Allah Teâlâ şöyle haber veriyor: Kureyş'ten ve Mekke halkından olan inkârcılar Resûlullah ﷺ'e derler ki: {Seninle birlikte doğru yola uyarsak, yurdumuzdan kapıp koparılırız} yani öldürülerek, esir alınarak ve mallarımız yağmalanarak. Çünkü insanlar sana düşman olmuş, sana karşı çıkmışlardır; biz sana uyarsak bütün insanların düşmanlığıyla karşılaşırız ve onlara karşı gücümüz yetmez. Onların bu sözü, Allah Teâlâ hakkında kötü zan taşıdıklarını gösterir; yani Allah'ın dinine yardım etmeyeceğini, sözünü yüceltmeyeceğini, bilakis dinin mensuplarını insanların eline bırakıp onlara kötü azap çektireceğini, bâtılın hakka galip geleceğini sandıklarını gösterir. Allah, onları diğer insanlardan ayıran ve kendilerine özel olarak verdiği bir durumu bildirerek şöyle buyurur: {Onlara, her türlü ürünün, katımızdan bir rızık olarak kendisine getirildiği güvenli bir haram yer vermedik mi?} Yani: Onları, çok ziyaret edilen, ziyaretçilerin kendisine yöneldiği, uzaktan yakından herkesin saygı gösterdiği bir haramda yerleştirmedik mi? Öyle ki buraya kimse saldırmaz, az ya da çok hiçbir şekilde buranın halkına zarar verilmez. Oysa çevrelerindeki yerlerin her tarafı korkuyla çevrilmiş, halkı ne güvende ne de huzurdadır. O hâlde bu tam güvenlik ve her yerden kendilerine getirilen meyve, yiyecek ve mallarla geçimlerini sağlayıp refaha kavuşmaları nimeti için Rablerine hamd etsinler. Bu kerim Peygamber'e uysunlar ki güven ve bolluk tamam olsun; onu yalanlamaktan ve Allah'ın nimetine şımarmaktan sakınsınlar; yoksa güvenlerinden sonra korkuya, izzetlerinden sonra zillete, zenginliklerinden sonra fakirliğe düşerler. Bu yüzden onlardan önceki ümmetlere yaptıklarını hatırlatarak onları tehdit eder: {Geçimlerine şımarmış nice kent helak ettik} yani bununla övünüp onu kendilerine yeterli görmüşler, peygamberlere iman etmekten yüz çevirip ona dalmışlardı; Allah da onları helak etti, nimetini kaldırdı ve onların üzerine azabını indirdi. {İşte onların evleri, ardlarından pek az kişinin oturduğu yerlerdir.} Çünkü ardı ardına helak ve yıkım onlara gelmiş, sonrasında bu yerler ıssızlaşmıştır. {Biz, mirasçıların en hayırlısı olarak kalacak olan Biziz.} Yani kullarına miras kalan Biziz; onları öldürür, sonra onlara verdiğimiz bütün nimetler bize döner, sonra onları yeniden diriltip amellerinin karşılığını veririz. Allah'ın hikmet ve rahmetinden biri de, peygamberler gönderilip üzerlerine hüccet tamamlanmadan, sırf küfürleri yüzünden ümmetleri azaplandırmamasıdır. Bunun için buyurur: {Rabbin, o kentlerin merkezine bir peygamber göndermedikçe kentleri helak edici değildir.} Yani küfürleri ve zulümleri sebebiyle. {Ayetlerimizi onlara okuyan bir peygamber} ki bu ayetler getirdiğinin doğruluğuna ve davet ettiği şeyin hakikatine delildir. Böylece onun sözü uzaktakine de yakındakine de ulaşır. Uzak köylere ve ıssız kenarlara peygamber göndermek ise, gizlilik ve uzaklığın yol açtığı bir durumdur; ana şehirler ise zuhur ve yayılmanın yeridir. Ayrıca genellikle bu şehirlerin halkı, diğerlerine göre daha az inatçıdır. {Biz, halkı zalim olmadıkça kentleri helak edici değiliz.} Yani küfür ve günahlarıyla ceza hak etmiş olmadıkça. Özet olarak: Allah hiç kimseyi, ancak zulmü ve üzerine hüccetin tamamlanması sebebiyle azaplandırır.