Yani: Bu iki yüce peygamber Dâvûd ve Süleyman'ı da saygıyla anarak hatırla. Allah onlara geniş ilim ve kullar arasında hükmetme yetkisi vermişti. Bunun delili Allah'ın şu sözüdür: {Hani bir ekinin içine kavmin koyunları dağılıp girmişti de onların hükmüne tanık oluyorlardı} [Kur'an: "Hani bir ekin hakkında hükmediyorlardı; o ekine bir topluluğun koyunları dağılıp girmişti."]. Yani bir ekin sahibi, kendisine ait ekinin içine başka bir kavmin koyunlarının gece otlayarak girdiğini, ağaçlarındaki ürünü yiyip ekinini çiğnediğini bildirip onların hükmüne başvurdu. Dâvûd aleyhisselam, koyun sahiplerinin ihmalini esas alarak koyunların ekin sahibine ait olmasına hükmetti ve onları bu cezayla cezalandırdı. Süleyman aleyhisselam ise doğruya uygun bir hüküm verdi: Koyun sahipleri koyunlarını ekin sahibine teslim etsinler, o da sütlerinden ve yününden yararlansın; koyun sahipleri de ekin sahibinin bağını eski haline gelinceye kadar onarsınlar. Bağ eski haline dönünce her iki taraf da birbirine haklarını geri verir ve kendi malına kavuşurdu. Bu, Süleyman aleyhisselam'ın kemal derecesindeki anlayışından ve zekâsından idi. Bunun için Allah şöyle buyurdu: {Biz de bu hükmü Süleyman'a anlattık}. Yani Allah bu meseleyi Süleyman'a kavratmıştır. Bu ifade, Dâvûd'a başka konularda anlayış verilmediği anlamına gelmez; bu yüzden Allah bu olayı özellikle zikretmiştir. Nitekim devamında {Her birine hüküm ve ilim verdik} buyrulmuştur. Bu ayet, hâkimin bazen hakkı ve doğruyu bulabileceğini, bazen de hata edebileceğini; gayretini sarf ettiği halde hata ettiğinde bunun bilinmediğini gösterir. Sonra Allah, her birine özel olarak verdiklerini zikretti: {Dâvûd'la birlikte dağları ve kuşları teshir ettik, onlar da tesbih ederlerdi}. Dâvûd, insanların en çok ibadet eden ve Allah'ı en çok zikreden, tesbih ve temcid eden kimselerinden biriydi. Allah ona, hiçbir insana vermediği güzel, tatlı ve etkili bir ses vermişti. Allah'ı tesbih edip O'na hamd ettiğinde, sağır dağlar ve dilsiz kuşlar ona karşılık verirlerdi. Bu, Allah'ın ona olan lütfu ve ihsanıdır. Bunun için {Biz bunu yapmaya kadirdik} buyrulmuştur. {Ona size giyecek zırh yapma sanatını da öğrettik}. Yani Allah, Dâvûd aleyhisselam'a zırh yapma sanatını öğretti. Zırhı ilk yapan ve bu sanatı öğreten odur; bu sanat ondan sonraki kuşaklara yayıldı. Allah ona demiri yumuşattı ve onu nasıl ördüğünü öğretti. Bunun faydası büyüktür: {Savaşta sizi düşmanın darbelerinden korusun diye}. Yani zırh, savaşta ve şiddetli çatışmada sizin için bir korunma aracıdır. {Artık şükredecek misiniz?} Allah'ın bu nimetini, kulu Dâvûd'un eliyle size ulaştırması karşılığında. Nitekim Allah şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Sizin için vücudunuzu sıcaktan koruyan giysiler ve savaşta sizi koruyan zırhlar yapmıştır. Teslim olmanız için nimetini size böyle tamamlar."] (Nahl, 81). Allah'ın Dâvûd'a zırh yapmayı öğretmesi ve demiri yumuşatması olağanüstü bir olay olabilir; müfessirlerin dediği gibi, Allah demiri ateşte eritmeden hamur ve çamur gibi işleyebilecek hale getirmiş olabilir. Bununla birlikte, öğretmenin ve demirin yumuşatılmasının olağan sebepler ve bugün bilinen eritme yöntemleri yoluyla olması da muhtemeldir. Bu ikinci ihtimal daha açık görünür; çünkü Allah bu nimeti kullara bir iyilik olarak sayıp onlardan şükretmelerini istemiştir. Eğer zırh yapımı, Allah'ın kullara yapabilecekleri bir iş olarak takdir ettiği şeylerden olmasaydı, bu nimeti onlara bu şekilde hatırlatmazdı. Dâvûd'un yaptığı bu zırhların aynılarının kastedildiği düşünülemez; kastedilen, bu türün kendisidir. Müfessirlerin zikrettiği ihtimalin ise {Ve demiri ona yumuşattık} [Kur'an: Sebe', 10] ayetinden başka delili yoktur; ayette demirin sebepsiz yumuşatıldığına dair bir ifade bulunmamaktadır. Doğrusunu Allah bilir. {Süleyman'a da rüzgârı (boyun eğdirdik)}. Yani onu teshir ettik; {sert esen}, geçişi hızlı olan bir rüzgâr. {Onun emriyle, bereket verdiğimiz topraklara doğru akıp giderdi}. Rüzgâr, emrine uyarak yönlendirildiği yere giderdi. Sabahleyin bir aylık, akşamleyin bir aylık yol alırdı. {Bereket verdiğimiz topraklar}, Süleyman'ın ikamet ettiği Şam topraklarıdır. Rüzgâr doğuya ve batıya gider, dönüşünü ve barınağını bu mübarek topraklara yapardı. {Biz her şeyi bilmekteyiz} yani ilmimiz her şeyi kuşatmıştır; Dâvûd ve Süleyman'a, anlattığımız sonuca ulaştıracak ilmi öğretmiştik. {Şeytanlardan kimi onun için dalış yapar, bunun dışında da işler yapardı}. Bu da Süleyman aleyhisselam'a özgü bir özelliktir: Allah ona şeytanları ve cinleri boyun eğdirmiş, onları, başkalarının yapamayacağı birçok işte çalıştırmaya yetkili kılmıştı. İçlerinden bazıları onun için denizde dalar, inci, mercan ve benzeri değerli şeyleri çıkarırdı. Bazıları ise onun için mihraplar, heykeller, havuz gibi büyük kaplar ve sabit kazanlar yapardı. Bir kısmını da Beytü'l-Makdis'in inşasında çalıştırmıştı. Süleyman öldüğünde onlar hâlâ çalışmaktaydılar ve ölümünü bilinceye kadar bir yıl daha onun işinde kaldılar; bu, ileride inşallah açıklanacaktır. {Biz onları koruyanlardık}: Onlar Süleyman'a karşı gelip direnemezlerdi; Allah onları kudreti, izzeti ve hükümranlığıyla ona bağlı tutmuştu.