البيانAraMakalelerSözlüklerRavîlerKonular

سورة البقرة · الآية ١٩٦

﴿وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلَّهِ ۚ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ ۖ وَلَا تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّىٰ يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ ۚ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ ۚ فَإِذَا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ ۚ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗ ذَٰلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حَاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ﴾

Va atimmul hacca val umarata lillâh fain uhsirtum famas taisara minal hadyi valâ tahlikû ru’ûsakum hatta yabluğal hadyu mahillah faman kâna minkum marîdan av bihîe azam mir râsihî fafidyatum min siyâmin av sadakatin av nusuk fa izâ amintum faman tamatta’a bil ’umrati ilal hacci famastaisara minal hady famal lam yacid fa siyâmu salâsti ayyâmin fil hacci va sab’atin izâ raca’tum tilka ’aşaratun kâmilah zâlika limal lam yakun ahluhû hâdiril mascidil harâm vattakul lâha va’lamû annal lâha şadîdul’ikâb

“Başladığınız hac ve umreyi Allah için tamamlayın. Alıkonursanız, kolayınıza gelen bir kurban gönderin. Kurban, yerine ulaşıncaya kadar, başlarınızı tıraş etmeyin. İçinizde hasta olan veya başından rahatsız bulunan varsa fidye olarak ya oruç tutması, ya sadaka vermesi ya da kurban kesmesi gerekir. Güven içinde olursanız, hacca kadar umreden faydalanabilen kimseye kolayına gelen bir kurban kesmek, bulamayana, hac esnasında üç gün ve döndüğünüzde yedi gün, ki o tam on gündür oruç tutmak gerekir. Bu, ailesi Mescidi Haram'da oturmayan kimseler içindir. Allah'tan sakının ve Allah'ın cezasının şiddetli olacağını bilin”

Al-Baqarah 2:196 · Diyanet İşleri Başkanlığı meali

Tefsir

تيسير الكريم الرحمن (تفسير السعدي)

