سورة النمل · الآية ٦٧
﴿وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَإِذَا كُنَّا تُرَابًا وَآبَاؤُنَا أَئِنَّا لَمُخْرَجُونَ﴾
Va kâlal lazîna kafarûo ’a-izâ kunnâ turâbanv va âbâ’unâ a’innâ lamuhracûn
“İnkar edenler: "Biz ve babalarımız toprak olduğumuzda mı, doğrusu bizler mi tekrar çıkarılacağız? Bununla biz de, daha önce babalarımız da, and olsun ki, tehdit edilmiştik. Bu, öncekilerin masallarından başka bir şey değildir" dediler”
An-Naml 27:67 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali
Tefsir
تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)
Allah Teâlâ, göklerin ve yerin gaybını yalnız kendisinin bildiğini haber veriyor. Nitekim şöyle buyurmuştur: {Gaybın anahtarları O'nun yanındadır, onları O'ndan başkası bilmez. Karada ve denizde ne varsa O bilir. Yaprak da düşse, yerin karanlıklarındaki tek bir tohum da, yaş ve kuru her şey de apaçık bir kitapta vardır.} [En'âm: 59] Ve şöyle buyurmuştur: {Kıyametin ilmi şüphesiz Allah'ın yanındadır. Yağmuru O indirir, rahimlerde olanı O bilir.} [Lokman: 34] Surenin sonuna kadar. Bu gaybları ve benzerlerini bilmek Allah'a özgüdür; ne yakın bir melek ne de gönderilmiş bir peygamber bunları bilmez. Gaybı, sırları ve gizlileri tam olarak bilmesi yalnız Allah'a ait olduğuna göre, ibadet ancak O'na yapılmalıdır. Sonra Allah Teâlâ, ahireti yalanlayanların ilminin ne kadar zayıf olduğunu, bir şeyden daha güçlü olana geçerek haber vermiştir: {Ne zaman diriltilecekleri hakkında da bilgileri yoktur} yani kabirlerden kalkıp diriliş ve haşrin ne zaman olacağını bilmezler; bu yüzden hazırlık da yapmazlar. {Hayır, ahiretle ilgili bilgileri tükenmiştir} yani bilgileri zayıflamış, azalmış, kesin bir bilgi olmaktan çıkmış ve kalbe ulaşmış bir ilim olmamıştır. Bu, ilmin en düşük ve en aşağı derecesidir; zayıf ve kırıktır. Hatta onlarda ne bir ilim ne de zayıf bir ilim vardır; {Bilakis onlar ondan şüphe içindedirler} yani ahiretten şüphe içindedirler. Şüphe, ilmi ortadan kaldırır; çünkü ilim, bütün dereceleriyle birlikte şüpheyle bir araya gelmez. {Bilakis onlar ondan körtürler} yani ahiretten, basiretleri bunu görmekten körleşmiştir; kalplerinde onun gerçekleşmesi konusunda ne bir kesinlik ne de bir ihtimal vardır. Aksine onu inkâr etmiş ve uzak görmüşlerdir. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {İnkâr edenler dediler ki: Biz toprak olup babalarımız da (toprak olduğunda) biz gerçekten çıkarılacak mıyız?} yani bu uzak ve mümkün değildir; tam kudret sahibinin kudretini, kendi zayıf kudretlerine kıyas etmişlerdir. {Bunu, biz de babalarımız da önceden vaat edildik} yani diriliş. {Ama bu, bize de önceki atalarımıza da gelmedi, hiçbir şey görmedik.} {Bu, öncekilerin masallarından başka bir şey değildir} yani onların hikâyeleri ve haberleri ki, vakit geçirmek için anlatılır, asılları yoktur ve doğruluk payı yoktur. Böylece yalanlayanların hâllerini haber verirken, ahiretin ne zaman olacağını bilmediklerini, sonra ilimlerinin zayıflığını, ardından bunun bir şüphe olduğunu, sonra bir körlük olduğunu ve en sonunda da vuku bulmasını inkâr edip uzak gördüklerini sırayla bildirmiştir. Yani bu hâller yüzünden ahiret korkusu kalplerinden çıkmış, Allah'ın yasaklarına cüret etmişler, hakkı yalanlamayı ve batılı tasdik etmeyi kolaylaşmış, ibadetler yerine şehvetleri helal saymışlardır; böylece dünyalarını ve ahiretlerini kaybetmişlerdir. Sonra onları, peygamberlerin haber verdiklerinin doğruluğuna dikkat çekerek uyarmış ve şöyle buyurmuştur: {De ki: Yeryüzünde gezin de suçluların sonunun nasıl olduğuna bakın.} Öyle ki suçunda ısrar eden her suçlunun sonunun en kötü olduğunu ve Allah'ın, hâline layık olan kötülük ve cezayı ona indirdiğini göreceksiniz.
