سورة الأحزاب · الآية ٤
﴿مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ ۚ وَمَا جَعَلَ أَزْوَاجَكُمُ اللَّائِي تُظَاهِرُونَ مِنْهُنَّ أُمَّهَاتِكُمْ ۚ وَمَا جَعَلَ أَدْعِيَاءَكُمْ أَبْنَاءَكُمْ ۚ ذَٰلِكُمْ قَوْلُكُمْ بِأَفْوَاهِكُمْ ۖ وَاللَّهُ يَقُولُ الْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِي السَّبِيلَ﴾
Mâ ca’alal lâhu liraculim min kalbaini fî cavfih va mâ ca’ala azvâcakumul lâ’î tuzâhirûna minhunna ummahâtikum va mâ ca’ala ad’iyâ’akum abnâ’akum zâlikum kavlukum bi afvâ hikum vallâhu yakûlul hakka va huva yahdis sabîl
“Allah insanın içine iki kalp koymamıştır. Allah, zıhar yapmanız suretiyle eşlerinizi, anneleriniz gibi yaratmamıştır; evlatlıklarınızı da öz oğullarınız gibi saymanızı meşru kılmamıştır. Bunlar sizin dillerinize doladığınız boş sözlerdir. Allah gerçeği söylemektedir, doğru yola O eriştirir”
Al-Ahzab 33:4 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Allah Teâlâ, kullarını, babalarına nisbet ederek konuştukları şeyler konusunda uyarmaktadır. Babalarına nisbet edilmesi Allah katında daha adildir. Eğer babalarını bilmiyorsanız, onlar sizin dindeki kardeşlerinizdir ve sizin dostlarınızdır. Yanlışlıkla söylediğiniz şeyde size bir günah yoktur; ancak kalplerinizin kasten yaptığında (günah vardır). Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir. Bu sözlerin bir hakikati yoktur ve Allah onları dedikleri gibi kılmamıştır. Çünkü sizin bu sözünüz yalan ve iftiradır ve ondan şeriatta çirkin sonuçlar doğar. Bu, her konuda konuşmak ve Allah'ın kılmadığı bir şeyin var olduğunu haber vermek hakkında genel bir kaidedir. Ancak bu zikredilen şeyler, yaygın olarak görülmeleri ve açıklanmalarına duyulan ihtiyacın büyük olması nedeniyle özellikle zikredilmiştir. Allah şöyle buyurmuştur: {Allah, hiçbir insanın göğsünde iki kalp yaratmamıştır.} Bu böyle bir şey değildir. Öyleyse hiç kimse hakkında "onun gövdesinde iki kalbi var" demekten sakının, yoksa Allah'ın yaratışı hakkında yalan söylemiş olursunuz. {Eşlerinizi zihar yaptığınız kadınları da annelerinizden saymamıştır.} Yani biriniz eşine: "Sen bana annemin sırtı gibisin ya da annem gibisin" der. Allah bu kadınları "anneleriniz" kılmamıştır. Annen, seni doğuran kadındır ve sana karşı en büyük saygı ve haram kılınma bakımından en çok haram olan kadın olmuştur. Eşin ise sana en helal olan kadındır. Öyleyse nasıl olur da birbirine zıt olan iki şeyden birini diğerine benzetirsin? Bu caiz olmayan bir iştir. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "İçinizden eşlerine zihar yapanlar bilsinler ki, onlar onların anneleri değildir. Anneleri, ancak onları doğuran kadınlardır. Onlar gerçekten çirkin ve yalan bir söz söylüyorlar."] [Mücadele, 2]. {Evlatlıklarınızı da gerçek oğullarınız kılmamıştır.