Bu şeriatler, Allah'ın her şeriatta emrettiği dinin temel esaslarındandır; çünkü her zaman ve her yerde genel maslahatları içerirler. Bu yüzden, dinin aslı gibi, neshe uğramazlar. Nitekim Allah bizi onlarla şöyle emretmiştir: [Kur'an: "Allah'a ibadet edin, O'na hiçbir şeyi ortak koşmayın."] Ayetin devamına kadar. Allah'ın: {Biz İsrailoğullarından söz almıştık} buyruğu, onların katılığındandır; onlara emredilen her emri, ağır yeminlerle ve sağlam sözleşmelerle kabul ettirilmedikçe kabul etmek istemezlerdi. {Allah'tan başkasına kulluk etmeyeceksiniz} buyruğu, yalnız Allah'a ibadet edilmesi ve O'na şirk koşulmasının yasaklanmasına dair bir emirdir. Bu, dinin aslıdır; çünkü bu temel yoksa bütün amellerin hiçbiri kabul edilmez. Bu, Allah'ın kullarından olan hakkıdır. Sonra {Anne babaya iyilik edin} buyurmuştur; yani anne babaya iyilik edin. Bu ifade, onlara yönelik her sözlü ve fiilî iyiliği kapsar ve onlara kötülük etmenin yasaklanmasını da içerir. Ya da iyilik etmemek ve kötülük etmek, çünkü iyiliğin yapılması gereklidir ve bir şeyin emredilmesi, onun zıddının yasaklanması demektir. İyiliğin iki zıddı vardır: Kötülük etmek, ki bu daha büyük bir günahtır; bir de kötülük etmeksizin iyilik yapmamak, ki bu da haramdır; ancak bu ikincisinin birinciye eklenmesi gerekmez. Akraya, yetimlere ve yoksullara yapılan yardımda da aynı şey söylenir. İyiliğin ayrıntıları sayıyla sınırlanamaz, ilkesiyle sınırlanır; daha önce de geçtiği gibi. Sonra Allah, insanlara genel olarak iyilik etmeyi emretmiş ve {İnsanlara güzel söz söyleyin} buyurmuştur. Güzel sözün kapsamında, insanlara iyiliği emretmek, kötülükten sakındırmak, ilim öğretmek, selam vermek, güler yüzlü olmak ve bunun gibi her güzel söz vardır. İnsan malıyla bütün insanlara yetişemeyeceği için, her yaratılmışa iyilik etmeye gücü yeten bir emir verilmiştir; o da sözle iyilik etmektir. Bunun içinde, insanlara, kâfirler dahil, çirkin söz söylemenin yasaklanması da vardır. Bu yüzden Allah şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Kitap ehli ile en güzel yöntemle tartışın."] Allah'ın kullarına öğrettiği edeplerden biri de insanın sözlerinde ve davranışlarında temiz olması, çirkin, kötü sözlü, sövücü ve kavgacı olmamasıdır. Bilakis, güzel huylu, geniş hilm sahibi, herkese nazik davranan ve insanlardan gelen eziyetlere sabreden biri olmalıdır; bunu Allah'ın emrine uymak ve O'nun sevabını ummak için yapar. Sonra onlara namazı kılmayı ve zekâtı vermeyi emretmiştir; çünkü daha önce açıklandığı gibi namaz, ibadet edilen Allah'a ihlası; zekât ise kullara iyiliği içerir. {Sonra} sizlere bu güzel emirler verildikten sonra; akıllı ve basiretli kimse bunlara bakınca anlar ki, Allah'ın kullarına olan ihsanlarından biri, onları bu emirlerle yükümlü kılması, bu lütfu onlara sunmasıdır ve sizden de söz almıştır. {Yüz çevirdiniz}; yani yüz çevirmek suretiyle sırt çevirdiniz. Çünkü yüz çeviren kimse, yüz çevirdiği şeye dönme niyetiyle dönebilir; oysa bunların bu emirlere ne bir rağbeti vardır ne de dönüşü. Allah'a sığınırız, hüsrandan. {Sizden az bir kısmı hariç} buyruğu ise, hepsinin yüz çevirdiği gibi bir yanılgıya yol açmasın diye yapılmış bir istisnadır. Yani onlardan az bir kısmının, Allah'ın koruyup sabit kıldığı kimseler olduğunu bildirmiştir.