Yüce Allah, mü'min kullarına Peygamber'in evlerine girerken onun karşısında edep göstermelerini emrediyor. Şöyle buyurur: {Ey iman edenler! Size yemeğe izin verilmedikçe Peygamber'in evlerine girmeyin.} Yani, yemek için izin verilmeden o evlere girmeyin. Ayrıca {yemeğin pişmesini beklerken oturup kalan kimseler} olmayın. Yani, yemeğin pişmesini bekleyerek veya yemekten sonra gönlü ferah olarak uzun uzun oturmayın. Anlam şudur: Peygamber'in evlerine yalnızca iki şartla girebilirsiniz: Size girmek için izin verilmesi ve oturmanızın ihtiyaç miktarında olması. Bunun için şöyle buyurmuştur: {Davet edildiğinizde girin; yemeğinizi yediğinizde ise dağılın, sohbete dalmayın.} Bu, yemekten önce ve sonra için de geçerlidir. Sonra, bu yasağın hikmetini ve faydasını şöyle açıklar: {Şüphesiz bu} yani ihtiyaç ölçüsünü aşan beklemeniz, {Peygamber'i rahatsız eder;} yani ona zahmet verir ve evinin işlerinden alıkoyarak onu meşgul eder. {O da sizden utanır} ve "çıkın" demeye çekinir; oysa insanlar, özellikle cömert olanlar, misafirlerini evlerinden çıkarmaya utanırlar. {Allah ise hakkı söylemekten utanmaz.} Dolayısıyla şer'î emir, terk edilmesinde bir edep ve haya bulunduğu zannedilse bile, asıl ihtiyat ve kararlılık, şer'î emre uymaktır ve ona aykırı olan hiçbir şeyin edepten olmadığını kesin olarak bilmektir. Allah, sizin için hayırlı olan şeyi, Resûlü'ne karşı da nazik davranmayı, hangi durumda olursa olsun emretmekten utanmaz. İşte bu, onların Peygamber'in evlerine girmekteki edepleridir. Eşleriyle konuşmalarındaki edebe gelince: Bu ya ihtiyaç duyulan bir konudur ya da duyulmayan. İhtiyaç yoksa, zaten bir gereklilik de yoktur ve edep, bunu terk etmektir. Eğer ihtiyaç doğarsa, örneğin bir eşya veya ev eşyası ya da benzeri bir şey istenirse, o zaman {perdenin arkasından} istenmelidir. Yani, aranızda onları görmeyi engelleyen bir perde bulunmalıdır; çünkü ihtiyaç yoktur. Bu yüzden onlara bakmak her durumda yasaktır, konuşmaları ise Allah'ın belirttiği ayrıntıya göre yapılır. Sonra bunun hikmetini şöyle belirtir: {Bu, sizin kalpleriniz ve onların kalpleri için daha temizdir.} Çünkü bu, şüpheden daha uzaktır. İnsan, şerri çağıran sebeplerden ne kadar uzak dururs a, o kadar güvende olur ve kalbi o kadar temiz kalır. Bu nedenle, Allah'ın birçok ayrıntısını bildirdiği şer'î hükümlerden biri de şeri doğuran bütün vasıtaların, sebeplerin ve başlangıçların yasak olduğu, bunlardan her yolla uzak durmanın gerekli olduğudur. Sonra kapsayıcı bir söz ve genel bir kural olarak şöyle buyurur: {Sizin için, ey mü'minler, Allah'ın Resûlü'nü incitmeniz,} yani sözle veya fiille, onunla ilgili her konuda ona eziyet etmeniz {ve ondan sonra eşlerini nikâhlamanız asla uygun değildir.} Bu, onu incitmenin bir parçasıdır; çünkü onun yüce, yüksek ve saygın bir makamı vardır; ondan sonra eşleriyle evlenmek bu makamı zedeler. Ayrıca, eşleri dünyada ve ahirette onun eşleridir ve evlilik bağı onun ölümünden sonra da sürer. Bu yüzden ondan sonra eşleriyle evlenmek ümmetinden hiç kimseye helâl değildir. {Şüphesiz bu, Allah katında büyük bir günahtır.} Bu ümmet bu emre uymuş ve Allah'ın yasakladığı şeyden kaçınmıştır; hamd ve şükür Allah'adır. Sonra Yüce Allah şöyle buyurur: {Bir şeyi açığa vursanız veya gizleseniz, şüphesiz Allah her şeyi bilendir.} Yani, kalplerinizdeki şeyi ve açığa vurduklarınızı bilir ve bunların karşılığını verir.