} "Edîyâ" (evlatlık), adam'ın kendisine ait olmadığı halde nisbet ettiği çocuk ya da evlat edinmesi sebebiyle kendisine nisbet edilen çocuktur. Cahiliye döneminde ve İslam'ın başlangıcında durum böyleydi. Allah Teâlâ bunu iptal etmek ve ortadan kaldırmak istemiş, bu işin çirkinliğini ve batıl ve yalan olduğunu önce açıklamıştır. Batıl ve yalan olan hiçbir şey Allah'ın şeriatında bulunmaz ve Allah'ın kulları da bununla vasıflanmaz. Allah Teâlâ şöyle buyurur: Allah, sizin nisbet ettiğiniz ya da size nisbet edilen evlatlıkları gerçek oğullarınız kılmamıştır. Çünkü gerçekte oğullarınız, sizin doğurduklarınız ve sizden olanlardır. Bu evlatlıklar ise sizden başkalarındandır; Allah bunu, şunun gibi kılmamıştır. {Bu}, evlatlık hakkında "falancanın oğludur, falancanın onu evlat edindiği" ya da "babası falancadır" diye söylediğiniz {sözünüz, ağzınızla söylediğiniz bir sözdür.} Yani gerçekliği ve anlamı olmayan bir sözdür. {Allah ise hakkı söyler.} Yani kesin ve doğru olanı söyler. Bu yüzden sizi sözüne ve şeriatına uymaya emretmiştir. Onun sözü haktır, şeriatı haktır. Batıl sözler ve batıl fiiller hiçbir yönden O'na nisbet edilmez ve O'nun hidayetinden değildir; çünkü O, yalnızca doğru yola ve gerçek yollara iletir. Bunların olması O'nun dilemesiyle gerçekleşmiş olsa bile, O'nun dilemesi, her türlü hayır ve şer için geneldir. Sonra onlara ilk durumu terk etmelerini açıkça bildirmiş, batıl sözü içeren bu durumu şöyle yasaklamıştır: {Onları babalarına nisbet ederek çağırın.} Yani evlatlıkları, kendilerini doğuran babalarına nisbet ederek çağırın. {Bu, Allah katında daha adildir.} Yani daha adil, daha doğru ve daha hidayete uygundur. {Eğer babalarını bilmiyorsanız,} yani gerçek babalarını {onlar dinde kardeşlerinizdir ve dostlarınızdır.} Yani Allah'ın dinindeki kardeşleriniz ve bu bakımdan dostlarınızdır. Onları iman kardeşliği ve bu esasa dayalı dostlukla çağırın. Dolayısıyla onları evlat edinen kişiye nisbet etmek kesinlikle terk edilmelidir, bunu yapmak caiz değildir. Babalarına nisbet edilmesine gelince, eğer babalarını biliyorlarsa babalarına nisbet edilirler. Bilmiyorlarsa, bilinen kadarıyla yetinilir; bu da din kardeşliği ve dostluktur. Babalarını bilmemenizin, onları evlat edinenlere nisbet etmek için bir mazeret olduğunu sanmayın; çünkü bu yasak, bu şekilde ortadan kalkmaz. {Yanlışlıkla söylediğiniz şeyde size bir günah yoktur.} Yani birinizin dilinden, evlat edinene nisbet ederek çağırması yanlışlıkla çıkmışsa, bunun sorumluluğu yoktur; ya da babası zahirde bilinen biri olup [onu ona nisbet etmiş] olsanız da, bâtında o onun babası değilse, yanlışlıkla olduğu sürece bunda size bir sakınca yoktur. {Ancak} sizi, {kalplerinizin kasten söylediği} caiz olmayan sözlerden dolayı sorumlu tutar. {Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.} Sizi bağışlamıştır ve size merhamet etmiştir; geçmişte yaptıklarınızdan dolayı sizi cezalandırmamış, yanlışlıkla yaptıklarınıza müsamaha göstermiş ve dininizi ve dünyanızı düzeltecek hükümlerini size açıklayarak merhamet etmiştir. Hamd O'na aittir, yücedir.
