البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة البقرة · الآية ٦١

﴿وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَىٰ لَنْ نَصْبِرَ عَلَىٰ طَعَامٍ وَاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِهَا وَقِثَّائِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۖ قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنَىٰ بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ ۚ اهْبِطُوا مِصْرًا فَإِنَّ لَكُمْ مَا سَأَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ۗ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ﴾

Va iz kultum yâ mûsâ lan nasbira ’alâ ta’âminv vâhidin fad’u lanâ rabbaka yuhric lanâ mimmâ tumbitul ardu mimbaklihâ va kis sâ’ihâ va fûmihâ va ’adasihâ va basalihâ kâla atastabdilûnal lazî huva adnâ billazî huva hayr ihbitû misran fa inna lakum mâ sa altum va duribat ’alaihimuz zillatu valmaskanatu va bâ’û biğadabim minal lâh zâlika bi annahum kâno yakfurûna bi âyâtil lâhi va yaktulûnan nabiyyîna biğairil hakk zâlika bimâ ’asav va kânû ya’tadûn

“Ey Musa! Bir çeşit yemeğe dayanamayacağız, bizim için Rabbine yalvar, bize, yerin bitirdiği sebze, hıyar, sarımsak, mercimek ve soğan yetiştirsin" demiştiniz de, "Hayırlı olanı daha düşük şeyle mi değiştirmek istiyorsunuz? Bir şehre inin, şüphesiz orada istediğiniz vardır" demişti. Onlara yoksulluk ve düşkünlük damgası vuruldu, Allah'ın gazabına uğradılar. Bu, Allah'ın ayetlerini inkar etmeleri ve haksız yere peygamberleri öldürmelerindendi; bu, karşı gelmeleri ve taşkınlık yapmalarındandı”

Al-Baqarah 2:61 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Yani hatırlayın: Allah'ın nimetlerinden usanarak ve onları küçümseyerek Mûsâ'ya dediğiniz zamanı: [Kur'an: "Ey Mûsâ! Biz tek çeşit yiyeceğe asla katlanamayız."] Yani tek bir cins yiyecek; daha önce geçtiği gibi çeşitli türler olsa da hep aynı kalıyordu. {Bizim için Rabbine dua et, yeryüzünün bitirdiği şeylerden, bitkilerinden, salatalıklarından, sarımsaklarından, mercimeklerinden ve soğanlarından bizim için çıkarsın.} Yani sapı üzerinde ayakta duran ağaç olmayan bitkilerinden. {Bitkilerinden, salatalığından, sarımsağından.} Salatalık hıyardır. Sarımsak ise bilinen bir sebzedir; mercimek ve soğan da malumdur. Mûsâ onlara şöyle dedi: {Daha iyi olanın yerine daha değersiz olanı mı istiyorsunuz?} Yani değersiz olan, sözü geçen yiyeceklerdir; daha hayırlı olan ise Men ve Selva'dır. Bu sizin için uygun değildir. Çünkü istediğiniz bu yiyecekleri, hangi şehre inmiş olursanız olun bulabilirsiniz; oysa Allah'ın size lütfettiği yiyecek, yiyeceklerin en hayırlısı ve en şereflisidir. Öyleyse bunun yerine nasıl başka bir şey istersiniz? Onların bu tutumu, sabırsızlıklarının ve Allah'ın emirlerini ve nimetlerini küçümsediklerinin en büyük delili olduğu için, Allah onları yaptıklarının cinsinden karşılık verdi ve şöyle buyurdu: {Üzerlerine zillet ve miskinlik damgası vuruldu.} Yani zillet, bedenlerinin dış görünüşünde görülür; miskinlik ise kalplerinde. Dolayısıyla onların nefisleri aziz değildi, yüksek himmetleri de yoktu. Aksine nefisleri alçak nefisler, himmetleri de en düşük himmetlerdi. {Allah'ın gazabına uğradılar.} Yani döndükleri ganimetleri, kazandıkları bir kazanç değil, Allah'ın kendilerine olan gazabıyla dönmeleri oldu. Ne kötü bir ganimet! Ne kötü bir hal! {Bu böyledir.} Yani Allah'ın gazabını hak etmelerinin sebebi: {Çünkü onlar Allah'ın ayetlerini inkâr ediyorlardı,} hakkı gösteren ve onlara açıklanan ayetleri. Bunları inkâr ettikleri için, Allah da gazabıyla onları cezalandırdı. {Peygamberleri haksız yere öldürüyorlardı.} "Haksız yere" sözü, durumun çirkinliğini artırmak içindir; yoksa peygamberin haksız yere öldürülmeyeceği bilinen bir şeydir. Ama bu ifade, cahil oldukları ve bilmedikleri zannedilmesin diye söylenmiştir. {Bu, isyan etmeleri ve haddi aşmaları yüzündendi.} Yani Allah'ın emirlerini çiğnemeleri ve Allah'ın kullarına karşı sınırı aşmaları yüzündendi. Çünkü günahlar birbirini çeker: Gaflet, küçük günahı doğurur; küçük günah büyük günahı; büyük günah da her türlü bid'at ve küfrü doğurur. Her türlü belâdan Allah'a sığınırız. Bilin ki bu ayetlerdeki hitap, Kur'an'ın indiği dönemde yaşayan İsrailoğullarınadır. Anılan bu fiiller, onların ataları tarafından işlenmiş olmasına rağmen, onlara hitap edilmiş ve onlara nispet edilmiştir. Bunun birçok faydası vardır. Bunlardan biri şudur: Onlar kendilerini överler, temize çıkarırlar ve kendilerinin Muhammed'den ve ona iman edenlerden üstün olduğunu iddia ederlerdi. Allah da onların atalarının, kendi aralarında bilinen ve yerleşmiş hallerini bildirerek, herkesin anlayacağı şekilde, onların sabır ve yüce ahlâk sahibi, yüksek amellere sahip olmadıklarını açıkladı. Atalarının hali buyken, onların daha üstün ve daha yüksek bir durumda olması beklenen kimseler olmasına rağmen, muhataplar hakkında ne düşünülebilir?! Bir diğer fayda ise şudur: Onların önceki nesillerine verilen Allah'ın nimeti, sonraki nesillere de ulaşan bir nimettir; atalara verilen nimet, çocuklara da verilmiş sayılır. Bu yüzden onlara bu nimetler hitap edilmiştir, çünkü bu nimetler onları da kapsar ve içine alır. Bir diğer fayda: Başkalarının fiilleriyle onlara hitap edilmesi, aynı din etrafında birleşmiş bir ümmetin, maslahatları konusunda birbirine destek olduğunu ve dayanıştığını gösterir. Öyle ki önceki ve sonraki nesilleri, aynı anda var gibidir. Onlardan birinin ortaya koyduğu bir şey, hepsinin ortaya koyduğu bir şey sayılır; çünkü aralarından birinin yaptığı hayır, hepsinin maslahatına döner; yaptığı şer ise hepsinin zararına döner. Bir diğer fayda: Fiillerinin çoğuna karşı çıkmamışlardır; günaha razı olan, günah işleyenle ortaktır. Bunun dışında, yalnızca Allah'ın bildiği birçok hikmet de vardır.

