Yani: Allah Teâlâ, bu çocuğu meleklerin aracılığıyla Zekeriyya'ya müjdeledi ve ona "Yahyâ" adını verdi. Bu ad, adlandırıldığı kişiyle uyumlu bir addı: Yahyâ, duyusal bir hayat yaşar, böylece nimet tamamlanır; ayrıca manevi bir hayat da yaşar ki bu, vahiy, ilim ve din ile kalbin ve ruhun hayatıdır. {Ondan önce ona hiç kimseyi eş ve benzer kılmadık} yani bu isim ondan önce hiç kimseye verilmemiştir. Anlamın şu olması da muhtemeldir: Ondan önce ona benzer ve denk hiçbir kimse kılmadık. Bu durumda müjde, onun kemaline, güzel vasıflarla donanmasına ve kendinden önceki insanları geçtiğine işaret eder. Ancak bu ikinci ihtimale göre bu genelliğin İbrahim, Musa, Nuh ve benzeri, kesin olarak Yahyâ'dan üstün olan peygamberlerle sınırlandırılması gerekir. Dolayısıyla, istediği bu çocuğun müjdesi kendisine gelince şaşırdı ve hayret etti, şöyle dedi: {Rabbim, benim ve karımın durumu çocuk sahibi olmaya engel iken bana nasıl bir oğlan olabilir?} Duada bulunduğu sırada, kalbine gelen şiddetli arzu ve çocuğa karşı büyük hırs yüzünden bu engeli aklına getirmemiş gibidir. Duası kabul edilince bu durumda şaşırdı. Allah da ona şöyle cevap verdi: {Rabbin şöyle buyurdu: Bu bana göre kolaydır.} Yani durum adetlere ve yaratılıştaki Allah'ın sünnetine göre alışılmadık görünmektedir; fakat Allah'ın kudreti, şeyleri sebeplerine bağlı olmaksızın var etmeye yeterlidir. Bu yüzden bu O'na kolaydır; daha önce hiçbir şey değilken var etmesinden daha zor değildir. {Rabbim, bana bir alamet ver} dedi; yani bununla kalbi yatışsın. Bu, Allah'ın haberinden şüphe etmek değildir. Nitekim İbrahim (aleyhisselâm) de şöyle demişti: "Rabbim, ölüleri nasıl diriltirsin bana göster." [Allah] "Yoksa inanmadın mı?" dedi. "Evet, inandım; ama kalbim tam yatışsın diye" dedi. [Bakara: 260] Bu da ilim artırmayı ve ilmelyakîn'den sonra aynelyakîne ulaşmayı istemektir. Allah da onun rahmet olarak isteğini yerine getirdi ve {Alametin, üç gece insanlarla sağlam (sağlıklı) olduğun hâlde konuşamamandır} buyurdu. Diğer ayette ise şöyle geçer: "Üç gün, insanlarla yalnızca işaretle konuşmaman." [Âl-i İmrân: 41] Anlam birdir; çünkü bazen geceler, bazen günler denmiştir ve sonuç aynıdır. Bu, olağanüstü ayetlerden biridir: Üç gün boyunca konuşmasının engellenmesi ve dilsizlik ya da bir hastalık olmaksızın, sağlam olduğu hâlde konuşamaması, Allah'ın adetleri aşan kudretinin delillerindendir. Buna rağmen insanlarla ilgili ve onlara yönelik konuşmalardan men edilmiştir. Tesbih, tehlil, zikir ve benzeri ise yasak değildir. Nitekim diğer ayette şöyle buyrulur: "Rabbini çokça an ve akşam sabah tesbih et." [Âl-i İmrân: 41] Böylece kalbi yatıştı, bu büyük müjdeyle sevindi ve Allah'ın şükretmesi emrine uyarak O'na ibadet ve zikirle karşılık verdi. Mihrabında ibadete çekildi, sonra kavminin yanına çıktı ve onlara işaretle/rumuzla vahyetti: {Sabah akşam Allah'ı tesbih edin.} Çünkü Yahyâ'nın müjdesi herkes hakkında dinî bir maslahattır.