البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة المؤمنون · الآية ٤٩

﴿وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ﴾

Va lakad âtainâ mûsal kitâba la’allahum yahtadûn

“And olsun ki Musa'ya, doğru yola girsinler diye Kitap verdik”

Al-Mu'minun 23:49 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Uzun zamandır, adını şu an hatırlayamadığım bazı âlimlerin şöyle bir sözü aklımda duruyor: Mûsâ'nın gönderilmesinden ve Tevrat'ın indirilmesinden sonra Allah, ümmetlerden istisal azabını kaldırmış; inatçı yalanlayıcılar için ise cihadı meşru kılmıştır. Bu sözü nereden aldığını bilmiyordum. Ancak Kasas sûresindeki âyetlerle birlikte bu âyetleri düşündükçe sözün dayanağı bana açıklık kazandı. Bu âyetlere gelince, Allah helak edilen ümmetleri art arda zikretmiş, ardından onlardan sonra Mûsâ'yı gönderdiğini ve insanlara hidayet olan Tevrat'ı ona indirdiğini bildirmiştir. Bu düşünceye Firavun'un helakı itiraz oluşturmaz, çünkü o Tevrat'ın indirilmesinden önce olmuştur. Kasas sûresindeki âyetler ise çok açıktır. Allah Firavun'un helakini zikredince şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Andolsun, önceki nesilleri helak ettikten sonra Mûsâ'ya Kitap verdik; insanlar için basiret, hidayet ve rahmet olsun diye. Belki düşünüp öğüt alırlar."] [Kasas: 43]. Bu, Kitabın azgın ümmetler helak olduktan sonra verildiğini açıkça göstermektedir. Ayrıca Kitabın insanlar için basiret, hidayet ve rahmet olarak indirildiğini haber vermiştir. Bu konuda belki de Yunus sûresindeki şu sözü de zikredebiliriz: "Ondan sonra da onların her birine kendi kavimlerine elçiler gönderdik. Onlar da bu elçilere apaçık delillerle geldiler; fakat daha önce yalanladıklarına iman edecek değillerdi. Haddi aşanların kalplerini işte böyle mühürleriz. Sonra onlardan sonra da Mûsâ ile Hârûn'u gönderdik." [Yunus: 74-75]. Allah'ın bu âyetlerdeki maksadını en iyi Allah bilir. Allah'ın buyurduğu: "Mûsâ'yı, kardeşi Hârûn'u âyetlerimizle ve apaçık bir delille gönderdik." Burada "âyetlerimiz", onların doğruluğunu ve getirdikleri şeyin sıhhatini gösteren mucizelerdir. "Sultân-ı mübîn" ise açık bir hüccettir; bu hüccet gücüyle kalpleri boyun eğdirir, kalplere hakim olur. Böylece mü'minlerin kalpleri ona teslim olur ve inatçılar üzerinde apaçık hüccet kurulmuş olur. Bu, Allah'ın şu sözü gibidir: "Andolsun Mûsâ'ya dokuz apaçık mucize verdik." Bu yüzden inatçıların başı hakkı bildiği hâlde inat etmiştir. Mûsâ'nın mucizeleri ile gelen İsrailoğullarına sorulduğunda Firavun ona: "Ben seni sihirlenmiş biri sanıyorum, ey Mûsâ!" demiştir. Mûsâ da şöyle cevap vermiştir: "Andolsun bilirsin ki bu âyetleri gökleri ve yeri Rabbinden başkası indirmemiştir; basiret kaynağı olarak. Ben de seni, ey Firavun, helak olmuş biri sanıyorum." [İsrâ: 101-102]. Allah ayrıca şöyle buyurur: "Zulmen ve büyüklenerek inkâr ettiler; halbuki kalpleri onların gerçekliğine kesin olarak inanmıştı." [Neml: 14]. Burada da şöyle buyurur: "Sonra Mûsâ'yı ve kardeşi Hârûn'u âyetlerimizle ve apaçık bir delille, Firavun'a ve onun ileri gelenlerine gönderdik." Firavun'un ileri gelenleri arasında Hâmân ve benzerleri vardı. "Onlar büyüklük taslayıp kibirlendiler", yani Allah'a iman etmekten kibirlendiler ve peygamberlerine karşı üstünlük taslayıp büyüklendiler. "Onlar yücelik taslayan bir kavimdi." Yani onların vasfı yücelik, zorbalık ve yeryüzünde fesattı; bu yüzden kibir onlardan çıkmıştır. Bu kibir onlardan uzak bir şey değildir. "Dediler ki, kibir ve gurur ile, zayıf akıllıları aldatmak ve kandırmak için: 'Bizim gibi iki beşere mi iman edeceğiz?' Bunu onlardan önceki kimseler de aynen söylemişti; kalpleri küfürde birbirine benziyordu, bu yüzden sözleri ve fiilleri de birbirine benzedi. Allah'ın bu ikisine peygamberlik ihsanını da inkâr ettiler. 'Kavimleri İsrailoğulları bizim kölemiz olarak ağır işlerde çalışıyor.'" Yani zor ve ağır işlerle onlara kulluk ettirilmekteydi. Allah şöyle buyurmuştur: "Sizi Firavun ailesinden kurtardığımızı hatırlayın. Onlar size kötü azabı yüklüyor, oğullarınızı kesiyor, kadınlarınızı sağ bırakıyorlardı. Bunda Rabbinizden büyük bir imtihan vardı." [Bakara: 49]. Peki, önce biz onlara uyan değil miydik, şimdi nasıl onlara uyacağız? Bu ikisi nasıl üstümüzde başkanlık yapacak? Onların bu sözüne benzer olarak Nuh kavminin sözü de şudur: "Sana aşağılık kimseler uymuşken biz nasıl sana iman edelim?" [Şuara: 111]. "Seni sadece bizim içimizde en aşağı, düşünmeden uyan kimselerin uyduğunu görüyoruz." [Hûd: 27]. Bilinmektedir ki bu tür sözler hakkı reddetmeye yaramaz; bunlar yalanlama ve inatlaşmadır. Bu yüzden Allah şöyle buyurmuştur: "Onları yalanladılar, bunun üzerine helak olanlardan oldular." Bunlar denizde boğuldular, İsrailoğulları ise bakıyordu. "Andolsun, Allah Firavun'u helak ettikten, İsrail kavmi Mûsâ ile birlikte kurtulduktan ve Mûsâ'nın aralarında Allah'ın emrini uygulaması ve şiarlarını ortaya koyması mümkün olduktan sonra, Mûsâ'ya Kitap verdik." Allah ona kırk gece boyunca Tevrat indirmeyi vaat etmiş, o da Rabbinin buluşma vaktine gitmiştir. Allah şöyle buyurmuştur: "Onun için levhalara her şeyden bir öğüt ve her şeyin açıklamasını yazdık." [A'râf: 145]. Bu yüzden burada şöyle buyurur: "Belki hidayete ererler." Yani emir ve yasakların ayrıntılarını, sevap ve cezayı bilerek; Rablerini isimleri ve sıfatlarıyla tanıyarak.

