Allah Teâlâ, mü'min kullarını şu habis topluluğun, yani Ehl-i kitabın hilesinden sakındırmaktadır. Onlar sizi dinden saptırmak isterler. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Ehl-i kitabın çoğu, hak kendilerine apaçık belli olduktan sonra, kıskançlıklarından dolayı, sizi imanınızdan sonra tekrar küfre döndürmeyi arzu ederler."] [Bakara: 109]. Bilindiği üzere, bir şeyi arzu eden kimse, onu elde etmek için bütün gücüyle çalışır. Bu topluluk da mü'minleri döndürmek ve onların kafalarına şüpheler sokmak için elinden gelen her yolu denemektedir. Ancak Allah'ın lütfundan olarak, kötü tuzak yalnızca kendi sahibine döner. Bundan dolayı Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: {Onlar ancak kendi nefislerini saptırırlar.} Mü'minleri saptırmak için çalışmaları, kendi sapkınlıklarını artırmak ve kendilerine daha fazla azap getirmektir. Allah Teâlâ şöyle buyurur: [Kur'an: "Kâfir olanlara ve Allah'ın yolundan alıkoyanlara, bozgunculuk yapmalarından dolayı azabın üstüne azap ekleriz."] [Nahl: 88]. {Ve onlar bunu fark etmezler}, yani kendi nefislerine zarar vermek için çalıştıklarını ve sizlere hiçbir zarar veremeyeceklerini bilmezler. {Ey Ehl-i kitap! Allah'ın ayetlerini bilerek inkâr etmeniz ne oluyor?} Yani, sizi, kendi üzerinde bulunduğunuz şeyin batıl olduğunu bilmenize ve Muhammed ﷺ'in getirdiği şeyin, hakkında şüphe etmediğiniz hak olduğunu, hatta bazı zamanlarda bunu birbirinize kabul edip onunla sevindiğinizi bilmenize rağmen, Allah'ın ayetlerini inkâra neyin sürüklediği sorulmaktadır. Bu, onların sapkınlığını yasaklamakta, ardından halkı saptırmalarını azarlamaktadır. Nitekim şöyle buyurmuştur: {Ey Ehl-i kitap! Hakkı batılla karıştırıp, bile bile hakkı gizlemeniz ne oluyor?} Böylece hakkı batılla karıştırmaları ve hakkı gizlemeleri sebebiyle azarlanmışlardır. Çünkü bu iki davranışla kendilerine bağlanan kimseleri saptırmış olurlar. Nitekim âlimler hakkı batılla karıştırıp aralarını ayırt etmez, meseleyi müphem bırakır ve açıklanması gereken hakkı gizlerlerse, bunun sonucunda hakkın gizlenmesi ve batılın ortaya çıkması gibi neticeler doğar. Hakkı arayan avam da onu tanıyıp kabul edemez. Âlimlerden beklenen, hakkı insanlara açıkça göstermeleri, hakkı batıldan ayırmaları, pisi temizden, helali haramdan, sahih akideleri fasit akidelerden ayırt etmeleri, böylece hidayet arayanların hidayete ermesi, sapanların dönmesi ve inatçılar üzerine hüccetin tamamlanmasıdır. Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Hani Allah, kendilerine kitap verilenlerden, onu insanlara açıklayacaklarına ve gizlemeyeceklerine dair söz almıştı. Fakat onlar bu sözü arkalarına attılar."] [Âl-i İmrân: 187]. Sonra Allah Teâlâ, bu habis topluluğun niyet ettiği şeyi ve mü'minlere karşı tuzak kurma isteğini haber vermiştir. Şöyle buyurur: {Ehl-i kitaptan bir grup dediler ki: Mü'minlere indirilene gündüzün başında iman edin, sonunda da inkâr edin. Belki (dinlerinden) dönerler.} Yani, gündüzün başında tuzak ve hile yollu onların dinine girin, gün sonunda da ondan çıkın. {Belki dönerler}, dinlerinden vazgeçerler. Şöyle derler: Eğer (bu din) doğru olsaydı, ondan ilim ehli ve kitap sahipleri çıkmazdı. Onların istediği bu şey, kendi nefislerinden kaynaklanan bir gurur ve insanların onlara iyi zan besleyip söyledikleri ve yaptıkları şeylere uyacakları yolunda bir zanndan ibaretti. Ancak Allah, nurunu tamamlamadan başka bir şeyi kabul etmez; kâfirler hoşlanmasalar da. {Bir kısmı diğerlerine dedi ki: Dininize uyanlardan başkasına inanmayın.} Yani, yalnızca sizin dininize uyanlara güvenmeyin, onlara itimat etmeyin ve onları tasdik etmeyin. Durumunuzu gizleyin. Çünkü sizden başkalarına ve dininizden olmayanlara bildirirseniz, onlar da sizin sahip olduğunuz ilmi elde eder ve sizin gibi olurlar. Ya da Rabbinizin huzurunda size karşı hüccet getirirler ve "Size hüccet tamamlandı, hidayet size açıklandı, ama ona uymadınız" diye şahitlik ederler. Özetle, mü'minlerin yanlarındaki ilmi bilmemelerini, ilmin yalnızca kendilerinde bulunduğunu ve bunun onlara karşı hüccet olduğunu varsaydıklarından, bu ilmi gizlemeyi ilmi kesmek saydılar. Allah da onlara şöyle cevap verdi: {De ki: Hidayet, şüphesiz Allah'ın hidayetidir.} Hidayetin kaynağı, hidayete eren herkes için Allah Teâlâ'dır. Çünkü hidayet ya hakkın ilmi ya da onu tercih etmektir. İlim ise yalnızca Allah'ın resullerinin getirdiği şeydir. Allah'ın muvaffak kıldığından başka kimse muvaffak olamaz. Ehl-i kitap ise ilimden yalnızca az bir şey verilmiştir. Muvaffakiyete gelince, niyetlerinin habisliği ve maksatlarının kötülüğü yüzünden bu nasiplerini kaybetmişlerdir. Bu ümmete ise Allah'a hamd olsun ki, Allah'ın hidayetinden ilimler ve marifetler, bunlarla amel etmek suretiyle, öyle bir ölçüde verilmiştir ki diğerlerini geçmiş ve herkesin üstüne çıkmışlardır. Böylece Allah'ın emriyle hidayete rehberlik eden kimseler olmuşlardır. Bu, Allah'ın bu ümmete olan lütfu ve büyük ihsanıdır. Bunun için Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: {De ki: Fazl Allah'ın elindedir.} Yani, kullarına çeşitli ihsanlarla iyilik eden Allah'tır. {Dilediğine verir}, yani bunun sebeplerini yerine getirenlere. {Allah geniş lütuf sahibidir,} çok ihsan eder. {Bilendir,} kimin ihsana layık olduğunu bilir, verir; hak etmeyeni ise bundan mahrum eder. {Rahmetiyle dilediğine özel kılar,} yani dünyada ahiretle bağlantılı olan, dinin nimeti ve tamamlayıcıları olan mutlak rahmetiyle. {Allah büyük lütuf sahibidir.} Onun lütfu, tarif edenlerin tarif edemeyeceği, bir insanın kalbinden geçmeyecek kadar büyüktür. Lütfu ve ihsanı, ilminin ulaştığı noktaya kadar ulaşmıştır. Rabbimiz, rahmet ve ilimle her şeyi kuşatmıştır.