Bu ayette çok şiddetli bir tehdit ve uyarı vardır, kalpler bundan titrer. Allah Teâlâ şöyle buyurur: Yeryüzünde fesat çıkaran, Şeytan'ın adımlarına uyan, Allah'ın emrini reddeden kimseler, amellerin karşılığının verileceği o günden başkasını mı bekliyorlar? O gün dehşetlerle, sıkıntılarla ve korkunç olaylarla doludur, zalimlerin kalplerini oynatır ve fesat çıkaranlara kötü karşılık hak olur. Bunun sebebi şudur: Allah Teâlâ gökleri ve yeryüzünü dürer, yıldızları dağıtır, güneşi ve ayı dürüp bükür, kerim melekleri indirir ve onlar yaratıkları kuşatır. Yaratan Rab [tebareke] Teâlâ de şöyle iner: {Bulutların gölgeleri içinde} [Kur'an: "Bulut gölgeleri içinde Allah ve melekler gelir"] kullarının arasında adil hükümle hükmetmek üzere. Terazi kurulur, defterler açılır, mutlu olanların yüzleri ağarır, bedbaht olanların yüzleri kararır, hayırlılar şerlilerden ayrılır ve herkes amelinin karşılığını görür. İşte o zaman zalim, gerçekte ne olduğunu anlayınca ellerini ısırır. Bu ayet ve benzerleri, istivâ, nüzul ve gelme gibi Allah'ın kendisi hakkında haber verdiği, ya da Resûlü ﷺ'in kendisi hakkında haber verdiği ihtiyarî sıfatları sabit kılan Ehl-i sünnet ve'l-cemaat mezhebinin delilidir. Bu sıfatları Allah'ın celaline ve azametine yakışan bir biçimde, teşbihsiz ve tahriffsiz olarak sabit kabul ederler. Bunun aksine, bu sıfatları nefyedip ayetleri bu uğurda te'vil eden, Allah'ın bunun için hiçbir delil indirmediği tevillerle yorumlayan Cehmiyye, Mu'tezile, Eş'ariyye ve bunlara benzer, çeşitli türleriyle nefyedenler vardır. Aslında bu tutum Allah'ın ve Resûlü'nün beyanına dil uzatmak ve bu konuda hidayetin kendi sözlerinde bulunduğunu iddia etmektir. Bunların ne nakli ne de aklî bir delili vardır. Nakil açısından, Kitap ve Sünnet'teki nasların zahirinin, hatta açık ifadesinin Ehl-i sünnet ve'l-cemaat mezhebine delalet ettiğini kendileri de kabul etmişlerdir; batıl mezheplerini desteklemek için bu nasların zahirinden çıkarılması, içine ilave ve eksiltme yapılması gerekir. Gördüğünüz gibi, kalbinde zerre kadar iman bulunan kimse bunu onaylamaz. Akla gelince, bu sıfatların nefyine delalet eden hiçbir akli delil yoktur; aksine akıl, fail olanın fiil yapamayandan daha kâmil olduğunu ve Allah'ın, kendi zatıyla ilgili ve yaratıklarıyla ilgili fiillerinin kemal olduğunu gösterir. Eğer bu sıfatların sabit kılınmasının yaratılmışlara benzetmeyi gerektirdiğini iddia ederlerse, onlara şöyle denir: Sıfatlar hakkındaki söz, zat hakkındaki söze tabidir. Nasıl ki Allah'ın, zatların benzemediği bir zatı varsa, O'nun da benzemeyen sıfatları vardır; O'nun sıfatları zatına tabidir, yaratıkların sıfatları da kendi zatlarına tabidir. Dolayısıyla bu sıfatları sabit kılmada hiçbir şekilde teşbihi gerektiren bir şey yoktur. Bazı sıfatları sabit kabul edip bazılarını nefyedene veya isimleri sabit kılıp sıfatları reddedene de şöyle denir: Ya Allah'ın kendi için sabit kıldığı ve Resûlü'nün sabit kıldığı her şeyi topluca kabul edersin, ya da hepsini nefyedersin ve âlemlerin Rabbi'ni inkâr etmiş olursun. Bazısını sabit kılıp bazısını nefyetmen ise bir çelişkidir; sabit kıldığın ile nefyettiğin arasında ayırım yapman gerekir ve bu ayırıma dair bir yol bulamazsın. Eğer "Sabit kıldığım teşbih gerektirmez" dersen, Ehl-i sünnet sana şöyle der: "Nefyettiğin şeyin sabit kılınması da teşbih gerektirmez." Eğer "Nefyettiğim şeyden teşbihten başka bir şey anlamam" dersen, nâfiler de sana şöyle der: "Biz de sabit kıldığın şeyden teşbihten başka bir şey anlamayız." Nâfilere cevap verdiğin şeyle, Ehl-i sünnet de sana, nefyettiğin şey hakkında aynı cevabı verir. Özetle, Kitap ve Sünnet'in sabit kılmaya delalet ettiği şeylerden bir kısmını nefyeden, bir kısmını sabit kılan kimse çelişki içindedir; onun için ne şer'î ne de aklî bir delil sabit olur. Aksine o, hem akla hem nakle aykırı davranmıştır.