Allah Teâlâ'nın {Hac ile umreyi tamamlayın} buyruğundan şu hususlar çıkarılır: Birincisi: Hac ve umrenin farz oluşu, yani vacip olduğu. İkincisi: Peygamberimiz ﷺ'in fiili ve "Hac menasikinizi benden öğrenin" sözüyle delil gösterilen rükün ve vaciplerle birlikte bunların tamamlanmasının gerekliliği. Üçüncüsü: Bu ayette umrenin vacip olduğunu söyleyenler için delil bulunması. Dördüncüsü: Nafile de olsa hac ve umrenin başlanmakla birlikte tamamlanmasının gerekli olması. Beşincisi: Bunların itina ve güzellikle yerine getirilmesinin emredilmesi; bu da onlar için gerekli olan fiillerin üzerine eklenen bir ölçüdür. Altıncısı: Bunların Allah Teâlâ için ihlasla yapılmasının emredilmesi. Yedincisi: İhrama girmiş kimsenin, Allah'ın istisna ettiği hastalık gibi haller hariç, bunları tamamlamadan ihramdan çıkamayacağıdır. Bu istisna ihsardır. Bu yüzden {Eğer engellenirseniz} buyurulmuştur; yani hastalık, yol kesilmesi veya düşman gibi sebeplerle Beyt'e ulaşmaktan alıkonulursanız. Bu, men etmenin her türlü şeklini kapsar. {Kolayınıza gelen bir kurban} yani kolayca bulabileceğiniz bir hayvanı kesin. Bu, yedi kişinin ortaklaşa kestiği bir deve, bir sığır veya bir koyundur. İhsara uğrayan kişi bunu keser, saçını tıraş eder ve ihsar sebebiyle ihramdan çıkar. Nitekim Peygamber ﷺ ve ashabı, Hudeybiye yılında müşrikler tarafından engellendiklerinde böyle yapmıştır. Kurban bulamazsa, temettü yapan kimsede olduğu gibi on gün oruç tutar, sonra ihramdan çıkar. Sonra Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Kurban yerine ulaşmadıkça başlarınızı tıraş etmeyin.} Saçı tıraş etmek veya başka bir yolla kesmek ihramın yasaklarındandır. Çünkü baştaki saç ile vücuttaki kıl arasında illet birdir. Buradaki amaç, saçın dağınık kalması ve onu gidererek rahatlık sağlamanın yasaklanmasıdır; bu illet kalan saçta da mevcuttur. Birçok âlim, saçı gidermeye kıyasen tırnak kesmeyi de rahatlık sağlama ortak illetiyle aynı hükme bağlamıştır. Bu yasaklar, kurban yerine, yani kurban gününe kadar devam eder. Tıraşın kurban kesildikten sonra yapılması daha faziletlidir; ayetin delalet ettiği de budur. Bu ayetle, temettü yapan kimse kurbanını beraberinde getirmişse, kurban gününden önce umresinden tahallül etmeyeceği delil gösterilir. Umresi için tavaf ve sa'y yaptığında hacca ihrama girer; kurbanı sebebiyle ihramdan çıkması söz konusu değildir. Allah Teâlâ bunu, bu durumda kulun lehine olan boyun eğme, Allah'a teslimiyet ve tevazuyu öne aldığı için yasaklamıştır. Bu tevazu kulun gerçek maslahatıdır ve bunda ona bir zarar yoktur. Ancak zarar gelirse, örneğin hastalık, yara veya bit gibi bir rahatsızlık olup başını tıraş etmesi ona fayda sağlarsa, başını tıraş etmesi caizdir. Fakat bunun karşılığında fidye gerekir: üç gün oruç tutmak, altı miskine sadaka vermek veya kurbanlık olarak yeterli olan bir hayvanı kesmek. Bu konuda kişi serbesttir; en faziletlisi kurban kesmek, sonra sadaka, sonra oruçtur. Bunun gibi, tırnak kesmek, başı örtmek, dikişli giysi giymek veya koku sürmek gibi aynı mahiyette olan her şey de zaruret halinde caizdir; ancak yukarıda belirtilen fidye gerekir. Çünkü hepsinde amaç, rahatlık sağlayan şeyi gidermektir. Sonra Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Artık güven içinde olduğunuzda} yani düşman veya başka bir engel olmaksızın Beyt'e ulaşabildiğinizde, {umre ile hacca kadar temettü eden kimse} yani umreyi hacca bağlayıp umreden sonra yararlanan kimse; {kolayınıza gelen bir kurban} yani hac için kurbanlık olarak yeterli olan şeyden, onun üzerine gerekli olan kurbandır. Bu, iki ibadeti tek bir yolculukta yapmasının karşılığı ve Allah'ın, umre bittikten sonra hacca başlamadan önce temettü ile yararlanmasına lütfettiği nimetin karşılığıdır. Kıran da aynı hükümdedir, çünkü onda da iki ibadet bir arada bulunur. Ayetin mefhumundan, yalnız hac yapanın (müfrid) kurban yükümlülüğünün olmadığı anlaşılır. Ayet ayrıca temettünün caiz, hatta faziletli olduğunu ve hac aylarında yapılabileceğini gösterir. {Kim bulamazsa} yani kurbanı veya parasını bulamazsa, {hac sırasında üç gün oruç tutar.} Bu orucun caiz olduğu vakit, umre ihramına girildiği andan başlar. Son vakti ise kurban gününden sonra gelen üç gündür; bunlar cemre atma günleri ve Mina'da geceleme günleridir. Bunların en faziletlisi ise yedinci, sekizinci ve dokuzuncu gündür. {Ve evinize döndüğünüzde yedi gün.} Yani hac amellerini bitirdiğinizde; bu oruç Mekke'de, yolda veya ailesine ulaşınca tutulabilir. {Bu}, yani temettü yapan kimseye kurban gerekliliği, {Mescid-i Haram halkından olmayan kimse içindir.} Yani kişinin ailesi kasr mesafesi veya daha uzakta, örfen Mescid-i Haram'dan uzak bir yerde bulunan kimse için. İki ibadeti tek yolculukta yaptığı için kurban ona vaciptir. Ailesi Mescid-i Haram halkından olan kimseye ise bu gereklilik yoktur, çünkü bunu gerektiren sebep bulunmaz. {Allah'tan sakının} yani bütün işlerinizde; emirlerine uymak ve yasaklarından kaçınmakla. Bunun içinde, bu ayette zikredilen emirlere uymak ve yasaklardan kaçınmak da vardır. {Bilin ki Allah'ın azabı çetindir} yani kendisine isyan edene. Takva için gerekli olan budur. Çünkü Allah'ın azabından korkan kimse, azap gerektiren şeylerden kaçınır; Allah'ın sevabını uman kimse de sevaba ulaştıracak işi yapar. Allah'ın azabından korkmayan ve sevabını ummayan kimse ise haramlara dalar ve farzları terk etmekten çekinmez.