Arapça metin

مر علي منذ زمان طويل كلام لبعض العلماء لا يحضرني الآن اسمه، وهو أنه بعد بعث موسى ونزول التوراة، رفع الله العذاب عن الأمم، أي: عذاب الاستئصال، وشرع للمكذبين المعاندين الجهاد، ولم أدر من أين أخذه، فلما تدبرت هذه الآيات، مع الآيات التي في سورة القصص، تبين لي وجهه، أما هذه الآيات، فلأن الله ذكر الأمم المهلكة المتتابعة على الهلاك، ثم أخبر أنه أرسل موسى بعدهم، وأنزل عليه التوراة فيها الهداية للناس، ولا يرد على هذا، إهلاك فرعون، فإنه قبل نزول التوراة، وأما الآيات التي في سورة القصص، فهي صريحة جدا، فإنه لما ذكر هلاك فرعون قال: ولقد آتينا موسى الكتاب من بعد مآ أهلكنا القرون الأولى بصآئر للناس وهدى ورحمة لعلهم يتذكرون [القصص: 43] فهذا صريح أنه آتاه الكتاب بعد هلاك الأمم الباغية، وأخبر أنه أنزله بصائر للناس وهدى ورحمة، ولعل من هذا، ما ذكر الله في سورة " يونس " من قولة: ثم بعثنا من بعده أي: من بعد نوح رسلا إلى قومهم فجآءوهم بالبينت فما كانوا ليؤمنوا بما كذبوا به من قبل كذلك نطبع على قلوب المعتدين * ثم بعثنا من بعدهم موسى وهرون [يونس: 74-75] الآيات والله أعلم. فقوله { ثم أرسلنا موسى } بن عمران، كليم الرحمن { وأخاه هارون } حين سأل ربه أن يشركه في أمره فأجاب سؤله. { بآياتنا } الدالة على صدقهما وصحة ما جاءا به { وسلطان مبين } أي: حجة بينة من قوتها، أن تقهر القلوب، وتتسلط عليها لقوتها فتنقاد لها قلوب المؤمنين، وتقوم الحجة البينة على المعاندين، وهذا كقوله ولقد آتينا موسى تسع آيات بينات ولهذا رئيس المعاندين عرف الحق وعاند فسئل بني إسرائيل إذ جآءهم أي: بتلك الآيات البينات فقال له فرعون إني لأظنك يموسى مسحورا ف { قال } موسى قال لقد علمت مآ أنزل هؤلاء إلا رب السموت والأرض بصآئر وإني لأظنك يفرعون مثبورا [الإسراء: 101-102] وقال تعالى: وجحدوا بها واستيقنتهآ أنفسهم ظلما وعلوا [النمل: 14] وقال هنا { …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

