Allah Teâlâ, Peygamberine İsrailoğulları'ndan bir topluluğun, yani ileri gelenlerin ve önderlerin kıssasını anlatmaktadır. Bu topluluğu özellikle zikretmesinin sebebi, bunların genellikle kendi çıkarlarını gözeten kimseler olmaları ve bir araya gelip anlaştıklarında, diğerlerinin de onların gördüğü doğrultuda hareket etmesidir. Nitekim bunlar, Musa aleyhisselâmdan sonra bir peygamberlerinin yanına gelip ona şöyle dediler: { Bize bir melik gönder } yani bize bir hükümdar ata, { Allah yolunda savaşalım } ki dağınık durumdaki gücümüz toplansın ve onunla düşmanımıza karşı koyalım. Belki de o sırada, kabileler arasındaki âdet gereği, onları bir araya getirecek bir reisleri yoktu. Her ev sahibi aile, diğer evden birinin reis olmasına razı olmuyordu. Bu yüzden peygamberlerinden, her iki tarafı da hoşnut edecek ve âdetlerine uygun düşecek bir hükümdar tayin etmesini istediler. İsrailoğulları'nı peygamberleri yönetirdi; bir peygamber vefat ettiğinde yerine bir başka peygamber geçerdi. Bunlar peygamberlerine bu sözü söyleyince, peygamberleri { Size savaş farz kılındığında, savaşmamanız ihtimali var mı? } dedi. Yani belki siz bir şey istiyorsunuz, ama size savaş farz kılındığında buna dayanamayacaksınız. Böylece onlara rahat bir yol sundu, fakat kabul etmediler ve azim ile niyetlerine güvendiler. Şöyle dediler: { Bize ne oluyor ki Allah yolunda savaşmayalım? Oysa yurtlarımızdan ve çocuklarımızdan ayrı düşürüldük. } Yani, bizi savaşmaya mecbur bırakmışken bizi savaşmaktan alıkoyacak ne var? Vatanlarımızdan çıkarılmış, çocuklarımız esir alınmışken, savaş bize farz kılınmasa bile savaşmamız gerekir; hele ki farz kılınmış ve olanlar olmuşken. Ancak niyetleri iyi olmadığı ve Rablerine olan tevekkülleri güçlü olmadığı için { Savaş onlara farz kılınınca yüz çevirdiler. } Düşmanla savaşmaktan korkup geri durdular, karşılaşmaya dayanamadılar; daha önce kararlaştırdıkları şey ortadan kalktı ve çoğunluğu korku ile zayıflık kapladı. { Ancak içlerinden az bir kısmı hariç. } Allah onları korudu, sabit kıldı ve kalplerini güçlendirdi. Bunlar Allah'ın emrine bağlandılar, nefislerini Allah'ın düşmanlarıyla mücadeleye hazırladılar ve dünya ile ahiret şerefini kazandılar. Çoğunluğa gelince, kendilerine zulmettiler ve Allah'ın emrini terk ettiler. Bu yüzden şöyle buyurdu: { Allah zalimleri çok iyi bilir. } { Peygamberleri de taleplerine cevap olarak onlara şöyle dedi: } { Allah, şüphesiz Talût'u size melik olarak gönderdi. } Bu, Allah tarafından yapılmış bir tayindi; onlar için bunu kabul etmek, boyun eğmek ve itiraz etmemek vaciptı. Fakat itiraz etmekte direttiler ve dediler ki: { Onun bizim üzerimizde nasıl hükümdar olabilir? Oysa biz hükümdarlığa ondan daha layığız ve ona mal bolluğu da verilmemiş. } Yani, şeref ve nesep bakımından bizden aşağı olan biri nasıl melik olabilir ve biz hükümdarlığa ondan daha hakkız? Üstelik o fakirdir, hükümdarın ihtiyaç duyduğu malları da yoktur. Bu sözleri, hükümdarlık ve benzeri görevlerin soy şerefi ile çokluk malı gerektirdiği yönündeki yanlış bir zanna dayanıyordu. Halbuki takdim edilmeyi gerektiren gerçek vasıfların bu şeylerden önce geldiğini bilmiyorlardı. Bu yüzden peygamberleri onlara şöyle dedi: { Allah onu sizin üzerinize seçti. } Böylece size boyun eğmeniz gerekir. { Ona ilim ve cesamette üstünlük verdi. } Yani, onu ilim ve vücut bakımından, yani hükümdarlık işlerinin tamamlanmasını sağlayan görüş kuvveti ve beden kuvvetiyle üstün kıldı. Çünkü görüşü olgunlaşır ve doğru görüşün gerektirdiklerini uygulamaya gücü yeterse, bunun sonucunda kemal elde edilir. İki şeyden birini kaybederse iş bozulur. Eğer beden güçlü, fakat görüş zayıf olursa, hükümdarlıkta sertlik, baskı ve şeriata aykırılık ortaya çıkar; hikmetsiz bir kuvvet olur. Eğer işleri bilen ama uygulama gücü olmayan biri olursa, uygulamadığı görüş ona bir fayda sağlamaz. { Allah geniş lütuf sahibidir, çok cömerttir. } Rahmetini ve genel ihsanını hiç kimseye karşı sınırlamaz; soylu kişiyi aşağılıktan ayırmaz. Ama bununla birlikte { hakkıyla bilendir } ve fazlı kime layıksa onu oraya koyar. Böylece bu sözle, kalplerindeki her türlü şüpheyi ve kuşkuyu giderdi; hükümdarlık sebeplerinin onda tam olarak bulunduğunu açıklamış oldu. Allah'ın lütfunu dilediği kullarına verdiğini, bunun engellenemeyeceğini ve ihsanının önüne geçilemeyeceğini belirtti. Sonra peygamberleri, gözleriyle görebilecekleri somut bir delil daha onlara bildirdi: Uzun zaman kaybettikleri, içinde Musa ve Harun ailelerinden kalan bir kısım emanetin bulunduğu ve kalplerinin huzur bulacağı bir sekîne (huzur) taşıyan Tabût'un geri gelmesi. Melekler onu taşıyarak getirdiler ve onlar bunu gözleriyle görüyorlardı.