Arapça metin

يستدل بقوله [تعالى]: { وأتموا الحج والعمرة } على أمور: أحدها: وجوب الحج والعمرة، وفرضيتهما. الثاني: وجوب إتمامهما بأركانهما وواجباتهما التي قد دل عليها فعل النبي صلى الله عليه وسلم وقوله: " خذوا عني مناسككم ". الثالث: أن فيه حجة لمن قال بوجوب العمرة. الرابع: أن الحج والعمرة يجب إتمامهما بالشروع فيهما، ولو كانا نفلا. الخامس: الأمر بإتقانهما وإحسانهما، وهذا قدر زائد على فعل ما يلزم لهما. السادس: وفيه الأمر بإخلاصهما لله تعالى. السابع: أنه لا يخرج المحرم بهما بشيء من الأشياء حتى يكملهما، إلا بما استثناه الله وهو الحصر، فلهذا قال: { فإن أحصرتم } أي: منعتم من الوصول إلى البيت لتكميلهما، بمرض أو ضلالة أو عدو، ونحو ذلك من أنواع الحصر، الذي هو المنع. { فما استيسر من الهدي } أي: فاذبحوا ما استيسر من الهدي، وهو سبع بدنة، أو سبع بقرة، أو شاة يذبحها المحصر، ويحلق ويحل من إحرامه بسبب الحصر كما فعل النبي صلى الله عليه وسلم وأصحابه لما صدهم المشركون عام الحديبية، فإن لم يجد الهدي، فليصم بدله عشرة أيام كما في المتمتع ثم يحل. ثم قال تعالى: { ولا تحلقوا رؤوسكم حتى يبلغ الهدي محله } وهذا من محظورات الإحرام، إزالة الشعر بحلق أو غيره، لأن المعنى واحد، من الرأس أو من البدن، لأن المقصود من ذلك حصول الشعث والمنع من الترفه بإزالته، وهو موجود في بقية الشعر. وقاس كثير من العلماء على إزالة الشعر تقليم الأظفار بجامع الترفه، ويستمر المنع مما ذكر، حتى يبلغ الهدي محله، وهو يوم النحر، والأفضل أن يكون الحلق بعد النحر، كما تدل عليه الآية. ويستدل بهذه الآية على أن المتمتع إذا ساق الهدي لم يتحلل من عمرته قبل يوم النحر، فإذا طاف وسعى للعمرة أحرم بالحج، ولم يكن له إحلال بسبب سوق الهدي، وإنما منع تبارك وتعالى من ذلك لما فيه من الذل والخضوع لله والانكسار له، والتواضع الذي هو عين مصلحة العبد، وليس عليه في ذلك من …

Kitapta devam et ↗

تفسير القرآن العظيم (تفسير ابن كثير)

بدلائلهما في كتابنا "الأحكام" مستقصى (1) ولله الحمد والمنة. وقال شعبة، عن عمرو بن مرة، عن عبد الله بن سلمة، عن علي: أنه قال في هذه الآية: {وأتموا الحج والعمرة لله} قال: أن تحرم من دويرة أهلك. وكذا قال ابن عباس، وسعيد بن جبير، وطاوس. وعن سفيان الثوري أنه قال في هذه الآية: إتمامهما (2) أن تحرم من أهلك، لا تريد إلا الحج والعمرة، وتهل من الميقات ليس أن تخرج لتجارة ولا لحاجة، حتى إذا كنت قريبا من مكة قلت: لو حججت أو اعتمرت، وذلك يجزئ، ولكن التمام أن تخرج له، ولا تخرج لغيره. وقال مكحول: إتمامهما إنشاؤهما جميعا من الميقات. وقال عبد الرزاق: أخبرنا معمر عن الزهري قال: بلغنا أن عمر قال في قول الله (3) : {وأتموا الحج والعمرة لله} [قال] (4) : من تمامهما أن تفرد كل واحد منهما من الآخر، وأن تعتمر في غير أشهر الحج؛ إن الله تعالى يقول: {الحج أشهر معلومات} . وقال هشيم عن ابن عون قال: سمعت القاسم بن محمد يقول: إن العمرة في أشهر الحج ليست بتامة (5) فقيل له: العمرة في المحرم؟ قال: كانوا يرونها تامة. وكذا روي عن قتادة بن دعامة، رحمهما الله. وهذا القول فيه نظر؛ لأنه قد ثبت أن رسول الله صلى الله عليه وسلم اعتمر أربع عمر كلها في ذي القعدة: عمرة الحديبية في ذي القعدة سنة ست، وعمرة القضاء في ذي القعدة سنة سبع، وعمرة الجعرانة في ذي القعدة سنة ثمان، وعمرته التي مع حجته أحرم بهما معا في ذي القعدة سنة عشر، ولا اعتمر قط في غير ذلك بعد هجرته، ولكن قال لأم هانئ (6) "عمرة في رمضان تعدل حجة معي" (7) . وما ذاك إلا لأنها [كانت] (8) قد عزمت على الحج معه، عليه السلام، فاعتاقت عن ذلك بسبب الطهر، كما هو مبسوط في الحديث عند البخاري، ونص سعيد بن جبير على أنه من خصائصها، والله أعلم. وقال السدي في قوله: {وأتموا الحج والعمرة لله} أي: أقيموا الحج والعمرة. وقال علي بن أبي طلحة (9) عن ابن عباس في قوله: {وأتموا الحج …

