Allah, mü'min kullarını, kendilerine kolaylaştırdığı kazançların temiz olanlarından ve yeryüzünden çıkardıklarından infak etmeye çağırmaktadır. Nitekim onlara bu kazancı kolay kılarak lütufta bulunmuştur. Bu sebeple Allah'a şükretmek ve kardeşlerinin üzerinizdeki haklarından bir kısmını ödemek ve mallarınızı temizlemek için bundan infak edin. Bu infakta, kendiniz için sevdiğiniz iyi olanı tercih edin; hoşunuza gitmeyen, ancak göz yumarak ve müsamaha göstererek alacağınız kötü şeyleri vermeye kalkışmayın. {Bilin ki Allah zengindir, övgüye layıktır.} Yani O, sizlerden müstağnidir; sadakalarınızın ve amellerinizin faydası yine size döner. Buna rağmen O, kendisinin emrettiği övgüye değer emirler ve sağlam huylar üzerinde hamdedilmeye layıktır. Dolayısıyla O'nun emirlerine uymanız gerekir; çünkü bu emirler kalplerin gıdası, nefislerin hayatı ve ruhların nimetidir. Düşmanınız olan şeytanın peşinden gitmekten sakının; o, infak ettiğiniz takdirde sizi fakirlik ve ihtiyaçla korkutarak cimriliğe çağırır. Bu, size öğüt değil, en büyük aldatmadır. [Fâtır: 6] "Onlar, alevli ateşin ashabından olmak için kendi taraftarlarını çağırırlar." Bilakis, size zorluk vermeyecek ve zarar getirmeyecek şekilde infak etmenizi emreden Rabbinize itaat edin. Bununla birlikte O, {size mağfiret vaad eder}; günahlarınızı bağışlar, kusurlarınızı temizler, {ve fazlını verir}; yani dünyada ve ahirette size ihsanda bulunur. Bu, çabuk gelen bir karşılık, göğsün açılması, kalbin ve ruhun nimeti, kabrin rahatlığı, kıyamet günü sevabın tamamen verilmesi şeklinde olur. Bu, O'na zor değildir; çünkü O, fazlı geniş, ihsanı büyük olandır. {Alîm}dir; yani sizin infak ettiğiniz şeylerden az ya da çok, gizli ya da açık olanları bilir. Bu sebeple, genişliği, fazlı ve ihsanıyla size karşılığını verecektir. Kul, kendi nefsine baksın, bu iki çağrıdan hangisine meyletmektedir. Bu iki âyet birçok önemli hükmü içermektedir: Bunlardan biri infaka teşvik etmektir. Bir diğeri, infakı gerektiren sebepleri açıklamaktır. Bir diğeri, altın ve gümüşten ve ticaret malının tamamından zekâtın farz olmasıdır; çünkü âyet {kazandıklarınızın temiz olanlarından} ifadesiyle bunları kapsamaktadır. Bir diğeri, tahıl, meyve ve madenler gibi yerden çıkan ürünlerde zekâtın farz olmasıdır. Bir diğeri, zekâtın ekinin ve meyvenin sahibi üzerine olduğu, toprak sahibi üzerine olmadığıdır; çünkü âyet {sizin için çıkardık} buyurmuştur. Dolayısıyla kendisi için çıkarılan kimseye zekât farz olur. Bir diğeri, gayrimenkuller, kaplar ve benzeri edinilmek için hazırlanmış malların zekâtının olmadığıdır. Aynı şekilde, bilinmeyen borçlar, gasp edilmiş mallar ve benzerleri, ya da malın sahibinin onu geri almaya gücünün yetmediği kimsenin elinde bulunanlar hakkında da zekât yoktur. Çünkü Allah, yerden çıkan artış ve büyümenin bulunduğu mallardan infakı farz kılmıştır; ticaret malları ise bu artıştan yardım anlamına gelmektedir. Edinilmek için hazırlanmamış ve üzerinde tasarruf edilemeyen mallarda ise bu anlam yoktur. Bir diğeri, kötü ve değersiz malın verilmesinin yasak olduğu ve zekâtta yeterli sayılmayacağıdır. Ardından Allah şöyle buyurmuştur: {Hikmeti dilediğine verir. Kime hikmet verilmişse, şüphesiz ona çok büyük bir hayır verilmiştir...}