Arapça metin

أي: واذكروا، إذ قلتم لموسى على وجه التملل لنعم الله والاحتقار لها: { لن نصبر على طعام واحد } أي: جنس من الطعام، وإن كان كما تقدم أنواعا، لكنها لا تتغير، { فادع لنا ربك يخرج لنا مما تنبت الأرض من بقلها } أي: نباتها الذي ليس بشجر يقوم على ساقه، { وقثآئها } وهو الخيار { وفومها } أي: ثومها، والعدس والبصل معروف، قال لهم موسى { أتستبدلون الذي هو أدنى } وهو الأطعمة المذكورة، { بالذي هو خير } وهو المن والسلوى، فهذا غير لائق بكم، فإن هذه الأطعمة التي طلبتم، أي مصر هبطتموه وجدتموها، وأما طعامكم الذي من الله به عليكم، فهو خير الأطعمة وأشرفها، فكيف تطلبون به بدلا؟ ولما كان الذي جرى منهم فيه أكبر دليل على قلة صبرهم واحتقارهم لأوامر الله ونعمه، جازاهم من جنس عملهم فقال: { وضربت عليهم الذلة } التي تشاهد على ظاهر أبدانهم { والمسكنة } بقلوبهم، فلم تكن أنفسهم عزيزة، ولا لهم همم عالية، بل أنفسهم أنفس مهينة، وهممهم أردأ الهمم، { وبآءو بغضب من الله } أي: لم تكن غنيمتهم التي رجعوا بها وفازوا، إلا أن رجعوا بسخطه عليهم، فبئست الغنيمة غنيمتهم، وبئست الحالة حالتهم. { ذلك } الذي استحقوا به غضبه { بأنهم كانوا يكفرون بآيات الله } الدالات على الحق الموضحة لهم، فلما كفروا بها عاقبهم بغضبه عليهم، وبما كانوا { ويقتلون النبيين بغير الحق }. وقوله: { بغير الحق } زيادة شناعة، وإلا فمن المعلوم أن قتل النبي لا يكون بحق، لكن لئلا يظن جهلهم وعدم علمهم. { ذلك بما عصوا } بأن ارتكبوا معاصي الله { وكانوا يعتدون } على عباد الله، فإن المعاصي يجر بعضها بعضا، فالغفلة ينشأ عنها الذنب الصغير، ثم ينشأ عنه الذنب الكبير، ثم ينشأ عنها أنواع البدع والكفر وغير ذلك، فنسأل الله العافية من كل بلاء. واعلم أن الخطاب في هذه الآيات لأمة بني إسرائيل الذين كانوا موجودين وقت نزول القرآن، وهذه الأفعال المذكورة خوطبوا بها وهي فعل أسلافهم، …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

