Yani: Ey Muhammed, bu sana yalanlayan, Allah'ın âyetlerine inatla karşı çıkan, yeryüzünde büyüklenen kimseler seni gördüklerinde seninle alay edip seni küçümserler ve küçümseyerek, hor görerek şöyle derler: { Allah'ın peygamber olarak gönderdiği kişi bu mu? } Yani Allah'ın bu adamı göndermesi uygun ve yakışık almaz. Bu, zulümlerinin ve inatlarının şiddetinden, hakikatleri tersine çevirmelerinden kaynaklanmaktadır. Zira bu sözleri, peygamberin -Allah korusun- çok aşağılık ve değersiz olduğunu, risaletin başka birine verilmesinin daha uygun olacağını ima etmektedir. Ve dediler ki: "Bu Kur'an, iki şehirden birinin büyük bir adamına indirilseydi ya!" [Kur'an: "Bu Kur'an, iki şehirden birinin önemli bir adamına indirilmeli değil miydi?"] Bu söz, ancak insanların en cahili ve en sapığı ya da inatta en ileri olup bilerek gözünü kapatan kimse tarafından söylenebilir. Maksadı, yanındaki bâtılı hakkı ve onu getireni çirkin göstererek yaymaktır. Yoksa Muhammed bin Abdullah'ın hallerini düşünen herkes, onun âlemin en değerlisi, akıl, ilim, basiret, ağırbaşlılık, güzel ahlak, iyi huy, iffet, cesaret, cömertlik ve her erdemli huyda önde gelen biri olduğunu görür. Onu küçümseyen ve ona düşmanlık besleyen kimse ise, ondan başkasında bulunmayan akılsızlık, cehalet, sapkınlık, tutarsızlık, zulüm ve saldırganlığı bir arada taşır. Onun cehaletine ve sapkınlığına bu yeter ki, bu yüce peygamberi ve bu değerli önderi kötülemeye kalkmıştır. Onu kötülemelerinin ve alay etmelerinin amacı, batıllarında direnmek ve zayıf akıllıları aldatmaktır. Bu yüzden şöyle demişlerdir: { Bu adam, neredeyse bizi ilahlarımızdan saptıracaktı } Yani tanrıları tek bir tanrı yapmak suretiyle. { Biz onlara bağlılıkta sabretmeseydik } bizi saptırırdı. Allah onları kahretsin, sapıklığın tevhid olduğunu, doğru yolun ise kendi şirkleri olduğunu iddia etmişlerdir. Bu yüzden birbirlerine ona sabretmeyi tavsiye etmişlerdir. Ve ileri gelenleri gidip şöyle dediler: "Gidin ve ilahlarınıza sabredin!" [Sad: 6]. Burada, "Biz onlara bağlılıkta sabretmeseydik" demişlerdir. Oysa sabır her yerde övülür; ancak bu yerde değil, zira bu, öfkenin sebeplerine ve cehennem odununun çoğaltılmasına sabırdır. Mü'minlere gelince, Allah'ın onlar hakkında buyurduğu gibidir: "Birbirlerine hakkı tavsiye ederler ve birbirlerine sabrı tavsiye ederler." [Asr: 3] Onların, kendilerinin hidayette olduğu ve peygamberin sapkın olduğu yolundaki bu hükümleri ve onların kendilerine çare olmadığı sabit olunca, Allah onları azapla tehdit etmiş ve onların o vakit, { azabı gördükleri zaman } hakikaten bilecekleri şekilde { kimin } yolca { daha sapkın } olduğunu bilecekleri haber verilmiştir. "Zalim, iki elini ısırarak: Keşke Peygamber ile birlikte bir yol tutsaydım!" der. [Furkan: 27 ve devamı] Kendi ilahını hevasını yapan kimseden daha sapkın bir şey var mıdır? Hal böyle olunca, Allah şöyle buyurmuştur: { Hevasını ilahı edineni gördün mü? } Onun halinden hayret etmez misin ve içinde bulunduğu sapıklığa bakmaz mısın? Oysa kendisine yüksek mertebeler hükmediyor. { Sen onun vekili mi olacaksın? } Yani sen ona musallat, hâkim bir bekçi değilsin; ancak uyarıcısın, görevini yaptın ve onun hesabı Allah'a aittir. Sonra Yüce Allah, onların derin sapkınlıklarını kaydetmiş, akıllarını ve kulaklarını elinden alarak, sadece çağrı ve seslenişi duyan, otlayan hayvanlara benzetmiştir: "Sağır, dilsiz, körler; onlar akıl ermezler." Hatta onlar hayvanlardan daha sapkındır; çünkü hayvanları çobanları yönlendirir, onlar da yönlenir, helâk yollarını bilip ondan kaçınırlar. Ayrıca onların sonu da bundan daha selamettedir. Böylece anlaşılır ki peygamberi sapkınlıkla suçlayan, bu niteliğe daha layıktır ve her hayvan, ondan daha hidayetlidir.