Arapça metin
يعاتب تعالى [عباده] عن التكلم بما ادعوهم لآبائهم هو أقسط عند الله فإن لم تعلموا آباءهم فإخوانكم في الدين ومواليكم وليس عليكم جناح فيما أخطأتم به ولكن ما تعمدت قلوبكم وكان الله غفورا رحيما لا حقيقة له من الأقوال، ولم يجعله الله تعالى كما قالوا، فإن ذلك القول منكم كذب وزور، يترتب عليه منكرات من الشرع. وهذه قاعدة عامة في التكلم في كل شيء، والإخبار بوقوع ووجود ما لم يجعله الله تعالى. ولكن خص هذه الأشياء المذكورة لوقوعها، وشدة الحاجة إلى بيانها، فقال: { ما جعل الله لرجل من قلبين في جوفه } هذا لا يوجد، فإياكم أن تقولوا عن أحد: إن له قلبين في جوفه، فتكونوا كاذبين على الخلقة الإلهية. { وما جعل أزواجكم اللائي تظاهرون منهن } بأن يقول أحدكم لزوجته: " أنت علي كظهر أمي أو كأمي " فما جعلهن الله { أمهاتكم } أمك من ولدتك، وصارت أعظم النساء عليك حرمة وتحريما، وزوجتك أحل النساء لك، فكيف تشبه أحد المتناقضين بالآخر؟ هذا أمر لا يجوز، كما قال تعالى: الذين يظاهرون منكم من نسآئهم ما هن أمهاتهم إن أمهاتهم إلا اللائي ولدنهم وإنهم ليقولون منكرا من القول وزورا [المجادلة: 2]. { وما جعل أدعيآءكم أبنآءكم } والأدعياء، الولد الذي كان الرجل يدعيه، وهو ليس له، أو يدعى إليه، بسبب تبنيه إياه، كما كان الأمر بالجاهلية، وأول الإسلام. فأراد الله تعالى أن يبطله ويزيله، فقدم بين يدي ذلك بيان قبحه، وأنه باطل وكذب، وكل باطل وكذب، لا يوجد في شرع الله، ولا يتصف به عباد الله. يقول تعالى: فالله لم يجعل الأدعياء الذين تدعونهم، أو يدعون إليكم، أبناءكم، فإن أبناءكم في الحقيقة، من ولدتموهم، وكانوا منكم، وأما هؤلاء الأدعياء من غيركم، فلا جعل الله هذا كهذا. { ذلكم } القول الذي تقولون في الدعي: إنه ابن فلان الذي ادعاه، أو والده فلان { قولكم بأفواهكم } أي: قول لا حقيقة له ولا معنى له. { والله يقول الحق } أي: اليقين والصدق، فلذلك …
تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)
وهكذا رواه الترمذي عن عبد الله بن عبد الرحمن الدارمي، عن صاعد الحراني -وعن عبد بن حميد، عن أحمد بن يونس -كلاهما عن زهير، وهو ابن معاوية، به. ثم قال: وهذا حديث حسن. وكذا رواه ابن جرير، وابن أبي حاتم من حديث زهير، به. (1) وقال عبد الرزاق: أخبرنا معمر، عن الزهري، في قوله: {ما جعل الله لرجل من قلبين في جوفه} قال: بلغنا أن ذلك كان في زيد بن حارثة، ضرب له مثل، يقول: ليس ابن رجل آخر ابنك (2) . وكذا قال مجاهد، وقتادة، وابن زيد: أنها نزلت في زيد بن حارثة. وهذا يوافق ما قدمناه من التفسير، والله أعلم. وقوله: {ادعوهم لآبائهم هو أقسط عند الله} : هذا أمر ناسخ لما كان في ابتداء الإسلام من جواز ادعاء الأبناء الأجانب، وهم الأدعياء، فأمر [الله] (3) تعالى برد نسبهم إلى آبائهم في الحقيقة، وأن هذا هو العدل والقسط. قال البخاري، رحمه الله: حدثنا معلى (4) بن أسد، حدثنا عبد العزيز بن المختار، حدثنا