Yani: Meryem loğusalığından kurtulunca, İsa'yı kucağında taşıyarak kavmine getirdi. Bunu, kendi temizliğini ve iffetini bildiği için, hiçbir endişe duymadan ve aldırmadan yaptı. Onlar ise dediler ki: {Gerçekten çok çirkin bir iş yaptın} yani büyük ve vahim bir şey. Bununla fuhuşu kastettiler; oysa Meryem bundan uzaktı. {Ey Harun'un kızkardeşi!} Görünüşe göre bu, onun gerçek kardeşidir ve ona nispet edilmiştir. Onlar çocuklarına peygamberlerin isimlerini verirlerdi. Bu Harun, İmran'ın oğlu Musa'nın kardeşi Harun değildir, çünkü aralarında pek çok asır vardır. {Baban kötü bir adam değildi, annen de fâhişe değildi} yani anan babaların salih ve her türlü kötülükten uzak olduklarını, özellikle de işaret ettikleri bu kötülükten uzak olduklarını ima ederler. Kastettikleri şey şudur: Sen onların vasfına uymayan biri olarak nasıl oldun? Onların yapmadıklarını nasıl yaptın? Çünkü soy, genellikle hem iyilikte hem kötülükte birbirinden etkilenir. Bu yüzden kalplerindeki düşünceye göre hayret ettiler: Bu durum ona nasıl oldu? Bunun üzerine Meryem onlara işaret etti, yani onunla konuşun dedi. Bu işareti yapmasının sebebi, insanlar kendisiyle konuştuğunda "Ben Rahman'a oruç adadım, bugün hiçbir insanla konuşmayacağım" demesinin emredilmiş olmasıdır. Meryem onlara çocukla konuşmalarını işaret edince, bundan hayret ettiler ve dediler ki: {Beşikte olan bir bebekle nasıl konuşalım?} Çünkü böyle bir şey âdet olmamıştı ve o yaşta hiç kimseden böyle bir şey olmamıştı. Bunun üzerine İsa aleyhisselam, beşikte bir çocukken şöyle dedi: {Ben Allah'ın kuluyum. Bana kitabı verdi ve beni peygamber kıldı.} Onlara kendisini kulluk vasfıyla tanıttı ve ilah olmaya ya da ilahın oğlu olmaya hak kazandıracak bir vasfın onda bulunmadığını bildirdi. Allah, "Ben Allah'ın kuluyum" sözünde İsa'ya muhalefet eden ve onunla uyum içinde olduğunu iddia eden Hristiyanların sözlerinden yücedir. {Bana kitabı verdi}, yani bana kitapları vermeyi takdir etti. {Ve beni peygamber kıldı}, yani Allah'ın kendisine kitap öğrettiğini ve peygamberlerinden biri kıldığını bildirdi. Bu, kendi kemaline işaretidir. Sonra başkalarını da kemale erdirmesinden bahsetti: {Nerede olursam olayım beni mübarek kıldı.} Yani hangi yerde ve hangi zamanda olursa olsun. Bereket, hayrı öğretmede, hayra davet etmede, şerden sakındırmada ve sözlerinde ve fiillerinde Allah'a davet etmede Allah'ın kendisine verdiği bir nimettir. Onunla oturan veya buluşan herkes bu bereketi elde eder ve yanında bulunan mutlu olur. {Ben yaşadığım sürece bana namazı ve zekâtı emretti.} Yani bana, Allah'ın haklarını yerine getirmeyi emretti; bunların en büyüğü namazdır, kulların haklarının en önemlisi ise zekâttır. Ömrüm boyunca bu emre uyan, onunla amel eden ve onu uygulayanım. Ayrıca bana annemi gözetmeyi, ona en güzel şekilde iyilik etmeyi ve doğum hakkı ile bunun gereklerinden dolayı, onun şerefi ve üstünlüğü sebebiyle, ona layık olanı yerine getirmeyi emretti. {Ve beni zorba kılmadı} yani Allah'a karşı kibirli, kullarına karşı üstün davranan kılmadı. {Bedbaht} de dünyamda ya da ahiretimde kılmadı. Bilakis beni O'na itaat eden, boyun eğen, huşû içinde, tevazu ile Allah'ın kullarına alçakgönüllü olan kıldı; ben ve bana uyanlar dünyada ve ahirette mutlu olsunlar. Kemal ve övgüye değer hasletler kendisinde tamamlanınca şöyle dedi: {Doğduğum gün, öleceğim gün ve diri olarak diriltileceğim gün selam üzerimedir.} Yani Rabbimin lütuf ve keremi sayesinde, doğduğum gün, öleceğim gün ve tekrar diriltileceğim gün; şerden, şeytandan ve azaptan selamete kavuştum. Bu, onun dehşetlerden ve günahkârların yurdundan kurtulduğunu, selâm yurdunun ehlinden olduğunu gerektirir. İşte bu, onun Allah'ın elçisi ve gerçekten Allah'ın kulu olduğuna dair büyük bir mucize ve açık bir delildir.