Allah Teâlâ şöyle haber veriyor: Dinde zorlama yoktur. Çünkü zorlamaya ihtiyaç yoktur; zorlama ancak işaretleri gizli, izleri belirsiz bir şey için veya insan nefislerinin son derece nefret ettiği bir şey için yapılır. Oysa bu dosdoğru din ve dümdüz yol, alametleri akıllara apaçık belirmiş, yolları ortaya çıkmış, meselesi açıklanmış ve doğruyla sapıklık birbirinden ayrılmıştır. Dolayısıyla muvaffak kılınmış kimse ona en küçük bir bakışla bakar ve onu tercih edip seçer. Niyeti kötü, iradesi bozuk, nefsi habis olan kimse ise, hakkı görüp ona batılı tercih eder, güzelliği görüp çirkine yönelir. Böyle birinin dine zorlanmasında Allah'ın bir ihtiyacı yoktur, çünkü bunda bir sonuç ve fayda bulunmaz. Zorla dine sokulan kimsenin imanı da sahih değildir. Bu ayet, muharip kâfirlerle savaşın terk edilmesine delalet etmez. Ayette yalnızca şu bildirilmektedir: Dinin hakikati, bizzat kendisi itibarıyla, doğruyu arayan her insaflı kimse için kabulü gerektirecek niteliktedir. Savaşa gelince, ayet bu konuya temas etmemiştir; savaşın farziyeti başka nasslardan alınır. Ancak bu ayetle, Ehl-i kitap dışındaki kimselerden cizye alınmasının caiz olduğu delil gösterilir; birçok âlimin görüşü de budur. {Kim tağuta küfreder, Allah'tan başka her şeyin ibadetini ve şeytanın itaatini terk eder ve Allah'a tam bir imanla iman ederse, Rabbine ibadet ve itaati ona farz kılan bu iman sebebiyle} {en sağlam kulpa sarılmış olur.} Yani kurallarının sağlam olduğu, direklerinin pekiştiği dosdoğru dine sarılmış olur. Bu kulpa sıkıca tutunan kimse işinden emin olur; çünkü kopması olmayan sağlam kulpa tutunmuştur. Meseleyi tersine çevirip Allah'a küfredip tağuta iman eden kimse ise, bu sağlam kulpayı bırakmış, kurtuluş ve korunma sebebi olan bu bağı koparmış, sonu cehenneme varan her batıla sarılmıştır. {Allah işitendir, bilendir.} Yani her birine, onlarda bildiği hayır ve şer doğrultusunda karşılık verir. Bu sonuç, sağlam kulpaya tutunanlar ve tutunmayanlar için de geçerlidir. Sonra bunlara bu durumu getiren sebebi zikrederek buyurur: {Allah, iman edenlerin velisidir.} Bu, onların Rablerine olan velayetlerini de kapsar: Ona bağlanırlar, ondan başka bir şeye yönelmezler, O'na hiçbir şeyi ortak koşmazlar; O'nu sevgili ve dost edinmişlerdir, O'nun dostlarını dost, düşmanlarını düşman bilmişlerdir. Allah da onlara lütfuyla yardım eder, ihsanıyla minnet eder; onları küfrün, günahların ve cahilliğin karanlıklarından imanın, itaatin ve ilmin nuruna çıkarır. Bunun karşılığında da onları kabir, haşr ve kıyamet karanlıklarından kurtarıp kalıcı nimete, rahatlığa, ferahlığa ve sevince ulaştırır. {Kâfir olanların velileri ise tağuttur.} Yani şeytanı ve onun partisini velileri edinmişler, Allah'tan başka onu dost tutmuş, Rablerinin ve efendilerinin velayetini terk etmişlerdir. Allah da onları cezalandırmak için bunların üzerine musallat etmiştir. Bunlar onları günahlara sürükler, şiddetle kötülüğe iterler. Böylece onları imanın, ilmin ve itaatin nurundan çıkarıp küfrün, cahilliğin ve günahların karanlığına sokarlar. Bunun karşılığında hayırlardan mahrum kalırlar, nimet, sevinç ve mutluluk kendilerinden kaçar; hasret yurdunda şeytanın partisinden ve dostlarından olurlar. İşte bu yüzden Allah Teâlâ buyurur: {İşte onlar ateşin ashabıdır, orada ebedî kalacaklardır.}