يا موسى لن نؤمن لك حتى نرى الله جهرة} قال: علانية. وكذا قال إبراهيم بن طهمان عن عباد بن إسحاق، عن أبي الحويرث، عن ابن عباس، أنه قال في قول الله تعالى: {لن نؤمن لك حتى نرى الله جهرة} أي علانية، أي حتى نرى الله. وقال قتادة، والربيع بن أنس: {حتى نرى الله جهرة} أي عيانا. وقال أبو جعفر عن الربيع بن أنس: هم السبعون الذين اختارهم موسى فساروا معه. قال: فسمعوا كلاما، فقالوا: {لن نؤمن لك حتى نرى الله جهرة} قال: فسمعوا صوتا فصعقوا، يقول: ماتوا. وقال مروان بن الحكم، فيما خطب به على منبر مكة: الصاعقة: صيحة من السماء. وقال السدي في قوله: {فأخذتكم الصاعقة} الصاعقة: نار. وقال عروة بن رويم في قوله: {وأنتم تنظرون} قال: فصعق بعضهم وبعض ينظرون (2) ، ثم بعث هؤلاء وصعق هؤلاء. وقال السدي: {فأخذتكم الصاعقة} فماتوا، فقام موسى يبكي ويدعو الله، ويقول: رب، ماذا أقول لبني إسرائيل إذا أتيتهم وقد أهلكت خيارهم {لو شئت أهلكتهم من قبل وإياي أتهلكنا بما فعل السفهاء منا} [الأعراف: 155] . فأوحى الله إلى موسى أن هؤلاء السبعين ممن اتخذوا العجل، ثم إن الله أحياهم فقاموا وعاشوا (3) رجل رجل، ينظر (4) بعضهم إلى بعض: كيف يحيون؟ قال: فذلك قوله تعالى: {ثم بعثناكم من بعد موتكم لعلكم تشكرون} وقال الربيع بن أنس: كان موتهم عقوبة لهم، فبعثوا من بعد الموت ليستوفوا آجالهم. وكذا قال قتادة. وقال ابن جرير: حدثنا محمد بن حميد، حدثنا سلمة بن الفضل، عن محمد بن إسحاق، قال: لما رجع موسى إلى قومه فرأى ما هم عليه من عبادة العجل، وقال لأخيه وللسامري ما قال، وحرق العجل وذراه في اليم، اختار موسى منهم سبعين (5) رجلا الخير فالخير، وقال: انطلقوا إلى الله وتوبوا إلى الله مما صنعتم وسلوه التوبة على من تركتم وراءكم من قومكم، صوموا وتطهروا وطهروا ثيابكم. فخرج بهم إلى طور سيناء (6) لميقات وقته له ربه، وكان لا يأتيه إلا بإذن منه وعلم، فقال له …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

حتى ننظر إليه بأبصارنا، كما تجهر الركية، وذلك إذا كان ماؤها قد غطاه الطين، فنفى ما قد غطاه حتى ظهر الماء وصفا، يقال منه: قد جهرت الركية أجهرها جهرا وجهرة؛ ولذلك قيل: قد جهر فلان بهذا الأمر PageEndV01P688 مجاهرة وجهارا: إذا أظهره لرأي العين وأعلنه، كما قال الفرزدق بن غالب: من اللائي يضل الألف منه %~% مسحا من مخالفته جهارا

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ١/٦٨٧) ↗

التحرير والتنوير

… غير واضح القرينة لأنه يلزم تقدير شرط تقديره فإن فعلتم يتب عليكم فيكون مرادا منه الاستقبال والفاء فصيحة، ولأنه يعري هذه الآية عن محل النعمة المذكر به إلا تضمنا. وجملة: إنه هو التواب الرحيم خبر وثناء على الله، وتأكيده بحرف التوكيد لتنزيلهم منزلة من يشك في حصول التوبة عليهم لأن حالهم في عظم جرمهم حال من يشك في قبول التوبة عليه وإنما جمع التواب مع الرحيم لأن توبته تعالى عليهم كانت بالعفو عن زلة اتخاذهم العجل وهي زلة عظيمة لا يغفرها إلا الغفار، وبالنسخ لحكم قتلهم وذلك رحمة فكان للرحيم موقع عظيم هنا وليس هو لمجرد الثناء. [55، 56] وإذ قلتم يا موسى لن نؤمن لك حتى نرى الله جهرة فأخذتكم الصاعقة وأنتم تنظرون (55) ثم بعثناكم من بعد موتكم لعلكم تشكرون (56) تذكير بنعمة أخرى نشأت بعد عقاب على جفاء طبع فمحل المنة والنعمة هو قوله: ثم بعثناكم، وما قبله تمهيد له وتأسيس لبنائه كما تقدم في قوله: وإذ واعدنا موسى أربعين ليلة [البقرة: 51] الآية. والقائلون هم أسلاف المخاطبين وذلك أنهم قالوا لموسى لن نؤمن لك حتى نرى الله جهرة.

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ١/٥٠٥) ↗