Yani: Bu, {Rabbinin kulu Zekeriyya'ya olan rahmetinin anlatılmasıdır}; sana bunu anlatacağız ve ayrıntılarıyla açıklayacağız ki Peygamberi Zekeriyya'nın hâli, güzel izleri ve yüce meziyetleri bilinsin. Çünkü onun kıssasında ibret alanlar için ibret, örnek almak isteyenler için de örnek vardır. Ayrıca Allah'ın dostlarına olan rahmetinin ve bunun hangi sebeple kendilerine ulaştığının ayrıntılarında, Allah Teâlâ'ya olan sevgiyi, O'nu çokça anmayı ve O'nu tanımayı, ona ulaştıran sebebi artıran bir öğreti vardır. Bunun sebebi şudur: Allah Teâlâ, Zekeriyya aleyhisselâmı peygamberliği için seçip beğendi, vahyine özel kıldı. O da diğer peygamberler gibi bu görevi yerine getirdi, kulları Rabbine davet etti, Allah'ın kendisine öğrettiklerini onlara öğretti ve hayatında ve vefatından sonra onlara öğüt verdi; tıpkı peygamber kardeşleri ve onlara uyanlar gibi. Kendinde zayıflık görüp öleceğinden korktuğunda, halkı Rablerine davet edip onlara öğüt vermede yerini alacak kimse bulunmadığında, dış ve iç zayıflığını Rabbine arz etti ve gizli bir seslenişle O'na yalvardı; böylece duası daha kâmil, daha faziletli ve ihlâsı daha tam olsun diye. Şöyle dedi: {Rabbim! Kemiklerim gerçekten zayıfladı}; yani gevşedi ve güçsüzleşti. Bedenin direği olan kemik zayıflayınca, diğer uzuvlar da zayıflar. {Başım ak saçlarla alevlendi}; çünkü saçın ağarması zayıflığın ve yaşlılığın delilidir, ölümün habercisi, öncüsü ve uyarıcısıdır. Böylece Allah Teâlâ'ya, zayıflığı ve acziyle tevessül etti. Bu, Allah'a en sevilen vesilelerdendir; çünkü kişinin kendi güç ve kuvvetinden uzaklaşıp kalbini Allah'ın kuvvet ve kudretine bağladığını gösterir. {Rabbim! Sana dua ettiğimde hiç bedbaht olmadım}; yani ey Rabbim, beni boş çevirmedin, duamdan mahrum bırakmadın; aksine bana hep lütufkâr davrandın, duama icabet ettin, lütufların üzerimde art arda geldi ve ihsanın bana ulaşmaya devam etti. Bu, Allah'a, ona verdiği nimetler ve önceki dualarının kabulü ile tevessül etmektir. Böylece önceden iyilik yapan Zat'tan, sonradan da iyiliğini tamamlamasını istedi. {Ben, arkamdan gelecek olan yöneticilerden korkuyorum}; yani ölümümden sonra İsrailoğulları'nı yönetecek kimselerin dinine hakkıyla sahip çıkmayacaklarından, kullarını Sana davet etmeyeceklerinden korkuyorum. Zahirî anlamı şudur: Zekeriyya, onlar arasında dinî bir önderlik için liyakati olan kimse görmemişti. Bu, Zekeriyya aleyhisselâmın şefkatini ve öğüt verme isteğini gösterir. Onun çocuk talebi, başkalarının talebi gibi değildi; amacı yalnızca dünyevî bir menfaat değil, dinî bir maslahattı ve dinin ziyan olmasından duyduğu korkuydu. Başkalarını bu işe uygun görmemişti. Ayrıca onun evi dinde tanınmış evlerden, peygamberlik kaynağı ve hayrın beklendiği bir yerdi. Bu yüzden Allah'a, ölümünden sonra dini ayakta tutacak bir çocuk vermesi için dua etti. Karısının kısır olduğunu, yani hiç doğurmadığını ve kendisinin de yaşlılıkta {utûvv}, yani hem şehvetin hem de çocuk sahibi olmanın nadir görüldüğü bir yaşa ulaştığını dile getirdi. {Bana katından bir veli ver}. Bu velilik, dinin velayeti, peygamberliğin, ilmin ve amelin mirasıdır. Bunun için şöyle dedi: {Bana ve Yakub hanedanına miras kalacak, Rabbim, onu beğendiğin bir kul kıl}; yani salih bir kul ki Sen ondan razı olasın ve kullarına da sevdiresin. Özetle, Allah'tan ölümünden sonra kalacak, salih, erkek bir evlat istedi; bu evlat ölümünden sonra yerine geçecek, Allah katında ve yaratıkları nezdinde razı olunan bir peygamber olacaktı. Çocukların en faziletlisi budur. Allah'ın kuluna rahmeti, ona güzel ahlâkı ve yüce huyları toplayan salih bir evlat vermesidir. Bunun üzerine Rabbi ona merhamet etti ve duasını kabul ederek şöyle buyurdu: {Ey Zekeriyya! Sana, adı Yahya olan bir oğlan müjdeliyoruz; ondan önce bu adla kimseyi adlandırmadık...}