Mîsâk, sağlam ve kuvvetli bir antlaşmadır. Allah Teâlâ bu mîsâkı, kendisine kitap verilmiş ve ilim öğretilmiş olan herkesten almıştır: Allah'ın kendisine öğrettiği, insanların ihtiyaç duyduğu şeyleri onlara açıklamak; bunu gizlemek ve özellikle sorulduğunda veya bunu gerektiren bir durum ortaya çıktığında insanlardan esirgememek. Çünkü ilmi olan her kişi, böyle bir durumda onu açıklamak ve hakkı batıldan ayırıp ortaya koymakla yükümlüdür. Nitekim muvaffak kılınmış olanlar bu görevi en güzel şekilde yerine getirmiş, Rablerinin rızasını gözeterek, yaratılmışlara merhamet ederek ve gizleme günahından korkarak, Allah'ın kendilerine öğrettiğini insanlara öğretmişlerdir. Kitap verilmiş olan Yahudi ve Hristiyanlar ile onlara benzeyenler ise bu ahitleri ve mîsâkları arkalarına atmış, onlara değer vermemişler; hakkı gizleyip batılı ortaya koymuşlar, Allah'ın yasaklarına cüret etmişler, Allah'ın ve kulların haklarını önemsememişlerdir. Bu gizlemeyi az bir bedel karşılığında satmışlardır; bu bedel, eğer elde edilmişse, bazı makam ve mevkilerden ve değersiz mallardan ibarettir. Bunları da kendi şehvet ve arzularını hakkın önüne koyan aşağılık kimselerden elde etmişlerdir. {Ne kötü satın alıyorlar} ifadesinin anlamı şudur: Bu, en aşağı bir karşılıktır. Onların yüz çevirdiği şey ise, ebedî mutluluğun ve dinî ve dünyevî maslahatların içinde bulunduğu hakkın açıklanmasıdır; bu, en büyük ve en değerli istektir. Dolayısıyla onların aşağılık ve değersiz olanı seçip yüce ve değerli olanı bırakmaları, ancak talihsizlikleri, alçaklıkları ve yaratıldıkları amaca uygun olmayan kimseler olmalarındandır. Sonra Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: {Yaptıkları kötülüklerle sevinenleri ve yapmadıkları şeylerle övülmek isteyenleri sakın hesap etme}. Yani kötü söz ve davranışlarla, batılla sevinirler. {Yapmadıkları şeylerle övülmek isteyenler}, yani yapmadıkları hayırla ve söylemedikleri hakla övülmek isterler. Böylece hem kötülüğü yapıp söylemeyi, hem de bununla sevinmeyi, yapmadıkları hayırla övülmeyi birleştirmiş olurlar. {Onları azaptan kurtulmuş sanma}, yani onların azaptan selamette bir yerde olduklarını sanma; aksine onlar azabı hak etmişlerdir ve ona varacaklardır. Bu sebeple şöyle buyurmuştur: {Onlara elem verici bir azap vardır}. Bu ayet-i kerîme, Peygamber'e tâbi olmayan ve elindeki ilimle sevinen, kendilerinin hal ve sözlerinde haklı olduklarını iddia eden kitap ehlini kapsar. Aynı şekilde, söz veya fiil yoluyla bir bid'at ortaya koyan, bununla sevinen, buna davet eden ve kendisinin haklı, başkasının batıl olduğunu iddia eden her kimse de bu ayetin kapsamına girer; bid'at ehlinin durumu da böyledir. Ayetin mefhumundan şu anlaşılır: Yaptığı hayır ve hakka uyma davranışlarıyla övülmeyi ve takdir edilmeyi seven kimse, eğer bununla riya ve gösteriş amacı gütmüyorsa, kınanmış değildir. Bilakis bu, Allah'ın yaptığı işlerle ve sözlerle iyilik edenlere karşılık vereceğini bildirdiği istenen şeylerdendir. Allah, seçkin kullarına da bunu vermiş ve onlar da Allah'tan bunu istemişlerdir. Nitekim İbrahim aleyhisselam şöyle dua etmiştir: {Bana sonrakiler arasında doğru bir dil ver} [Kur'an: "Bana sonrakiler arasında doğru bir ün ver"] (Şuarâ, 84). Ve şöyle buyurmuştur: {Nuh'a âlemler arasında selam olsun. Biz iyilik edenleri işte böyle mükâfatlandırırız} (Sâffât, 79-80). Allah'ın kulları da şöyle demişlerdir: {Bizi takva sahiplerine önder kıl} (Furkân, 74). Bu da Yaratan'ın kuluna verdiği nimetlerdendir ve şükredilmesi gereken lütuflarındandır.