Cahil kimseler, yani Ehl-i kitaptan ve başkalarından olanlar şöyle dediler: "Allah bizimle neden doğrudan konuşmuyor, ya da bize bir âyet gelmiyor mu?" Onlar bununla, aklî bozukluklarıyla ve çürük görüşleriyle önerdikleri, Yaratıcı'ya karşı küstahlık ettikleri ve peygamberlerine büyüklenerek öne sürdükleri "önerilen âyetleri" kastederler. Nitekim şu sözleri bunun örneğidir: "Allah'ı açıkça görmedikçe sana asla inanmayacağız." [Kur'an: "Allah'ı açıkça görmedikçe sana asla inanmayacağız." (Bakara, 55)] Ehl-i kitap senden, üzerlerine gökten bir kitap indirmeni istiyor. Oysa Musa'dan bundan daha büyük şeyi istemişlerdi. [Kur'an: Nisâ, 153] Ayrıca şöyle demişlerdi: "Bu peygambere bir melek indirilse de onunla birlikte uyarıcı olsa! Ya da ona bir hazine atılsa, ya da bir bahçesi olsa!" [Kur'an: Furkan, 7-8] Ve yine: "Sana, yerden bize bir pınar fışkırtmadıkça asla inanmayacağız." [Kur'an: İsrâ, 90] Peygamberlerine karşı tutumları budur: Doğruyu bulmak için değil, inatlaşmak için âyet isterler; gerçeği açığa çıkarmak niyetleri yoktur. Çünkü peygamberler, insanların iman edebileceği türden âyetler getirmişlerdir. Bu yüzden Allah şöyle buyurmuştur: "Kesin inanan bir topluluk için âyetleri açıkça bildirdik." Her kesin inanan kişi, Allah'ın parlak âyetlerinden ve açık delillerinden, kendisine yakîn sağlayacak ve her türlü şüphe ve tereddütü giderecek olanları öğrenmiştir. Sonra Allah, Hz. Peygamber ﷺ'in doğruluğuna ve getirdiklerinin sahihliğine delalet eden âyetleri kapsayan, kısa ve özlü bir âyeti zikretmiştir: "Biz seni gerçekle, müjdeci ve uyarıcı olarak gönderdik." Bu âyet, onun getirdiği âyetleri içerir ve bunlar üç noktaya dönüşür: Birincisi, peygamber olarak gönderilmesinin kendisi; ikincisi, sîreti, hidayeti ve rehberliği; üçüncüsü, getirdiği Kur'an ve sünnetin bilinmesi. Birinci ve ikinci nokta "Seni gönderdik" sözünde, üçüncüsü ise "gerçekle" sözünde yer almıştır. Birinci husus, yani gönderilişinin kendisi, şöyledir: Hz. Peygamber ﷺ'in bi'setinden önce yeryüzü halkının durumu, putlara, ateşe ve haçlara tapmaları ve dinlerini değiştirmeleri bilinmektedir. Öyle ki küfür karanlığı onları kuşatmış ve sarmıştı; ancak Ehl-i kitaptan, bi'setten kısa süre önce yok olmuş kalıntılar kalmıştı. Allah'ın mahlûkatını boş yere yaratmadığı, onları başıboş bırakmadığı bilinir; çünkü O hakîm, alîm, kadir ve rahîmdir. Kullarına olan hikmeti ve rahmetinin gereği olarak, bu büyük peygamberi onlara göndermiş, onlara yalnız Rahmân'a, ortağı olmaksızın ibadet etmelerini emretmiştir. Dolayısıyla akıllı kişi, sadece onun peygamberliğiyle doğruluğunu anlar; bu, onun Allah'ın Resûlü olduğuna dair büyük bir âyettir. İkinci husus ise şudur: Hz. Peygamber ﷺ'i tam olarak tanıyan, bi'setinden önceki sîretini ve hidayetini, en mükemmel huylarla yetişmesini bilen; sonra da onun yüce ahlâkının ve parlak yüceliğinin bakanlara daha da belirginleştiğini gören kimse, bunları tanıyıp hallerini inceleyince, bunların ancak kâmil peygamberlerin ahlâkı olabileceğini anlar. Çünkü Allah, sıfatları, sahiplerinin kim olduğunu, doğruluğunu ve yalancılığını bilmede en büyük delil kılmıştır. Üçüncü husus ise Hz. Peygamber ﷺ'in getirdiği büyük şeriatı, doğru haberleri, güzel emirleri, her çirkinliği yasaklayan hükümleri ve parlak mucizeleri içeren yüce Kur'an'ı bilmektir. Bütün âyetler bu üç başlık altında toplanır. "Müjdeci": Sana itaat edene dünya ve âhiret saadetini müjdeleyen demektir. "Uyarıcı": Sana isyan edene dünya ve âhiret helâkini ve felaketini bildiren demektir. "Cehennemliklerden sorulmayacaksın": Yani sen onlardan sorumlu değilsin; senin görevin tebliğ etmek, hesabı ise bizim yapmamızdır.