Yani: Bu zalim kimseler, Peygambere ve onun getirdiklerine yalan diyenler, itiraz ettiler ve belirli bazı âyetlerin inmesini ona teklif ettiler. Nitekim şöyle dediler: "Sana asla inanmayacağız, yerden bize bir pınar fışkırtmadıkça." [Kur'an: "Sana asla inanmayacağız, yerden bize bir pınar fışkırtmadıkça"] [İsrâ: 90] ve devamındaki âyetler. Belirli âyetlerin tayini ne onların elindedir ne de Peygamber ﷺ'in elindedir. Çünkü bunda Allah'a karşı bir tedbir alma iddiası vardır; oysa durum öyle olsaydı bile, işin böyle olması gerekmez ve hiç kimsenin bu konuda bir yetkisi yoktur. Bu yüzden Allah şöyle buyurdu: { De ki: Âyetler ancak Allah'ın katındadır. } Dilerse onları indirir, dilerse engeller. { Ben ise yalnızca açık bir uyarıcıyım. } Benim bu mertebenin ötesinde bir makamım yoktur. Maksat hakkı batıldan ayırt etmekse, bu amaç her hangi bir yolla gerçekleştiğinde, belirli âyetler istemek zulüm ve haksızlık, Allah'a ve hakka karşı bir kibirlenmedir. Hatta bu âyetlerin indiği ve onların kalplerinde "ancak bunlarla hakka iman ederiz" düşüncesi bulunduğu varsayılsa bile, bu gerçek bir iman olmaz; sadece nefislerinin arzularına uygun bir şeydir. Böylece iman ederlerse de bu hak olduğu için değil, o âyetler yüzünden olur. O halde varsayımsal olarak bu âyetlerin indirilmesinde ne fayda vardır? Maksat hakkın açıklanması olduğu için, Allah Teâlâ bunun yolunu zikretti ve şöyle buyurdu: { Onlara, senin doğruluğunu ve getirdiğin şeyin doğruluğunu bilmeleri yetmez mi ki } { Onlara okunan kitabı sana indirdiğimiz } Bu, kısa fakat kapsamlı bir ifadedir; içinde pek çok açık âyet ve parlak delil vardır. Nitekim daha önce de geçtiği gibi, Peygamberin ümmî olduğu hâlde bunu getirmesi bizzat doğruluğu için en büyük âyetlerden biridir. Sonra onların buna karşı bir benzerini getirmekten aciz kalmaları ve onlara meydan okuması ayrı bir âyettir. Sonra da onun açıkça, alenen ortaya çıkması, onlara okunması ve "Bu Allah katındandır" denilmesi başka bir âyettir. Peygamber ﷺ bunu, yardımcılarının az, muhaliflerinin ve düşmanlarının çok olduğu bir zamanda ortaya koymuştur. Yine de bundan çekinmedi, kararından dönmedi; bilakis bunu herkesin gözü önünde açıkça ilan etti, şehirli ve göçebe arasında haykırdı: "Bu, Rabbimin kelamıdır." Acaba buna karşı çıkabilecek, benzerini söyleyebilecek veya ona yetişebilecek biri var mı? Ayrıca onun öncekilerin kıssalarını, geçmiş kavimlerin haberlerini, geçmişteki ve gelecekteki gaybî bilgileri haber vermesi ve bunların gerçekle uyuşması da bir delildir. Ardından onun önceki kitapları gözetleyici olması, doğru olanı onaylaması, onlara sokulmuş tahrif ve değiştirmeleri reddetmesi de bir delildir. Sonra onun doğru yola iletmesi: emir ve yasaklarında öyle bir hikmet vardır ki, "Keşke bunu emretmeseydi" diyecek bir emir yoktur; "Keşke bunu yasaklamasaydı" diyecek bir yasak da yoktur. Bilakis o, adalet ve ölçüye, akıl sahiplerinin kavrayabileceği hikmete uygundur. [Ayrıca onun irşadlarının, hidayetinin ve hükümlerinin her hâle ve her zamana uyarlanabilmesi, ancak onunla işlerin düzelmesi de bunun delilidir.] Bütün bunlar, hakkı tasdik etmek isteyen ve hakkı aramaya çalışan kimse için yeterlidir. Kur'an'ın kendisine yetmediği kimseyi Allah kifayet etmez; Furkan'ın şifa vermediği kimseye Allah şifa vermez. Onunla hidayet bulup yetinen kimse için bu daha hayırlıdır. Bu yüzden Allah şöyle buyurdu: { Şüphesiz bunda, iman eden bir topluluk için rahmet ve öğüt vardır. } Bunun sebebi, onlara kazandırdığı çok büyük ilim, bol hayır, kalplerin ve ruhların arınması, akidelerin temizlenmesi, ahlakın olgunlaşması, ilahi açılımlar ve rabbanî sırlardır. { De ki: Benimle sizin aranızda şahid olarak Allah yeter. } Ben onu şahid tuttum. Eğer yalancı isem, bana ibret alacağınız bir ceza gelsin. Eğer o, beni destekliyor, yardım ediyor ve işlerimi kolaylaştırıyorsa, Allah'ın bu yüce şahitliği size yeter. Eğer kalbinizden, sizin onu duymadığınız ve görmediğiniz hâlde Allah'ın şahitliğinin delil olarak yetmeyeceği geçiyorsa, bilin ki { O, göklerde ve yerde olanı bilir. } Onun bildiklerinin arasında benim durumum ve sizin durumunuz, benim size söylediklerim de vardır. Eğer ben onun adına yalan uydurmuş olsaydım, bunu bildiği ve beni cezalandırmaya gücü yettiği hâlde, bu, onun ilmine, gücüne ve hikmetine bir eksiklik isnat etmek olurdu. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: { Eğer bize karşı bazı sözleri uydurup söyleseydi, elbette onu sağ elinden yakalar, sonra şah damarını keserdik. } [Hâkka: 44-46]. { Batıla iman edip Allah'ı inkâr edenler, işte onlar hüsrana uğrayanlardır. } Çünkü onlar Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine ve ahiret gününe olan imanı kaybettiler. Kalıcı nimeti de kaçırdılar. Sahih hakkın karşılığında her çirkin batılı, nimetin karşılığında her acı azabı elde ettiler. Böylece kıyamet günü kendilerini ve ailelerini kaybettiler.