Yani: Kulumuz ve elçimiz Zekeriyyâ'yı anın; onun adını yüceltin, faziletlerini ve menkıbelerini yayın. Bunların arasında, onun halka öğüt verdiğini ve Allah'ın ona olan merhametini gösteren şu büyük menkıbesi de vardır: O, { Rabbine seslenip, "Rabbim, beni yalnız bırakma" dedi. } Yani: "Rabbim, kemiklerim zayıfladı, başım ak saçla parladı; ey Rabbim, sana dua ettiğimde hiç bedbaht olmadım. Ardımdan gelen akrabamdan korkuyorum; karım da kısır. Bana katından bir veli bağışla ki, bana ve Yakub ailesine miras kalsın; ey Rabbim, onu hoşnut ettiğin biri kıl." [Meryem: 4-6]. Bu ayetlerden anlıyoruz ki { Rabbim, beni yalnız bırakma } sözü, ecelinin yaklaştığı zaman, kendisinden sonra Allah'a davet ve kullarına öğüt verme görevini yerine getirecek bir kimsenin olmamasından korkmasından kaynaklanmıştır. Yani zamanında yalnız kalıp kendisini destekleyip yardımcı olacak bir halef bırakmamaktan endişe etmiştir. { Sen mirasçıların en hayırlısısın. } Yani Sen baki kalanların en hayırlısısın ve beni arkamdan hayırla halef bırakanların en hayırlısısın. Kullarına benden daha merhametlisin. Fakat ben kalbimin mutmain olacağı, nefsimin sükûn bulacağı ve sevabının terazimde yer alacağı bir şeyi istiyorum. { Biz de onun duasını kabul ettik ve ona Yahya'yı bağışladık. } Ondan önce hiç kimseye bu ismi vermediğimiz Yahya'yı. { Ve eşini ona uygun kıldık. } Daha önce kısır olan eşinin rahmini, peygamber Zekeriyyâ hürmetine doğurmaya elverişli kıldık. Bu, iyi arkadaş ve iyi hemnişinin faydalarındandır: Onun bereketi arkadaşına da yansır. Böylece Yahya, iki ebeveyn arasında ortak bir nimet oldu. Bu peygamberleri ve elçileri tek tek zikrettikten sonra, topluca onları övdü ve şöyle buyurdu: { Şüphesiz onlar hayırlarda yarışırlardı. } Yani onlar hayırlara koşar, onları vaktinde yapar, layık olduğu şekilde tamamlar ve yapabildikleri hiçbir faziletten vazgeçmez, fırsatı değerlendirirlerdi. { Bize rağbet ve korkuyla dua ederlerdi. } Yani dünya ve ahiret maslahatından arzulanan şeyleri bizden isterler, iki dünyanın zararlarından, korkulan şeylerden bize sığınırlardı. Onlar Allah'a rağbet eden ve korkan kimselerdi; gafil ve oyalanan, kendini güvende hissedenler değillerdi. { Bize itaatkâr idiler. } Yani boyun eğen, alçakgönüllü ve yalvaran kimselerdi. Bu, onların Rablerini kemal derecede tanımalarından kaynaklanıyordu.