Allah Teâlâ şöyle buyuruyor: {Ey insanlar! Eğer diriltilmekten şüphe içindeyseniz…} Yani: Şek ve tereddüt, onun gerçekleşeceğine dair bilgi sahibi olmama. Oysa sizin üzerinize düşen, Rabbinizi ve O'nun bu konudaki elçilerini doğrulamanızdır. Ancak şüpheden başka bir şeyi kabul etmekte direnirseniz, işte size gözlemleyebileceğiniz iki akli delil: Bunlardan her biri, şüphe ettiğiniz şeye kesin biçimde delalet eder ve kalplerinizdeki şüpheyi giderir. Birincisi: İnsanın ilk yaratılışından delil getirmek ve onu başlatan Zatın onu tekrar iade edeceğini belirtmek. Bu yüzden şöyle buyurdu: {Şüphesiz sizi topraktan yarattık} Bu, insanların babası Âdem aleyhisselâmın yaratılışıdır. {Sonra bir nutfeden} yani meniden. Bu, yaratılışın ilk başlangıcıdır. {Sonra bir alaktan} yani Allah'ın izniyle o nutfe kırmızı bir kana dönüşür. {Sonra bir mudgadan} yani kan, çiğnenecek kadar bir et parçası olur. Bu mudga bazen {yaratılmış} olur; yani ondan insan şekli çizilir, bazen de {yaratılmamış} olur; rahimler onu yaratılmadan önce dışarı atar. {Size açıklamak için} asıl yaratılışınızı; O'nun her şeyi bir anda tamamlamaya kadir olmasına rağmen, bize hikmetinin kemalini, kudretinin büyüklüğünü ve rahmetinin genişliğini göstermek için böyle yaptığı açıklanıyor. {Dilediğimizi belirli bir süreye kadar rahimlerde tutarız} yani rahimde, rahimin düşürmediği hamileliği, dilediğimiz kadar, belirlenmiş süre olan gebelik müddetine kadar tutarız. {Sonra sizi} anne karnından {bebek olarak} çıkarırız; hiçbir şey bilmez ve hiçbir gücünüz yoktur. Analarınızı sizin hizmetinize verdik ve onların göğsünde size rızık akıttık. Sonra bir evreden diğerine geçersiniz, nihayet {güç çağınıza} erersiniz; bu da gücün ve aklın kemale ermesidir. {Sizden kimi de} güç çağına ermeden önce {vefat ettirilir}; kimi de bu çağı aşarak {en düşük yaşa} döndürülür; yani en aşağı ve en düşük yaşa, ihtiyarlık ve bunama çağına. Bu çağda akıl gider, zayıflar ve tükenir; kuvvetin geri kalanı da gittiği gibi. {Bilgi sahibi olduktan sonra bir şey bilmemesi için} yani bu yaşlanmış kişinin, önceden bildiği hiçbir şeyi hatırlayamaması içindir; çünkü aklı zayıflamıştır. İnsanın gücü iki zayıflık arasına sıkıştırılmıştır: çocukluğun zayıflığı ve eksikliği, bir de ihtiyarlığın zayıflığı ve eksikliği. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: {Sizi zayıf bir halden yaratan, sonra zayıflıktan sonra kuvvet veren, sonra kuvvetten sonra zayıflık ve ak saçlar veren Allah'tır. Dilediğini yaratır, O bilendir, kadirdir.} [Kur'an: Rum, 54] İkinci delil: Ölü toprağın diriltilmesi. Bu konuda Allah şöyle buyurur: {Toprağı kurumuş görürsün} yani boyun eğmiş, toz toprak içinde, ne bitki ne de yeşillik olan bir hâlde. {Üzerine su indirdiğimizde ise kıpırdar} yani bitkilerle hareketlenir, {kabarır} yani kurumuşluğundan sonra yükselir; bu da bitkilerinin çoğalmasındandır. {Her çeşit güzel çiftten bitkiler bitirir} yani bitkilerin her türünden, {gözleri sevindiren} ve düşünenleri memnun eden güzellikte. İşte bu iki kesin delil, şu beş maksadı göstermektedir. {Bu} insanı size anlatıldığı gibi yaratan ve ölü toprağı dirilten Zat, {Allah'ın Hak olması sebebiyledir} yani ibadet edilmeye layık tek Rab olması ve ibadetin yalnız O'na yapılması gerektiği; O'ndan başkasına ibadet etmenin ise batıl olduğu. {Ve O'nun ölüleri diriltmesi sebebiyledir} ilk yaratılışı başlattığı ve ölü toprağı dirilttiği gibi. {Ve O'nun her şeye gücü yettiği içindir} size göstermiş olduğu, kudretinin harikalığı ve yaratışının büyüklüğü gibi. {Kıyametin geleceği ve onda hiç şüphe olmadığı, ayrıca Allah'ın kabirlerdekileri diriltip, yaptıklarınızın iyi ve kötüsüne göre sizi cezalandıracağı.} Bu durumda kıyameti uzak görmenin bir gerekçesi yoktur.