Yani: Bu yüce Peygamber, kendilerindeki (Tevrat'a) uygun olan hak ile büyük kitabı getirdiğinde, onlar kendi kitaplarına bağlı olduklarını iddia ediyorlardı. Ancak bu Peygamber'i ve getirdiklerini inkâr edince, { Kendilerine kitap verilenlerden bir grup, Allah'ın kitabını, arkalarına atıverdi } yani ona yüz çevirme isteğiyle onu bir kenara attılar. Bu, yüz çevirmenin en belirgin ifadesidir; sanki bu yaptıklarıyla bilmeyen kimseler gibi davranmışlardır; oysa onun doğruluğunu ve getirdiklerinin hak olduğunu biliyorlardı. Bununla anlaşılır ki, bu Ehl-i kitap grubu, bu Peygamber'e iman etmedikleri için ellerinde hiçbir şey kalmamıştır; onun inkârı, farkında olmadan kendi kitaplarının inkârı hükmündedir. Kader âdeti ve ilâhî hikmet gereği, faydalı olan şeyi terk eden ve ondan faydalanmaya imkânı olduğu halde faydalanmayan kimse, zarar verecek şeylerle meşgul edilir. Rahmân'a ibadeti terk eden, putlara ibadetle sınanır; Allah sevgisini, korkusunu ve ümidini terk eden, Allah'tan başkasına sevgi, korku ve ümit beslemekle sınanır; malını Allah yolunda harcamayan, onu şeytanın yolunda harcar; Rabbine karşı alçakgönüllülüğü terk eden, kullara karşı zelil olur; hakkı terk eden, batıla düşer. Yahudiler de Allah'ın kitabını attıklarında, Süleyman'ın mülküne dair şeytanların okuduğu ve uydurduğu sihre uydular. Şeytanlar insanlara sihri öğretmişler ve Süleyman'ın bunu kullandığını, büyük mülkü de bununla elde ettiğini iddia etmişlerdi. Oysa bunda yalancıydılar; Süleyman sihri kullanmamıştır. Doğru olan Allah, onu şu sözle temize çıkarmıştır: { Süleyman küfretmedi } yani sihri öğrenerek küfre düşmedi; { ancak şeytanlar küfre saptılar }. { İnsanlara sihri öğretiyorlardı } insanları saptırmak ve Âdemoğullarını ayartmaya düşkünlükleriyle. Aynı şekilde Yahudiler, Irak topraklarında Babil'de bulunan iki meleğe indirilen sihri de takip ettiler. Bu sihir, Allah'ın kullarını imtihan ve ibtilâsı olarak indirilmişti; bu iki melek de insanlara sihri öğretiyordu. { Onlar, "Biz bir fitneyiz, sakın küfre düşme" demedikçe hiç kimseye öğretmezlerdi } yani sihri öğrenme; çünkü o küfürdür. Böylece onu sihirden men ediyorlar ve onu kendi mertebesinden haberdar ediyorlardı. Şeytanların sihri öğretmesi, aldatma ve saptırma yoluyla, Allah'ın kendisini ondan berî kıldığı Süleyman'a nisbet edilerek yayılmasıdır. Meleklerin ise imtihan olarak öğretmesi, öğüt vermeleriyle birlikte, onların hiçbir mazeretinin kalmaması içindir. Yahudiler, şeytanların öğrettiği sihri ve iki meleğin öğrettiği sihri takip ettiler; peygamberlerin ve resullerin ilmini bırakıp şeytanların ilmine yöneldiler; herkes kendine uygun olana meyleder. Sonra sihrin fesatlarını zikrederek şöyle buyurdu: { Onlardan, insanla eşi arasını ayırmaya yarayan şeyi öğreniyorlardı. } Oysa eşlerin sevgisi, başkalarının sevgisiyle kıyaslanamaz; çünkü Allah onlar hakkında şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Aranızda sevgi ve merhamet kılmıştır."] [Rûm 21]. Bu, sihrin bir gerçekliği olduğunu ve Allah'ın izniyle zarar verdiğini gösterir. Buradaki "izin" Allah'ın iradesi anlamındadır. İzin iki çeşittir: Biri kaderî izindir ki, Allah'ın meşietine bağlıdır, bu ayette olduğu gibi; diğeri şer'î izindir, Allah'ın şu ayette buyurduğu gibi: [Kur'an: "Onu Allah'ın izniyle kalbine indirdi."] [Bakara 97]. Bu ayet ve benzerlerinde şu hakikat vardır: Sebepler etkileme gücü ne kadar büyük olursa olsun, kaderin ve kazânın tâbidir; bağımsız bir etkileri yoktur. Ümmetin fırkalarından bu asıl konuda, kulların fiillerinde Kaderiyye dışında kimse muhalefet etmemiştir. Onlar fiillerin bağımsız olduğunu, Allah'ın meşietine tâbi olmadığını iddia ederek onları Allah'ın kudretinden çıkardılar; böylece Allah'ın kitabına, Resûlünün sünnetine, sahâbe ve tâbiîn icmâına muhalefet ettiler. Sonra sihir ilminin saf bir zarar olduğunu, ne dinî ne dünyevî bir faydası bulunmadığını belirtmiştir. Bazı günahlarda bazı dünyevî faydalar bulunabildiği gibi değildir. Allah şarap ve kumar hakkında şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "De ki: Onlarda büyük günah ve insanlar için faydalar vardır; ama günahları faydalarından daha büyüktür."] [Bakara 219]. Sihir ise saf bir zarardır ve hiçbir gerekçesi yoktur. Yasaklanan şeyler ya saf zarar ya da zararı faydasından büyük olan şeylerdir; emredilenler ise ya saf maslahat ya da faydası zararından fazla olanlardır. { Andolsun, onu satın alana, ahirette hiçbir payı olmadığını bilirlerdi. } Yani Yahudiler bilirlerdi; sihri satın alan gibi ona rağbet eden kimse için ahirette bir nasip yoktur, bilakis bu, cezayı gerektirir. Dolayısıyla yaptıkları cehaletten değildi; ama ahiret yerine dünya hayatını tercih ettiler. { Nefislerini karşılığında sattıkları şey ne kötüdür, keşke bilselerdi. } Yani amel doğuran bir ilimle bilselerdi, yapmayacakları şeyi yaptılar.