Bu, Allah Teâlâ'nın, kendisinin birliğine ve kemâline delâlet eden âyetlerinde düşünmeye teşvik ve ترغيب (özendirme) ifadesidir. Nitekim şöyle buyurmuştur: {Görmedin mi?} yani gözünle ve basiretinle müşahede etmedin mi ki {Allah gökten su indirdi} ki bu yağmurdur. Bu yağmur, kuraklığa uğramış, kurumuş, etrafı toza bulanmış, içindeki ağaç ve bitkiler kurumuş olan bir araziye iner; sonra o yer yeşillenir, her güzel çiftten bitkilerle bürünür ve bu sebeple bakılmaya değer, neşe verici bir görünüme kavuşur. Şüphesiz ki o, kendisini ölümünden ve kurumasından sonra diriltendir; ve çürümüş kemikler olduktan sonra ölüleri diriltendir. {Şüphesiz Allah, latiftir, haberdardır.} Latif olan, şeylerin bâtınını, gizli yönlerini ve sırlarını idrak eden; kulunun hayrını ona ulaştıran ve şerri kulların anlayamayacağı latif yollarla ondan savan demektir. Onun latifliğinden biri şudur: Kulunu intikamındaki izzetini ve kudretinin kemâlini gösterir, sonra kul helâke yaklaştıktan sonra lutfunu ortaya çıkarır. Onun latifliğinden biri de şudur: Yağmur damlalarının yere düştüğü yerleri ve yerin içindeki tohumları bilir; o suyu, mahlukların ilminden gizli kalan o tohuma götürür ve ondan çeşitli bitkiler çıkar. {Haberdar} ise işlerin sırlarını, göğüslerin gizlilerini ve işlerin gizli taraflarını bilendir. {Göklerde ve yerde olan her şey O'nundur} yaratılmış olarak ve kul olarak; her birinde mülkü, hikmeti ve kemâl kudretiyle tasarruf eder. Ondan başka hiç kimsenin bu işte bir payı yoktur. {Şüphesiz Allah, o, zengin olandır} zatıyla, mutlak ve tam zenginliğe sahip olandır, her yönden. Onun zenginliğinden biri, yaratıklarından hiçbirine muhtaç olmamasıdır; onlara zilletinden dolayı bağlanmaz, azlığından dolayı onlarla çoğalmaz. Onun zenginliğinden biri, eş ve evlat edinmemiş olmasıdır. Onun zenginliğinden biri, samed olmasıdır; yemez, içmez ve mahlukların ihtiyaç duyduğu hiçbir şeye hiçbir yönden muhtaç değildir; o yedirir, yedirilmez. Onun zenginliğinden biri, bütün mahlukların varlıklarında, hazırlanmalarında, desteklenmelerinde, dinlerinde ve dünyalarında ona muhtaç olmalarıdır. Onun zenginliğinden biri şudur: Göklerde ve yerde olanlar, diri ve ölü olarak, tek bir düzlükte toplansalar, her biri isteğinin sonuna kadar dileseler ve o da onlara emellerinin üstünde verse, bu onun mülkünden hiçbir şey eksiltmez. Onun zenginliğinden ve cömertliğinden biri, elinin gece ve gündüz hayır ve bereketle dolu olmasıdır; onun lütfu nefeslere devam etmiştir. Onun zenginliğinden ve cömertliğinden biri de, ikram yurdunda biriktirdiği, hiçbir gözün görmediği, hiçbir kulağın işitmediği ve hiçbir insanın kalbine gelmediği nimetlerdir. {El-Hamîd} yani zatında, isimlerinde —çünkü onlar en güzel isimlerdir—, sıfatlarında —çünkü hepsi kemâl sıfatlarıdır—, fiillerinde —çünkü onlar adalet, ihsan, rahmet ve hikmet arasında döner—, şeriatında —çünkü yalnızca saf veya ağır basan bir maslahat olan şeyi emreder, yalnızca saf veya ağır basan bir fesat olan şeyi yasaklar— hamd edilmiş olandır. Hamd O'nundur; göklerdeki ve yerdeki, bunların arasındaki ve bunlardan sonra dilediği her şeyi doldurur. Kulları, hamdine karşılık sayısız senâ edemezler; aksine O, kendisini nasıl övmüşse öyledir ve kulunun ona yakıştırdığı övgülerin de üstündedir. O, kime tevfik verirse o tevfik üzerine hamd edilmeye layıktır, kimi yalnız bırakırsa o terk edişi üzerine de hamd edilmeye layıktır. O, hamdinde zengin, hamdedilmiş olandır ve zenginliğinde hamdedilmeye layıktır.