Allah Teâlâ, Ehl-i kitabın emanete riayet etme ve emanete ihanet etme hâlini bildirmektedir. Daha önce onların dinde hıyanetini, hile ve tuzaklarını ve hakkı gizlemelerini anlatmıştı. Şimdi onların arasında hâin de bulunduğunu, emin de bulunduğunu haber vermektedir. Onlardan kimi vardır ki, ona bir kıntar (çok miktarda mal) emanet etsen, onu sana öder. Bu, daha azını ödemesinin de daha evla olduğunu gösterir. Onlardan kimi de vardır ki, ona bir dinar emanet etsen, onu sana ödemez. Bu da daha fazlasını ödememesinin daha evla ve daha layık olduğunu gösterir. Onları hıyanete ve size karşı vefasızlığa sevk eden şey, "Ümmîlerin (okuma yazması olmayanların) hakkında bizim üzerimize bir sorumluluk yoktur" demeleridir. Yani, onların mallarını onlara ödememekte üzerlerine bir günah yoktur, diyorlar. Çünkü bozuk iddiaları ve çürük görüşleriyle ümmîleri en aşağı görmüşler, kendilerini ise en yüksek mertebede görmüşler; oysa asıl zelil ve en aşağı olanlar kendileridir. Bu yüzden ümmîler için bir dokunulmazlık tanımamışlar ve bunu helal saymışlardır. Böylece haram yemeyi helal bilmeyi bir araya getirmişlerdir. Bu ise Allah'a karşı bir yalan söylemektir. Çünkü haram şeyleri helal kılan âlimin, insanlar nezdinde Allah'ın hükmünü haber verdiği bilinirdi, kendi nefsinden haber vermediği bilinirdi. İşte bu, yalandır. Bu sebeple şöyle buyurmuştur: "Bilerek Allah'a karşı yalan söylüyorlar." Bu, bilmeden Allah'a karşı söz söylemekten daha büyük bir günahtır. Sonra onların bu bozuk iddialarına şöyle cevap vermiştir: "Hayır (öyle değil)." Yani, sizin zannettiğiniz gibi ümmîler hakkında üzerinizde bir sorumluluk yok değildir; aksine, bu konuda sizin üzerinizde en büyük sorumluluk ve en ağır günah vardır. "Kim ahdine vefa gösterir ve takvâ sahibi olursa..." Ahit, kulla Rabbi arasındaki ahdi de kapsar; bu, Allah'ın kulun üzerine farz kıldığı bütün haklardır. Kulla kullar arasındaki ahdi de kapsar. Bu yerde takvâ, kulla Rabbi arasındaki ve kulla insanlar arasındaki günahlardan sakınmaya döner. Kim böyle olursa, Allah'ın sevdiği takvâ sahibi kimselerdendir; ister ümmî olsun ister başka biri olsun. Buna karşılık "Ümmîler hakkında üzerimize bir sorumluluk yoktur" diyen kimse, ahdine vefa göstermemiş ve Allah'a karşı takvâ sahibi olmamıştır; bu yüzden Allah'ın sevdiği kimselerden olmaz, bilakis Allah'ın buğzettiği kimselerden olur. Ümmîler, ahitlere vefa göstermekle, Allah'a karşı takvâ sahibi olmakla ve saygı gösterilmesi gereken mallara el uzatmamakla tanınmış olsalardı, Allah'ın sevdiği kimseler, kendileri için cennet hazırlanan muttakiler olurlardı ve Allah'ın yaratıkları arasında en üstün ve en değerli olurlardı. Oysa "Ümmîler hakkında üzerimize bir sorumluluk yoktur" diyenler bunun aksinedir. Onlar şu âyetin kapsamına girerler: "Şüphesiz Allah'ın ahdini ve yeminlerini az bir dünya karşılığında satanlar..." Bu hükme, Allah'ın hakkını veya kulların hakkını terk etmesi karşılığında dünyadan bir şey alan her kimse girer. Aynı şekilde, haksız yere korunması gereken bir malı almak için yemin eden kimse de bu âyetin kapsamına girer. İşte bunların "âhirette bir nasipleri yoktur", yani hayırdan bir payları yoktur. "Allah onlarla konuşmaz", kıyamet günü gazabı ve öfkesi sebebiyle; çünkü nefislerinin arzusunu Rablerinin rızasına tercih etmişlerdir. "Onları temizlemez", yani günahlarından arındırmaz ve kusurlarını gidermez. "Onlara acı bir azap vardır", yani kalplere ve bedenlere ağrı veren bir azap; bu, gazap ve perde azabı ile cehennem azabıdır. Allah'tan afiyet dileriz.