Yani: Eğer Ehl-i kitap, {sizin iman ettiğiniz gibi} —ey mü'min topluluğu— bütün peygamberlere ve bütün kitaplara iman ederse, ki bunların ilki ve sonuncusu ve en üstünü Muhammed ﷺ ve Kur'an'dır; Allah'a teslim olur ve Allah'ın peygamberlerinden hiçbirini diğerinden ayırmazsa, {işte o zaman hidayet bulmuş olurlar} ki bu, cennet nimetlerine ulaştıran doğru yoldur. Yani onlar için bu imandan başka hidayete giden bir yol yoktur. Onların iddia ettiği gibi değildir; "Hıristiyan veya Yahudi olun ki hidayet bulasınız" demeleri gibi. Onlar hidayeti yalnızca kendi üzerinde oldukları şeye has sayarlar. "Hidayet", hakkı bilmek ve ona göre amel etmektir. Bunun zıddı, ilimden sapmak ve ilimden sonra amelden sapmaktır. Yüz çevirip sırt döndükleri zaman içinde bulundukları şiddet de budur. Muşakkat (karşıtlık), bir tarafta olanın, Allah ve Rasulü'nün de başka bir tarafta olmasıdır. Muşakkatten de muhadde (düşmanlık ve karşı çıkma) gerekir; bunun da beraberinde, Peygamber'i incitmek için güçleri yettiği her şeyi harcamak gelen şiddetli bir düşmanlık vardır. Bu yüzden Allah, Peygamberine onların şerrine karşı kendisine yeter olacağını vadetmiştir. Çünkü O, dillerin çeşitliliği ve ihtiyaçların türlü türlü oluşuyla bütün seslerin hepsini işitendir; önlerindeki ve arkalarındaki, gaybı ve şahidi, zahiri ve batını bilendir. Durum böyle olunca Allah sizi onların şerrinden korur. Allah, peygamberine verdiği vaadi yerine getirmiş, onları ona musallat kılmış; kimilerini öldürmüş, kimilerini esir etmiş, kimilerini de sürgün etmiş ve her birini dağıtmıştır. Bu ayette Kur'an mucizelerinden bir mucize vardır: Bir şeyin olmadan önce haber verilmesi ve olayın tıpkı haber verildiği gibi gerçekleşmesi.