Bu iki örnek, Allah'ın kâfirlerin amellerinin boşluğunu, boşa gidişini ve bu amelleri yapanların bundan duyacağı pişmanlığı anlatmak için verdiği misallerdir. Şöyle buyurdu: {Kâfir olanların} Rablerine inanmayan ve elçilerini yalanlayanların {amelleri, bir çöldeki serap gibidir.} "Bekîa" kelimesi, ağaç ve bitki bulunmayan düz bir ovayı ifade eder. {Susuzluğu çok olan kimse onu su sanır.} Susuzluk yüzünden başkasının sanmayacağı şeyi zanneden bu kişi, bu zannı boştur; bu yüzden suyu gidermek için oraya yönelir. {Nihayet oraya geldiğinde onu hiçbir şey bulmaz.} Çok pişman olur ve ümidinin kesilmesi yüzünden susuzluğu daha da artar. Kâfirlerin amelleri de böyledir: Dünyanın işlerinden habersiz olan cahil, bu amelleri faydalı sanır; görünüşü onu aldatır, hayali kandırır. Kendisi de bu amellerin nefsine faydalı olduğunu düşünür ve susuz kimsenin suya ihtiyacı gibi ona muhtaç, hatta mecbur kalır. Ancak hesap gününde amellerinin yanına vardığında bunları boşa gitmiş bulur ve hiçbir şey bulamaz. Oysa bu amelleri ne kendisine ne de başkasına bir yarar sağlamamış olmaz; aksine {Allah'ı yanında bulur ve O da hesabını tamamen öder.} Amelinden bir kıl kadar veya hurma çekirdeğinin zarı kadar bile bir şey gizli kalmaz ve ondan az ya da çok bir şey eksik bırakılmaz. {Allah hesabı çabuk görendir.} Bu yüzden cahiller bu vaadin gecikmesine sabırsızlanmasın; çünkü o mutlaka gerçekleşecektir. Allah bunu, içinde ağaç ve bitki bulunmayan bekîa'daki serapla misallendirdi. Bu, kalplerinin misalidir; onlarda hayır ve iyilik yoktur. Bu yüzden amelleri orada gelişip verimli olmaz; bunun engelleyici sebebi ise küfürdür. İkinci misal ise kâfirlerin amellerinin boşluğunu anlatır: {Ya da derin bir denizin karanlıkları gibidir.} Dibi çok derin, uzantısı geniş olan bir denizdir. {Onu, üstünde başka bir dalga, o dalganın üstünde de bulut kaplar. Bunlar birbiri üstüne yığılmış karanlıklardır.} Önce derin denizin karanlığı vardır, sonra üst üste binmiş dalgaların karanlığı gelir, bunun üstünde ise kara bulutların karanlığı bulunur, en üstte de koyu gecenin karanlığı yer alır. Karanlık öyle yoğundur ki, bu durumdaki kişi {elini çıkardığında onu neredeyse göremez,} oysa el gözüne çok yakındır; başka bir şeyi görmesi ise daha da zordur. Kâfirlerin kalbi de böyledir: Üst üste karanlıklar birikir. Önce hayrın bulunmadığı tabiatın karanlığı, onun üstünde küfür karanlığı, bunun üstünde cehalet karanlığı, en üstte de bunlardan doğan amellerin karanlığı vardır. Bu yüzden insanlar karanlıkta şaşkın kalır, cehaletin çamurunda bocalar, doğru yoldan yüz çevirir ve sapıklık yollarında dolaşır. Bunun sebebi, Allah'ın onları hor görmesi ve nurundan onlara vermemesidir. {Allah kime nur vermezse, onun için hiçbir nur yoktur.} Çünkü nefsi zalim ve cahildir; orada hayır ve nurdan ancak efendisinin ona verdiği ve Rabbinin bağışladığı kadar bulunur. Bu iki misalin, kâfirlerin amellerinin tamamına uyabileceği; her birinin ayrı bir vasfa işaret ettiği için de sayılarının çoğaltıldığı ihtimali vardır. Bir de her misalin ayrı bir topluluğa ait olduğu ihtimali vardır: Birincisi önderlere, ikincisi onlara uyanlara aittir. Allah en doğrusunu bilir.