Âlimlerin çoğunluğu, Haram aylarda savaşın yasaklanmasının, müşriklerle gerektiği yerde savaşılmasını emreden âyetle neshedildiğini söylemiştir. Bazı müfessirler ise bu yasağın neshedilmediğini ileri sürmüştür; çünkü mutlak olan, kayıtlı olana hamledilir ve bu âyet kayıtlıdır. Zira savaşa dair emir mutlak olarak gelmiştir. Ayrıca haram aylara üstünlük kazandıran özelliklerin başında, hatta en büyüğü olarak, bu aylarda savaşın yasaklanması gelmektedir. Bu yasak ise başlatılan savaş içindir; savunma savaşı ise tıpkı Harem bölgesinde olduğu gibi haram aylarda da caizdir. Bu âyet, Abdullah b. Cahş'ın birliğinin yaptıklarına ve Amr b. el-Hadramî'yi öldürüp mallarını almalarına bağlı olarak nazil olmuştur. Bu olayın, söylendiğine göre, Recep ayında gerçekleştiği rivayet edilir. Bunun üzerine müşrikler, Müslümanları haram aylarda savaşmakla suçladılar. Oysa müşrikler bu suçlamalarında zalimdi; çünkü onların kendilerinde, Müslümanlara yönelttikleri suçlamadan daha ağır olanları vardı. Allah Teâlâ onların durumunu şöyle açıklamıştır: {Allah yolundan alıkoymaları}; yani müşrikler, Allah'a ve Peygamberine iman etmek isteyenleri engellemişler, iman edenleri fitneye düşürmüş, onları dinlerinden döndürmek için çaba harcamışlardır. Ayrıca haram ayda ve haram beldede işledikleri küfür de vardır ki bu, tek başına bir kötülük olmaya yeterlidir; hele haram bir ayda ve haram bir beldede işlendiğinde ne denir?! {Ve ehlini oradan çıkarmaları}; yani Mescid-i Haram'ın ehlini, yani Peygamber ﷺ ile ashabını oradan çıkarmaları. Çünkü onlar, müşriklerden daha çok bu mescide hak sahibidirler ve gerçek anlamda onu imar edenlerdir. Buna rağmen müşrikler onları oradan çıkarmış ve oraya ulaşmalarına izin vermemişlerdir. Oysa bu Beyt, orada ikamet edenle dışarıdan gelen için eşittir. Dolayısıyla bu fiillerin her biri, haram ayda öldürmekten {daha büyüktür}. Üstelik hepsi bir arada işlenmişken durum nasıl olur?! Bu nedenle onların, mü'minleri kınamalarında fasık ve zalim oldukları anlaşılmaktadır. Sonra Allah Teâlâ, bu kâfirlerin mü'minlerle savaşmaktan asla vazgeçmeyeceklerini bildirmiştir. Onların amacı mallarını almak ya da öldürmek değildir; asıl amaçları onları dinlerinden döndürmek ve iman ettikten sonra yeniden küfre düşürmektir. Öyle ki cehennemliklerden olsunlar. Bu yüzden onlar güçlerini bu uğurda harcarlar ve imkânları ölçüsünde çalışırlar. {Allah ise nurunu tamamlamaktan başka bir şeyi kabul etmez; kâfirler ne kadar istemese de.} [Kur'an: "Allah ise nurunu tamamlamaktan başka bir şeyi kabul etmez; kâfirler istemese de."] (Tevbe: 32). Bu nitelik bütün kâfirler için geçerlidir; onlar başkalarını dinlerinden döndürmek için savaşmaya devam ederler. Özellikle de Yahudi ve Hristiyan ehl-i kitap bu konuda öne çıkar. Onlar cemiyetler kurmuş, misyonerler yaymış, doktorlar göndermiş, okullar inşa etmişlerdir ki milletleri kendi dinlerine çeksinler; ayrıca onlara, dinlerinde şüphe uyandıracak her türlü şüpheyi sokmak için ellerinden geleni yapmışlardır. Ancak Allah'tan umulan odur ki, kendilerine İslam'la lütufta bulunan, dinini onlar için seçen ve dinlerini tamamlayan Allah, bu dini en güzel şekilde yerine getirmeleri için onların üzerine nimetini tamamlasın; nurunu söndürmek isteyen her kimseyi hüsrana uğratsın, tuzaklarını kendi boyunlarına çevirsin, dinini desteklesin ve kelimesini yüceltsin. Bu âyet, bugün var olan bu kâfirler hakkında da, daha önce gelip geçenler hakkında doğru çıktığı gibi doğru çıkacaktır: {Şüphesiz kâfir olanlar, Allah yolundan alıkoymak için mallarını harcarlar. Onu harcayacaklar, sonra bu, onlar için bir hasret olacak, sonra da yenilgiye uğrayacaklar. Kâfir olanlar cehenneme sürülecekler.} [Kur'an: "Şüphesiz kâfir olanlar, Allah yolundan alıkoymak için mallarını harcarlar. Onu harcayacaklar, sonra bu, onlar için bir hasret olacak, sonra da yenilgiye uğrayacaklar. Kâfir olanlar cehenneme sürülecekler."] (Enfal: 36). Sonra Allah Teâlâ, İslam'dan dönerek küfrü seçen ve bu hâl üzere kâfir olarak ölen kimse hakkında şöyle buyurmuştur: {İşte onların amelleri dünyada da âhirette de boşa çıkmıştır.} Çünkü İslam'ın, yani amellerin kabul şartının bulunmaması söz konusudur. {Onlar, ateş ehlidir; orada ebedî kalacaklardır.} Âyetin mefhumu da şunu göstermektedir: İslam'dan dönüp sonra tekrar İslam'a dönen kimsenin, dönmeden önce işlediği amelleri kendisine geri döner. Aynı şekilde günahlarından tövbe eden kimsenin de önceki amelleri ona geri döner.