Arapça metin
يخبر تعالى أنه المنفرد بعلم غيب السماوات والأرض، كقوله تعالى: وعنده مفاتح الغيب لا يعلمهآ إلا هو ويعلم ما في البر والبحر وما تسقط من ورقة إلا يعلمها ولا حبة في ظلمت الأرض ولا رطب ولا يابس إلا في كتب مبين [الأنعام: 59] وكقوله: إن الله عنده علم الساعة وينزل الغيث ويعلم ما في الأرحام [لقمان: 34] إلى آخر السورة. فهذه الغيوب ونحوها، اختص الله بعلمها، فلم يعلمها ملك مقرب، ولا نبي مرسل، وإذا كان هو المنفرد بعلم ذلك، المحيط علمه بالسرائر والبواطن والخفايا، فهو الذي لا تنبغي العبادة إلا له، ثم أخبر تعالى عن ضعف علم المكذبين بالآخرة، منتقلا من شيء إلى ما هو أبلغ منه، فقال: { وما يشعرون } أي: وما يدرون { أيان يبعثون } أي: متى البعث والنشور، والقيام من القبور، أي: فلذلك لم يستعدوا. { بل ادارك علمهم في الآخرة } أي: بل ضعف، وقل ولم يكن يقينا، ولا علما واصلا إلى القلب، وهذا أقل وأدنى درجة للعلم ضعفه ووهاؤه، بل ليس عندهم علم ولا ضعيف وإنما { بل هم في شك منها } أي: من الآخرة، والشك زال به العلم، لأن العلم بجميع مراتبه، لا يجامع الشك، { بل هم منها } أي: من الآخرة { عمون } قد عميت عنها بصائرهم، ولم يكن في قلوبهم من وقوعها ولا احتمال، بل أنكروها واستبعدوها، ولهذا قال: { وقال الذين كفروا أإذا كنا ترابا وآبآؤنآ أإنا لمخرجون } أي: هذا بعيد غير ممكن، قاسوا قدرة كامل القدرة بقدرهم الضعيفة. { لقد وعدنا هذا } أي: البعث { نحن وآبآؤنا من قبل } أي: فلم يجئنا، ولا رأينا منه شيئا. { إن هذآ إلا أساطير الأولين } أي: قصصهم وأخبارهم، التي تقطع بها الأوقات، وليس لها أصل، ولا صدق فيها. فانتقل في الإخبار عن أحوال المكذبين بالإخبار أنهم لا يدرون متى وقت الآخرة، ثم الإخبار بضعف علمهم فيها، ثم الإخبار بأنه شك، ثم الإخبار بأنه عمى، ثم الإخبار بإنكارهم لذلك واستبعادهم وقوعه. أي: وبسبب هذه الأحوال ترحل خوف الآخرة من …
التحرير والتنوير
… أراه في تفسيرها على هذا الاعتبار اللغوي أن معنى التدارك هو أن علم بعضهم لحق علم بعض آخر في أمر الآخرة لأن العلم، وهو جنس، لما أضيف إلى ضمير الجماعة حصل من معناه علوم عديدة بعدد أصناف الجماعات التي هي مدلول الضمير فصار المعنى: تداركت علومهم بعضها بعضا. وذلك صالح لمعنيين: أولهما: أن يكون التدارك وهو التلاحق الذي هو استعمال مجازي يساوي الحقيقة، أي تداركت علوم الحاضرين مع علوم أسلافهم، أي تلاحقت وتتابعت فتلقى الخلف عن السلف علمهم في الآخرة وتقلدوها عن غير بصيرة ولا نظر، وذلك أنهم أنكروا البعث ويشعر لذلك قوله تعالى عقبه وقال الذين كفروا أإذا كنا ترابا وآباؤنا أإنا لمخرجون لقد وعدنا هذا نحن وآباؤنا من قبل إن هذا إلا أساطير الأولين [النمل: 67- 68] . وقريب من هذا قوله تعالى في سورة المؤمنين [81] بل قالوا مثل ما قال الأولون. الوجه الثاني: أن يكون التدارك مستعملا مجازا مرسلا في الاختلاط والاضطراب لأن التدارك والتلاحق يلزمه التداخل كما إذا لحقت جماعة من الناس جماعة أخرى أي لم يرسوا على أمر واختلفت أقوالهم اختلافا يؤذن بتناقضها، فهم ينفون البعث ثم يزعمون أن الأصنام شفعاؤهم عند الله من العذاب، وهذا يقتضي إثبات البعث ولكنهم لا يعذبون ثم يتزودون تارة للآخرة ببعض أعمالهم التي منها: أنهم كانوا يحبسون الراحلة على قبر صاحبها ويتركونها لا تأكل ولا تشرب حتى تموت فيزعمون أن صاحبها يركبها، ويسمونها البلية، فذلك من اضطراب أمرهم في الآخرة. وفعل المضي على هذين الوجهين على أصله. وحرف (في) على هاذين الوجهين في تفسيرها على قراءة الجمهور مستعمل في السببية، أي بسبب الآخرة. ويجوز وجه آخر وهو أن يكون ادارك مبالغة في (أدرك) ومفعوله محذوفا