أنزل الله التوراة لم يهلك أمة بعامة، بل أمر المؤمنين بقتال الكافرين، كما قال تعالى: {ولقد آتينا موسى الكتاب من بعد ما أهلكنا القرون الأولى بصائر للناس وهدى ورحمة لعلهم يتذكرون} [القصص: 43] . ثم قال تعالى: يقول تعالى مخبرا عن عبده ورسوله عيسى ابن مريم، عليهما السلام، أنه جعلهما آية للناس: أي حجة قاطعة على قدرته على ما يشاء، فإنه خلق آدم من غير أب ولا أم، وخلق حواء من ذكر بلا أنثى، وخلق عيسى من أنثى بلا ذكر، وخلق بقية الناس من ذكر وأنثى. وقوله: {وآويناهما إلى ربوة ذات قرار ومعين} قال الضحاك، عن ابن عباس: الربوة: المكان المرتفع من الأرض، وهو أحسن ما يكون فيه النبات. وكذا قال مجاهد، وعكرمة، وسعيد بن جبير، وقتادة. قال ابن عباس: وقوله: {ذات قرار} يقول: ذات خصب {ومعين} يعني: ماء ظاهرا (1) . وقال مجاهد: ربوة مستوية. وقال سعيد بن جبير: {ذات قرار ومعين} : استوى الماء فيها. وقال مجاهد، وقتادة: {ومعين} : الماء الجاري. ثم اختلف المفسرون في مكان هذه الربوة في أي أرض [الله] (2) هي؟ فقال عبد الرحمن بن زيد بن أسلم: ليس الربى إلا بمصر. والماء حين يرسل (3) يكون الربى عليها القرى، ولولا الربى غرقت القرى. وروي عن وهب بن منبه نحو هذا، وهو بعيد جدا. وقال ابن أبي حاتم: حدثنا محمد بن عبد الله بن يزيد المقرئ، حدثنا سفيان، عن يحيى بن سعيد، عن سعيد بن المسيب في قوله تعالى: {وآويناهما إلى ربوة ذات قرار ومعين} ، قال: هي دمشق (4) . قال: وروي عن عبد الله بن سلام، والحسن، وزيد بن أسلم، وخالد بن معدان نحو ذلك. وقال ابن أبي حاتم: حدثنا أبو سعيد الأشج، حدثنا وكيع، عن إسرائيل، عن سماك، عن عكرمة، عن ابن عباس: {ذات قرار ومعين} قال: أنهار دمشق.

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير) (ابن كثير، ت ٧٧٤هـ: ٥/٤٧٦) ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

ابن مريم وأمه حجة لنا على من كان بينهم، وعلى قدرتنا على إنشاء الأجسام من غير أصل، كما أنشأنا خلق عيسى من غير أب

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ١٧/٥٢) ↗

التحرير والتنوير

49] ولقد آتينا موسى الكتاب لعلهم يهتدون (49) لما ذكرت دعوة موسى وهارون لفرعون وملئه وما ترتب على تكذيبهم من إهلاكهم أكملت قصة بعثة موسى بالمهم منها الجاري ومن بعثة من سلف من الرسل المتقدم ذكرهم وهو إيتاء موسى الكتاب لهداية بني إسرائيل لحصول اهتدائهم ليبني على ذلك الاتعاظ بخلافهم على رسلهم في قوله بعد ذلك فتقطعوا أمرهم بينهم زبرا [المؤمنون: 53] فإن موعظة المكذبين رسولهم بذلك أولى. وهنا وقع الإعراض عن هارون لأن رسالته قد انتهت لاقتصاره على تبليغ الدعوة لفرعون وملئه إذ كانت مقام محاجة واستدلال فسأل موسى ربه إشراك أخيه هارون في تبليغها لأنه أفصح منه لسانا في بيان الحجة والسلطان المبين. والتعريف في الكتاب للعهد، وهو التوراة. ولذلك كان ضمير لعلهم يهتدون ظاهر العود إلى غير مذكور في الكلام بل إلى معلوم من المقام وهم القوم المخاطبون بالتوراة وهم بنو إسرائيل فانتساق الضمائر ظاهر في المقام دون حاجة إلى تأويل قوله: آتينا موسى بمعنى: آتينا قوم موسى، كما سلكه في «الكشاف» . و (لعل) للرجاء، لأن ذلك الكتاب من شأنه أن يترقب من إيتائه اهتداء الناس به. [50] وجعلنا ابن مريم وأمه آية وآويناهما إلى ربوة ذات قرار ومعين (50) لما كانت آية عيسى العظمى في ذاته في كيفية تكوينه كان الاهتمام بذكرها هنا، ولم تذكر رسالته لأن معجزة تخليقه دالة على صدق رسالته. وأما قوله وأمه فهو إدماج لتسفيه اليهود فيما رموا به مريم عليها السلام فإن ما جعله الله آية لها ولا بنها جعلوه مطعنا ومغمزا فيهما.

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ١٨/٦٦) ↗