موسى بن عقبة قال: حدثني سالم عن عبد الله بن عمر؛ أن زيدا بن حارثة مولى رسول الله صلى الله عليه وسلم، ما كنا ندعوه إلا زيد بن محمد، حتى نزل القرآن: {ادعوهم لآبائهم هو أقسط عند الله} . وأخرجه مسلم والترمذي والنسائي، من طرق، عن موسى بن عقبة، به (5) . وقد كانوا يعاملونهم معاملة الأبناء من كل وجه، في الخلوة بالمحارم وغير ذلك؛ ولهذا قالت سهلة بنت سهيل امرأة أبي حذيفة: يا رسول الله، كنا (6) ندعو سالما ابنا، وإن الله قد أنزل ما أنزل، وإنه كان يدخل علي، وإني أجد في نفس أبي حذيفة من ذلك شيئا، فقال صلى الله عليه وسلم: "أرضعيه تحرمي عليه" الحديث. (7) ولهذا لما نسخ هذا الحكم، أباح تعالى زوجة الدعي، وتزوج رسول الله صلى الله عليه وسلم بزينب بنت جحش زوجة (8) زيد بن حارثة، وقال: {لكي لا يكون على المؤمنين حرج في أزواج أدعيائهم إذا قضوا منهن وطرا} [الأحزاب:37] ، وقال في آية التحريم: {وحلائل أبنائكم الذين من أصلابكم} …
تفسير الطبري (جامع البيان)
التحرير والتنوير
من ذلك لأنهم كانوا يدبرون مع المشركين المكايد ويظهرون أنهم ينصحون النبيء صلى الله عليه وسلم ويلحون عليه بالطلبات نصحا تظاهرا بالإسلام. والمراد بالكافرين المجاهرون بالكفر لأنه قوبل بالمنافقين، فيجوز أن يكونوا المشركين كما هو غالب إطلاق هذا الوصف في القرآن والأنسب بما سيعقبه من قوله ما جعل الله لرجل من قلبين في جوفه [الأحزاب: 4] إلى آخر أحكام التبني، والموافق لما روي في سبب نزولها على ضعف فيه سنبينه ويجوز أن يكونوا اليهود كما يقتضيه ما يروى في سبب النزول، ولو حمل على ما يعم نوعي الكافرين المجاهرين لم يكن بعيدا. والطاعة: العمل على ما يأمر به الغير أو يشير به لأجل إجابة مرغوبة. وماهيتها متفاوتة مقول عليها بالتشكيك، ووقوع اسمها في سياق النهي يقتضي النهي عن كل ما يتحقق فيه أدنى ماهيتها، مثل أن يعدل عن تزوج مطلقة متبناه لقول المنافقين: إن محمدا ينهى عن تزوج نساء الأبناء وتزوج زوج ابنه زيد بن حارثة، وهو المعنى الذي جاء فيه قوله تعالى: وتخشى الناس والله أحق أن تخشاه [الأحزاب: 37] ، وقوله: ولا تطع الكافرين والمنافقين ودع أذاهم [الأحزاب: 48] عقب قضية امرأة زيد. ومثل نقض ما كان للمشركين من جعل الظهار موجبا مصير المظاهرة أما للمظاهر حراما عليه قربانها أبدا، ولذلك أردفت الجملة بجملة إن الله كان عليما حكيما تعليلا للنهي. والمعنى: أن الله حقيق بالطاعة له دون الكافرين والمنافقين لأنه عليم حكيم فلا يأمر إلا بما فيه الصلاح. ودخول إن على الجملة قائم مقام فاء التعليل ومغن غناءها على ما بين في غير موضع، وشاهده المشهور قول بشار: بكرا صاحبي قبل الهجير ... إن ذاك النجاح في التبكير وقد ذكر الواحدي في «أسباب النزول» والثعلبي والقشيري والماوردي في «تفاسيرهم» : أن قوله تعالى ولا تطع الكافرين والمنافقين نزل بسبب أنه بعد وقعة أحد جاء إلى المدينة أبو سفيان بن حرب وعكرمة بن أبي جهل وأبو الأعور السلمي عمرو …