Allah Teâlâ şöyle buyuruyor: {Ve kezâlike ba'as'nâhüm} yani onları uzun uykularından uyandırdık. {Leyetesâelû beynehüm} yani aralarında konuşup gerçeği anlamak için, uyudukları süreyi birbirlerine sorsunlar diye. {Kâle kâilün minhüm: Kem lebistüm?} Aralarından biri dedi ki: "Ne kadar kaldınız?" {Kâlû: Lebistü yevmen ev ba'da yevm} Onlar da dediler ki: "Bir gün veya bir günün bir kısmı kaldık." Bu söz, söyleyenin zannına dayanmaktadır. Görünen o ki, uyku süreleri konusunda onlarda bir şüphe oluşmuştu. Bu yüzden {Rabbiniz, ne kadar kaldığınızı en iyi bilendir} dediler. Böylece ilmi, her şeyi hem bütünüyle hem ayrıntılarıyla kuşatan Allah'a havale ettiler. Allah Teâlâ belki bundan sonra uyku sürelerini onlara bildirmiştir. Çünkü onları, aralarında birbirlerine sorsunlar diye diriltmiştir. Ayrıca onların birbirlerine sorduklarını ve bildikleri kadarıyla konuştuklarını haber vermiştir. Sonunda işin şüpheli kalması durumu ortaya çıkmıştır. Dolayısıyla onlara kesin olarak bildirilmiş olması gerekir. Bunu, onları diriltmesindeki hikmetinden biliyoruz; Allah abes bir iş yapmaz. Allah'ın rahmetinden biri de, bilinmesi istenen konuda gerçeği bilmek isteyen ve bunun için elinden geleni yapana, Allah'ın bu konuyu ona açıklamasıdır. Nitekim sonraki ayetteki {Ve kezâlike a'serna aleyhim liya'lemû enne va'dallâhi hakkun ve ennes-sâata lâ raybe fîhâ} sözü de bunu göstermektedir. Onların hallerine dair bilgi elde edilmemiş olsaydı, bu ayetlerdeki durumun delili olamazlardı. Sonra onlar birbirlerine sorup Allah'ın haber verdiği şeyler aralarında geçince, içlerinden birini, yanlarındaki {verikâm}, yani paralarıyla şehre gönderdiler. Yiyecek alması için, çıktıkları şehre gönderdiler. Ona, yiyeceklerin en temizini, yani en iyi ve en lezzetlisini seçmesini; gidişinde, alışverişinde ve dönüşünde nazik davranmasını; bu işte gizlenmesini ve kardeşlerinin durumunu saklamasını, kimseye onların yerini belli etmemesini emrettiler. Başkalarının onları fark etmesinin ve kendilerinin ortaya çıkmasının tehlikelerini de anlattılar: İki durumdan biriyle karşılaşabileceklerini söylediler. Ya taşlayarak öldürülecekler, kendilerine ve dinlerine duydukları öfkeyle en çirkin biçimde öldürüleceklerdi; ya da dinlerinden döndürülüp kendi dinlerine geri çevrileceklerdi. Bu durumda asla kurtuluşa eremeyeceklerdi; dinlerini, dünyalarını ve ahiretlerini kaybedeceklerdi. Bu iki ayet birçok fayda göstermektedir. Bunlardan biri, ilme ve onun üzerine tartışmaya teşviktir; çünkü Allah onları bu amaçla diriltmiştir. Bir diğeri, bir konuda ilmi karışan kimsenin edebi, bilgiyi âlimine havale etmesi ve kendi sınırında durmasıdır. Bir diğeri, alım satımda vekâletin ve bu işte ortaklığın geçerli olmasıdır. Bir diğeri, israftan sakınmak şartıyla temiz ve lezzetli yiyecekleri yemenin caiz olmasıdır; nitekim {Hangisinin yiyeceği daha temizse ondan size rızık getirsin} buyurulmuştur. Özellikle insan başka türlü yiyemiyorsa bu daha da böyledir. Birçok müfessirin temel dayanağı da budur: Bu gençlerin ileri gelen krallar çocukları olduğunu söyleyenler, onların büyük zenginlerin alışık olduğu en iyi yiyecekleri istemelerinden bu sonuca varmışlardır. Bir diğeri, dinde fitnelerden uzak durmaya, sakınmaya ve gizliliğe teşviktir; bu da hem kişinin kendisi hem de dinî kardeşleri için gerekli bir tedbirdir. Bir diğeri, bu gençlerin dinlerine olan yoğun bağlılıklarını ve dinlerindeki her türlü fitneden kaçıp Allah için vatanlarını terk etmelerini göstermesidir. Bir diğeri, şerrin içerdiği zararları ve bozuklukları anmak ve bundan nefret edip uzak durmaya çağırmaktır. Bu yol, önceki ve sonraki mü'minlerin yoludur; nitekim onların {Eğer bir daha asla kurtuluşa eremezsiniz} sözleri de bunu göstermektedir.