'ın kulu ve elçisi Yunus b. Metâ'yı, diğer peygamber kardeşlerini övdüğü gibi, peygamberlik, risalet ve Allah'a davet ile övmesidir. Allah Teâlâ onun hakkında, imanı ve salih amelleri sebebiyle kendisini dünyevî bir cezaya çarptırdığını, sonra da bu cezadan kurtardığını zikretmiştir. Şöyle buyurur: {İz ebâka} yani, Rabbine kızgın olarak O'ndan kaçtı; O'nun kendisine güç yetiremeyeceğini sanıyordu. Ardından balığın karnında hapsedildi. Allah, Yunus'un neye kızdığını ve işlediği günahı zikretmemiştir; çünkü bunu zikretmenin bize bir faydası yoktur. Bizim için faydalı olan, onun günah işlediğini, kerim peygamberlerden olmasına rağmen Allah'ın onu cezalandırdığını, sonra kurtardığını, kınamayı kaldırdığını ve ona salahının sebebi olacak şeyi takdir ettiğini bilmektir. Kaçınca {el-fülki'l-meşhûn} yani yolcu ve eşya ile dolu gemiye sığındı. Yunus başkalarıyla birlikte bindi; gemi yüklüydü ve ağırlaştı. Bu yüzden bazı yolcuları denize atmak zorunda kaldılar. Görünüşe göre hiçbirine bu konuda bir üstünlük tanımadılar, bu yüzden kura çektiler: Kurada kimin çıkarsa, gemideki insanlardan adil bir biçimde denize atılacaktı. Allah bir iş murad ettiğinde ona sebeplerini hazırlar. Kura çekildiğinde kura Yunus'a çıktı. {Fe kâne mine'l-müdhadın} yani mağlup olanlardan oldu ve denize atıldı. {Fe'ltekamehu'l-hût} balık onu yuttu; yutulduğu sırada {mülîm} idi, yani kınanmayı gerektiren bir fiil işlemişti; bu da Rabbine kızmasıydı. {Fe lev lâennehu kâne mine'l-müsebbihîn} yani önceki zamanlarında Rabbine çokça ibadet eden, O'nu tesbih ve hamd eden, balığın karnında da şöyle diyen kimselerden olmasaydı: [Enbiyâ, 87] "Senden başka ilah yoktur, seni tenzih ederim, gerçekten ben zalimlerden oldum." {Li'l-lebise fî batnihî ilâ yevmi yub'asûn} yani onun mezarı balığın karnı olurdu. Fakat Allah onu, Rabbine tesbihi ve ibadeti sebebiyle kurtardı. Müminler de şiddetlere düştüklerinde Allah böyle kurtarır. {Fe nebeznâhu bi'l-arâ} balık onu karnından çıplak arazi olan bir yere, yani kimsenin bulunmadığı, hatta ağaçlardan ve gölgelerden de yoksun bir yere attı. {Ve hüve sakîm} yani balığın karnında hapsedilmesi yüzünden hastalanmış, yumurtadan yeni çıkmış civciv gibi zayıflamıştı. {Ve enbetnâ aleyhi şecereten min yakîn} gölgesiyle onu örten bir ağaç bitirdik. Bu ağacın gölgesi serin ve hoştu; üzerine sinek konmazdı. Bu, Allah'ın ona lütfu ve iyiliğinin bir göstergesiydi. Sonra ona başka bir lütufta bulundu ve büyük bir nimet olarak onu {yüz bin} insana, {yahut daha fazlasına} gönderdi. Anlamı şudur: Sayıları artsa da eksilmediler. Yunus onları Allah'a davet etti. {Fe âmenû} iman ettiler; davetçileri olduğu için onun terazisinde yer aldılar. {Fe mettaknâhum ilâ hîn} yani azabın sebepleri oluştuktan sonra Allah azabı onlardan uzaklaştırdı. Allah Teâlâ şöyle buyurur: [Yunus, 98] "Keşke bir kent, iman edip imanı kendisine fayda verseydi! Yunus'un kavmi hariç. Onlar iman edince, dünya hayatında rezillik azabını onlardan kaldırdık ve onları bir süre yaşattık."