Yani: Allah, Âdem'i kendi eliyle yaratmayı tamamlayıp ona isimleri öğrettiğinde, onu üstün kılıp değerli kıldığında, meleklere onun için secde etmelerini emretti; ikramda, yüceltmede ve saygı göstermede bulunmak üzere. Melekler de emre uyarak hemen secde ettiler. Aralarında İblis de vardı; fakat Rabbinin emrinden kibirlenip büyüklendi, Âdem'e secde etmekten kaçındı ve şöyle dedi: "Ben ondan hayırlıyım. Beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın." [A'râf: 12] Bunun üzerine onun Âdem'e ve eşine karşı olan şiddetli düşmanlığı ortaya çıktı; çünkü o Allah'ın düşmanıydı ve kıskançlığından doğan, düşmanlığın sebebi olan durum da açığa çıkmıştı. Allah, Âdem'i ve eşini ondan sakındırdı ve şöyle buyurdu: {Sakın sizi cennetten çıkarmasın, sonra bedbaht olursun} Eğer oradan çıkarılırsan (bedbaht olursun). Çünkü orada senin için tatlı bir rızık ve tam bir huzur vardır. {Şüphesiz orada aç kalmamak, çıplak olmamak senin için vardır. Ve orada susamamak, güneşin sıcağına maruz kalmamak da senin için vardır.} Yani güneş onu sıcağıyla vurmaz. Allah, ona yiyeceğin, içeceğin ve giyeceğin sürekliliğini, suyun bulunmasını ve yorgunluk ile meşakkatin olmamasını güvence altına aldı. Ancak Allah, onlara belirli bir ağacın meyvesinden yemelerini yasakladı ve şöyle buyurdu: "Bu ağaca yaklaşmayın, yoksa zalimlerden olursunuz." [Bakara: 35] Şeytan ise durmadan onları kandırmaya, ağaçtan yemeyi süslemeye devam etti ve şöyle dedi: {Sana ebedilik ağacını ve yıpranmayan bir hükümdarlığı göstereyim mi?} Yani, ondan yiyen kimsenin cennette ebedî kalacağı ağacı. {Ve yıpranmayan bir hükümdarlık.} Yani, ondan yersen kesintiye uğramayan bir hükümdarlık. Şeytan, öğüt veren bir nasihatçi kılığında geldi ve sözlerini incelikle süsleyerek konuştu. Âdem bu sözlere aldandı, ikisi de ağaçtan yediler. Bunun üzerine pişmanlık içinde kaldılar, elbiseleri düştü, günahları açığa çıktı ve her biri diğerinin avret yerini gördü; oysa daha önce ikisi de örtülüydüler. Kendilerini örtmek için cennet ağaçlarının yapraklarını üst üste koymaya başladılar ve utançtan öyle bir hale düştüler ki bunu yalnızca Allah bilir. {Âdem Rabbine karşı geldi ve yolunu şaşırdı.} Hemen tevbeye ve Allah'a yönelmeye koştular ve şöyle dediler: "Rabbimiz! Biz kendimize zulmettik. Eğer bizi bağışlamaz ve bize merhamet etmezsen, elbette hüsrana uğrayanlardan oluruz." [A'râf: 23] Bunun üzerine Rabbi onu seçti, kendisini beğendi ve ona tevbeyi kolaylaştırdı. {Rabbi onun tevbesini kabul etti ve onu doğru yola iletti.} Tevbeden sonra Âdem, daha önceki halinden daha iyi bir hale geldi. Düşmanın hilesi kendisine döndü ve tuzağı boşa çıktı. Böylece Allah'ın nimeti kendisine ve zürriyetine tamamlandı; onların bu nimete şükretmeleri ve itiraf etmeleri, geceli gündüzlü kendilerini bekleyen ve sürekli pusuda olan bu düşmana karşı uyanık olmaları gerekli kılındı. "Ey Âdem oğulları! Şeytan, ana babanızı cennetten çıkardığı gibi sizi de fitneye düşürmesin. Onların avret yerlerini kendilerine göstermek için elbiselerini soyan oydu. Şüphesiz o ve kabilesi, sizin görmediğiniz yerden sizi görürler. Biz şeytanları inanmayanların dostları kıldık." [A'râf: 27]