Yüce Allah, apaçık ve açıklayıcı olan Kitâb'ın âyetlerine, bütün ilâhî maksatları ve şer'î hedefleri gösteren bu kitabın yüceliğini belirten bir ifadeyle işaret etmektedir. Öyle ki bu kitabı inceleyen kimsede, onun haber verdiği veya hükmettiği hususlarda hiçbir şüphe ve kuşku kalmaz; çünkü o, en üstün manaları açıkça ortaya koymakta, hükümleri hikmetleriyle ilişkilendirmekte ve onları uygun sebeplere bağlamaktadır. Nitekim Resûlullah ﷺ, insanları bununla uyarır ve onunla doğru yola iletirdi. Allah'ın takva sahibi kulları bununla hidayete erer, bedbahtlığı yazılmış olanlar ise ondan yüz çevirirdi. Resûlullah ﷺ, onların iman etmemelerine hayır ve nasihat sevgisiyle çok üzülürdü. Bu sebeple Allah Teâlâ ona şöyle buyurmuştur: { Lealleke bâhıun nefseke } yani: Onları iman etmemeleri yüzünden kendini helâk edecek ve kendini çok yoracak kadar mı üzüleceksin? { Elâ yekûnû mu'minîn } yani: Böyle yapma ve onlar için nefsini hasretlerle tüketme. Çünkü hidayet Allah'ın elindedir. Sen tebliğ görevini yerine getirdin. Bu apaçık Kur'an'ın ötesinde, onların iman etmeleri için indirilecek başka bir âyet de yoktur. Çünkü o, hidayet isteyen için yeterli ve şifadır. Bunun için şöyle buyurmuştur: { İn neşe nüzzil aleyhim mine's-semâi âyeten } yani: İstenilen mucizelerden bir âyet. { Fe zallet a'nâkuhum lehâ hâdıîn } yani: Yalanlayanların boyunları ona boyun eğer. Ama buna ihtiyaç yoktur ve bunda bir maslahat da bulunmamaktadır. Çünkü o vakitte iman fayda vermez. Fayda veren iman ise gayba iman etmektir. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurur: "Onlar, meleklerin kendilerine gelmesini, ya da Rabbinin gelmesini, ya da Rabbinin bazı âyetlerinin gelmesini mi bekliyorlar? Rabbinin bazı âyetleri geldiği gün, daha önce iman etmemiş olan ya da imanında hayır kazanmamış hiçbir kimseye, o iman fayda vermez." [En'âm: 158]. { Ve mâ ye'tîhim min zikrin mine'r-Rahmâni muhdes } yani: Onlara emreden, yasaklayan ve kendilerine fayda ve zararlarını hatırlatan yeni bir öğüt gelmez. { İllâ kânû anhu mu'ridîn } yani: Kalpleriyle ve bedenleriyle ondan yüz çevirirler. Bu, âdet olarak diğerlerinden daha etkili olduğu bilinen yeni gelen bu öğütten yüz çevirmeleridir. Öyleyse onların diğer öğütlerden yüz çevirmeleri nasıl olmasın? Bunun sebebi, onlarda hayır bulunmaması ve öğütlerin onlarda etki etmemesidir. Bunun için şöyle buyurmuştur: { Fe kad kezzebû }. yani: Hakkı yalanladılar. Yalanlama onların huyu olmuş, değişmeyen ve dönüşmeyen bir tabiat hâline gelmiştir. { Fe se ye'tîhim enbâü mâ kânû bihî yestehzi'ûn } yani: Onlara azap gelecek ve yalanladıkları şey başlarına inecektir. Çünkü onların üzerine azap sözü hak olmuştur. Allah, kendisine fayda sağlayacak tefekküre dikkat çekerek şöyle buyurmuştur: { Ev lem yeravû ilâ'l-ardı kem enbetnâ fîhâ min kulli zevcin kerîm } yani: Bütün bitki çeşitlerinden, görünüşü güzel ve faydası bol olanlardan yeryüzünde ne kadar bitirdiğimizi görmezler mi? { İnne fî zâlike le-âyeh } yani: Bu, Allah'ın ölüleri öldükten sonra diriltmesi üzerine bir delildir; tıpkı ölmüş yeri diriltmesi gibi. { Ve mâ kâne ekseruhum mu'minîn } Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: "İsteğin ne kadar olursa olsun, insanların çoğu iman edici değildir." [Yûsuf: 103]. { Ve inne rabbeke le-hüve'l-Azîz } yani: Her yaratığı boyun eğdiren, yukarıdaki ve aşağıdaki âlemin kendisine itaat ettiği. { Er-Rahîm } yani: Rahmeti her şeyi kuşatan, cömertliği her canlıya ulaşan. Azîz olan, bedbahtları çeşitli azaplarla helâk eder; Rahîm olan ise mutlulara her türlü kötülük ve belâdan kurtuluş vererek merhamet eder.