Allah Teâlâ şöyle haber vermektedir: Resûlü Muhammed'i ﷺ insanların üzerinde hâkim kılmak için göndermemiş, onu bir melik de yapmamış, şeylerin hazineleri de onun yanında değildir. Onu, Allah'a itaat edenlere hem dünyada hem âhirette sevap ile müjde veren {mübeşşir} ve Allah'a isyan edenleri hem dünyada hem âhirette azapla uyaran {nezîr} olarak göndermiştir. Bu da müjdeye vesile olan ve uyarıya sebep olan emir ve yasakların açıklanmasını gerektirir. Ey Muhammed! Sen onları Kur'an'ı ve hidayeti tebliğ ettiğin için bir ücret istemiyorsun ki bu onları sana uymaktan alıkoysun ve onlar buna katlanmak zorunda kalsın. {İllâ men şâe en yettehıze ilâ rabbihî sebîlâ} [Kur'an: "Ancak dileyen, Rabbine giden bir yol edinsin."] Yani: Rabbinin rızası ve yolu uğrunda bir harcama yapmak isteyen hariç. Bu, sizin bunu istemenizi sağlasam da, sizi buna zorlamam; bu benim için bir ücret de değildir. Bu, ancak sizin maslahatınıza ve sizi Rabbinize ulaştıran yola girmenize aittir. Sonra Allah ona kendisine tevekkül etmesini ve O'ndan yardım dilemesini emretmiş ve şöyle buyurmuştur: {Ve tevekkel alel-hayyillezî lâ yemût} [Kur'an: "Ölmeyen Hayy'e (Diri'ye) tevekkül et."] Yani: Tam ve mutlak hayat sahibi olan, ölmeyen Allah'a tevekkül et. {Ve sebbih bi hamdih} [Kur'an: "Onu hamdiyle tesbih et."] Yani: Ona ibadet et, sana ve kullara ait işlerde O'na tevekkül et. {Ve kefâ bihî bizunûbi ibâdihî habîrâ} [Kur'an: "Kulların günahlarını bilmesi için O yeter."] Yani: Onları bilir ve karşılığını verir. Dolayısıyla onların hidayetinden sana bir sorumluluk yoktur; onların amellerini korumak da senin görevin değildir; bütün bunlar Allah'ın elindedir. {Ellezî halaka's-semâvâti vel-arda vemâ beynehumâ fî sittati eyyâmin sümme istevâ} [Kur'an: "O, gökleri, yeri ve ikisinin arasındakileri altı günde yaratan, sonra arşın üzerine istiva eden (yükselen)dir."] Bundan sonra {alel-arş} yani mahlûkatın çatısı, en yükseği, en geniş olanı ve en güzel olanı olan arşın üzerine. {Er-Rahmân} O, gökleri ve yeri kuşatan rahmet sıfatıyla arşının üzerine istiva etmiştir; rahmeti her şeyi kuşatmıştır. Böylece en geniş mahlûkat üzerine en geniş sıfatlarla istiva etmiştir. Bu âyetle O'nun mahlûkatı yarattığı, onların zâhirini ve bâtınını bildiği, arşın üzerinde yücelik sahibi olduğu ve mahlûkatından ayrı olduğu sabit kılınmıştır. {Fes'el bihî habîrâ} Yani bununla kendi kerim zâtını kastetmektedir. O, sıfatlarını, azametini ve celalini bilendir. Bunu size bildirmiş, sizin marifetine hazırlanmanız için azametini açıklamıştır. Arifler O'nu tanımış, celaline boyun eğmiş; kâfirler ise O'na ibadetten kibirlenmiş, bundan çekinmiş ve yüz çevirmişlerdir. Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Ve izâ kîle lehumusçudû lir-Rahmân} [Kur'an: "Onlara, Rahmân'a secde edin denildiğinde..."] Yani: Sizi bütün nimetlerle nimetlendiren ve bütün belaları sizden savan yalnız O'na. {Kâlû} inkâr ve küfür ederek: {Ve mâ er-Rahmân} [Kur'an: "Rahmân da nedir?"] derler; bozuk zanlarınca Rahmân'ı tanımadıklarını iddia ederler. Resûlü tenkit ederken şunu da dillerine dolarlar: "Bizi Allah'ın yanında başka ilahlar edinmekten men ediyor; kendisi ise yanında başka bir ilaha, 'Ey Rahmân!' diye yalvarıyor ve benzeri şeyler söylüyor." Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: {Kulid'ûllâhe ev id'ûr-Rahmân eyyen mâ ted'û fe lehul-esmâü'l-hüsnâ} [Kur'an: "De ki: İster Allah diye çağırın, ister Rahmân diye; hangisiyle çağırırsanız çağırın, en güzel isimler O'nundur."] (İsrâ, 110). Demek ki O'nun isimleri çoktur; çünkü sıfatları çoktur ve kemali çeşitlidir. Bunların her biri bir kemal sıfatına delalet eder. {E nescüdü limâ te'murunâ} Yani: Sadece senin emrin üzerine mi secde edeceğiz? Bu, onların Resûl'ü yalanlamalarına ve ona itaat etmekten kibirlenmelerine dayanmaktadır. {Ve zâdehüm} Rahmân'a secde etmeye çağrılmaları {nüfûrâ} hakikatten bâtıla kaçmaları ve küfür ile şekavetlerinin artması anlamına gelmiştir.