Kitapta devam et ↗

تفسير الطبري (جامع البيان)

فصيام ثلاثة أيام في الحج وسبعة إذا رجعتم تلك عشرة كاملة ذلك لمن لم يكن أهله حاضري المسجد الحرام واتقوا الله واعلموا أن الله شديد العقاب} اختلف أهل التأويل في تأويل ذلك، فقال بعضهم: معنى ذلك أتموا الحج بمناسكه، وسننه، وأتموا العمرة بحدودها، وسننها

تفسير الطبري (جامع البيان) (الطبري، ت ٣١٠هـ: ٣/٣٢٧) ↗

التحرير والتنوير

… الأحوال يلابسها الإحسان ويحف بها، ففي الاعتداء يكون الإحسان بالوقوف عند الحدود والاقتصاد في الاعتداء والاقتناع بما يحصل به الصلاح المطلوب، وفي الجهاد في سبيل الله يكون الإحسان بالرفق بالأسير والمغلوب وبحفظ أموال المغلوبين وديارهم من التخريب والتحريق، والعرب تقول: «ملكت فأسجح» ، والحذر من الإلقاء باليد إلى التهلكة إحسان. وقوله: إن الله يحب المحسنين تذييل للترغيب في الإحسان، لأن محبة الله عبده غاية ما يطلبه الناس إذ محبة الله العبد سبب الصلاح والخير دنيا وآخرة، واللام للاستغراق العرفي والمراد المحسنون من المؤمنين. [196] 196] وأتموا الحج والعمرة لله فإن أحصرتم فما استيسر من الهدي ولا تحلقوا رؤسكم حتى يبلغ الهدي محله فمن كان منكم مريضا أو به أذى من رأسه ففدية من صيام أو صدقة أو نسك فإذا أمنتم فمن تمتع بالعمرة إلى الحج فما استيسر من الهدي فمن لم يجد فصيام ثلاثة أيام في الحج وسبعة إذا رجعتم تلك عشرة كاملة ذلك لمن لم يكن أهله حاضري المسجد الحرام واتقوا الله واعلموا أن الله شديد العقاب (196) وأتموا الحج والعمرة لله فإن أحصرتم فما استيسر من الهدي ولا تحلقوا رؤسكم حتى يبلغ الهدي محله فمن كان منكم مريضا أو به أذى من رأسه ففدية من صيام أو صدقة أو نسك. هذا عود إلى الكلام على العمرة فهو عطف على قوله: وليس البر بأن تأتوا البيوت من ظهورها [البقرة: 189] إلخ وما بينهما استطراد أو اعتراض، على أن عطف الأحكام بعضها على بعض للمناسبة طريقة قرآنية فلك أن تجعل هذه الجملة عطفا على التي قبلها عطف قصة على قصة. ولا خلاف في أن هذه الآية نزلت في الحديبية سنة ست حين صد المشركون المسلمين عن البيت كما سيأتي في حديث كعب بن عجرة، وقد كانوا ناوين العمرة وذلك قبل أن يفرض الحج،

التحرير والتنوير (ابن عاشور، ت ١٣٩٣هـ: ٢/٢١٦) ↗