Kocanın karısı hakkındaki şahitliğinin kendisinden hadd cezasını def etmesi, şöyle açıklanabilir: Genellikle koca, kendi kadınını, ancak doğru söylüyorsa zina ile suçlamaya cüret etmez; zira bu suçlama onu da lekeler. Ayrıca kocanın bu konuda bir hakkı vardır ve başkasından olan çocukları kendisine nispet etme korkusu vardır. Bunun gibi, başka durumlarda bulunmayan birçok hikmet de vardır. Bu yüzden Allah şöyle buyurmuştur: {Eşlerine zina isnad edenler...} yani hür kadınlar; köle kadınlar bu hükmün dışındadır. {Kendilerinin dışında şahitleri olmayanlar} yani bu isnadlarına dair şahit getirmeyenler, {bunların her birinin şahitliği, Allah adına dört kez "Şüphesiz ben doğru söyleyenlerdenim" demesidir.} Bunu şahitlik olarak adlandırmıştır, çünkü bu sözler şahitlerin yerini tutar; kişi "Allah adına şahitlik ederim ki, onu zina ile suçladığım konuda doğru söyleyenlerdenim" der. {Beşincisinde ise, yalancılardan olursa üzerine Allah'ın laneti olsun} yani bu beşinci yeminde, yukarıda anılan şahitliklere ek olarak, bunları pekiştirmek üzere, yalancı olması hâlinde kendisi için lanet dilemek gerekir. Lanetleşme tamamlandığında, zahire göre kendisinden iftira cezası düşer. Ayrıca adam, kendisini bu suçla itham ettiği kişinin adını söylemişse, hakkı da onunla birlikte düşer. Kadın üzerine hadd uygulanır mı, yoksa sadece kocanın lanetleşmesi ve kadının bunu reddetmesiyle mi yetinilir ve hapsedilir? Bu konuda âlimlerin iki görüşü vardır. Delilin gösterdiği görüş, Allah'ın {Kadından azabı, şöyle şahitlik ederek def etmesi...} buyruğudur. Eğer azap, yani hadd, kocanın lanetiyle vacip olmasaydı, kadının lanetleşmesi onu def etmezdi. {Ondan azabı def eder} yani kadından azabı, kocanın şahitliklerine kendi cinsinden şahitliklerle karşılık verdiği için, def eder. {Allah adına dört kez "Şüphesiz o, yalancılardandır" diye şahitlik etmesi} ve beşincide, bunu pekiştirmek için kendisi üzerine Allah'ın gazabı olsun diye dua etmesi. Lanetleşme aralarında tamamlandığında, ebedî olarak ayrılırlar ve lanetleşilen çocuk babasından nefyedilir. Ayetlerin zahiri, lanetleşmede bu sözlerin, kocadan da kadından da kullanılmasının şart olduğunu, sırasının korunmasının gerektiğini, bu sözlerden hiçbirinin eksiltilemeyeceğini ve birinin yerine başkasının konulamayacağını; lanetin yalnızca kadını zina ile suçlayan koca için geçerli olduğunu, tersinin geçerli olmadığını; lanetleşme varken çocuğun benzerliğinin dikkate alınmayacağını, nitekim yatak (nesep) varken de dikkate alınmadığını gösterir. Benzerlik ancak başka bir tercih edici delil yoksa dikkate alınır. {Eğer Allah'ın size olan lütfu, rahmeti ve Allah'ın tevbeyi kabul edici, hüküm sahibi olması olmasaydı...} Şart cümlesinin cevabı kastedilmiştir ve bağlam bunu göstermektedir. Yani yalancı olan taraf, kendisi için dilediği lanete uğrardı. Allah'ın rahmet ve lütfundan biri de, bu özel hükmün yalnızca eşler için konulmasıdır, çünkü bu konuda şiddetli bir ihtiyaç vardır. Ayrıca bu ayetle Allah, zinanın ve onunla suçlamanın ne kadar çirkin olduğunu, bu büyük günahlardan ve diğerlerinden tevbenin meşru kılındığını size açıklamıştır.