Peygamber ﷺ bir defasında Cibril aleyhisselâmın kendisine inmesinde gecikmesinden dolayı ona şöyle dedi: "Bize, şimdi geldiğinden daha çok gelsen ya!" Bunu, ona duyduğu özlem, ayrılığının verdiği ürkeklik ve inişiyle kalbinin huzur bulması için söylemişti. Bunun üzerine Allah Teâlâ, Cibril'in diliyle şu âyeti indirdi: {Biz ancak Rabbinin emriyle iniyoruz.} Yani: Bizim hiçbir emir konusunda yetkimiz yoktur; emrolunduğumuzda O'nun emrine hemen koşarız ve O'nun emrine asla karşı gelmeyiz. Nitekim Allah onlar hakkında şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Allah'a, kendilerine emrettiği şeyde asla isyan etmezler; emrolunduklarını yaparlar."] [Tahrîm: 6]. Biz, emredilmiş kullarız. {Önümüzde, arkamızda ve bunların arasında olan her şey O'nundur.} Yani: Geçmiş, gelecek ve şimdiki zamanda, mekânda ve zamanda olan bütün işler O'nundur. Demek ki her şey Allah'ındır ve biz de tedbir edilen kullarız. Bu durumda mesele şöyle ortaya çıkar: Acaba ilâhî hikmet bunu gerektiriyor da O bunu yerine getiriyor mu, yoksa gerektirmiyor da erteliyor mu? Bu yüzden şöyle buyurmuştur: {Rabbin unutkan değildir.} Yani: O, seni unutup ihmal edecek değildir. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Rabbin seni terk etmedi, sana darılmadı."] [Duhâ: 3]. Aksine O, senin işlerine daima özen göstermiş, sana en güzel âdetlerini ve en güzel tedbirlerini uygulamıştır. Yani: İnişimiz olağan vaktinden gecikirse, bu seni üzmesin ve kaygılandırmasın. Bil ki bunu dileyen Allah'tır ve bunda sonsuz bir hikmeti vardır. Sonra, ilminin kuşatıcılığını ve unutmadığını, O'nun {göklerin ve yerin Rabbi} olmasıyla gerekçelendirmiştir. Yani göklerin ve yerin Rabbi olması, onların en güzel ve en mükemmel bir düzen içinde bulunması, bunda hiçbir gaflet, ihmal, boşluk ya da batıl bulunmaması, O'nun kapsayıcı ilminin kesin bir delilidir. Öyleyse kendini bunla meşgul etme; aksine, sana fayda sağlayacak ve sonucu sana dönecek şeyle meşgul ol. O da yalnız O'na, ortağı olmaksızın ibadet etmendir. {Ve ibadetinde sabırlı ol.} Yani: Nefsini ona zorla ve ona karşı mücadele et; gücün yettiğince onu en tam ve en mükemmel biçimde yerine getir. Allah'a ibadetle meşgul olmak, kulun bütün bağlılıklarına ve arzularına karşı bir teselli olur. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Onları imtihan etmek için kendilerine verdiğimiz dünya hayatının süsüne, onlardan bazı gruplara verdiğimiz şeylere gözünü dikme."] [Tâhâ: 131] Ve devamında şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Ailene namazı emret ve sen de ona sabırla devam et."] [Tâhâ: 132]. {Onun bir benzerini bilir misin?} Yani: Allah'ın yaratılmışlardan bir eşini, benzerini ve dengini bilir misin? Bu soru, olumsuzluk anlamındadır ve akılla bilinen bir gerçeği ifade eder. Yani: Onun bir eşini ve benzerini bilemezsin; çünkü O Rab'dir, başkası ise rubûbiyet altındadır; O yaratıcıdır, başkası yaratılmıştır; O her yönden zengindir, başkası ise her yönden zatı itibarıyla fakirdir; O her yönden tam kemale sahip olandır, başkası ise Allah'ın verdiği kadarından başka kemale sahip olmayan eksiktir. Bu, Allah'ın yalnız kendisine kulluk edilmeye layık olduğuna, ibadetin yalnız O'na hak olduğuna ve O'ndan başkasına ibadetin batıl olduğuna dair kesin bir delildir. Bu sebeple O'na yalnız ibadet etmesi ve bu ibadette sabırlı olması emredilmiş, bunun gerekçesi olarak da O'nun kemali ile azamet ve güzel isimler konusunda tek olması gösterilmiştir.