Yüce Allah, Peygamberi Muhammed ﷺ'e namazı zâhiren ve bâtınen tam olarak, vaktinde kılmasını emretmektedir. {Güneşin batıya meyletmesinden} yani öğleden sonra güneşin batı ufkuna doğru meyletmesinden itibaren, bu emre öğle ve ikindi namazları girer. {Gecenin karanlığına kadar} yani gecenin zifiri karanlığına kadar; bu emre akşam ve yatsı namazları girer. {Fecrin Kur'ânı} yani sabah namazı. Ona "Kur'ân" denilmesinin sebebi, bu namazda kıraatin diğerlerinden daha uzun tutulmasının meşru kılınmış olması ve bu namazda kıraatin fazilet taşımasıdır; çünkü Allah, melekler ve gece ile gündüz melekleri bu namaza şahitlik eder. Bu âyette, farz namazların beş vakti zikredilmiş; bu vakitlerde kılınan namazların farz olduğu, bunların emirle özel olarak belirtildiği bildirilmiştir. Âyette ayrıca şu hükümler vardır: Vakit, namazın sahih olması için bir şarttır ve namazın farz olmasının sebebidir, çünkü Allah namazın bu vakitlerde kılınmasını emretmiştir. Öğle ile ikindi, akşam ile yatsı da mazeret sebebiyle birleştirilebilir; çünkü Allah bu iki namazın vaktini birlikte belirlemiştir. Âyette sabah namazının faziletine ve bu namazda kıraatin uzatılmasının faziletine işaret vardır. Ayrıca bu namazda kıraatin bir rükün olduğu anlaşılır; çünkü bir ibadet parçalarından biriyle adlandırılmışsa, bu, o parçanın farz olduğuna delalet eder. Allah'ın, {Gecenin bir kısmında da, sana özel bir nâfile olarak onunla teheccüd kıl} buyruğunun anlamı: Gecenin her vaktinde bu namazı kıl demektir. {Sana nâfile} yani gece namazı, senin için yüce derecenin artması ve makamının yükselmesi içindir; başkaları için ise bu namaz günahlarına kefarettir. Bir başka anlam da mümkündür: Beş vakit namaz sana ve müminlere farzdır; gece namazı ise sana özel olarak farzdır. Allah katında sana verdiği ikramdan dolayı, senin vazifeni başkalarından fazla kılmış ve sevabının çoğalması için; böylece Makâm-ı Mahmûd'a, yani evvelkilerin ve sonrakilerin kendisini övdüğü makama, büyük şefaat makamına ulaşman için böyle kılmıştır. Bu makamda insanlar, sırasıyla Âdem, Nûh, İbrâhim, Mûsâ ve Îsâ'dan şefaat dilerler; bunların hepsi özür dileyip geri çekilir, sonunda Âdemoğullarının efendisinden şefaat isterler. O da Rabbine şefaat eder, Rabbi de şefaatini kabul eder. Allah onu öyle bir makama yükseltir ki evvelkiler ve sonrakiler ona gıpta eder ve bu şefaatle onun tüm yaratılmış üzerinde bir minneti olur; Allah da insanları bu kıyamet dehşetinden ve sıkıntısından kurtarır. {Ve de ki: Rabbim, beni doğruluk üzere bir girişle gir, doğruluk üzere bir çıkışla çıkar} buyruğu: Girişlerimi ve çıkışlarımın hepsini senin taatinde ve rızanda kıl demektir; çünkü bu, ihlâsı ve emre uygunluğu içerir. {Bana katından bir yardımcı güç ver} yani her yaptığım ve bıraktığım şey üzerinde apaçık bir delil ve kesin bir burhan. Bu, Allah'ın kulunu indirebileceği en yüksek haldir: Bütün hâlleri hayır olsun, Rabbine yaklaştırsın ve her hâlinde kendisine açık bir delil bulunsun. Bu da meseleler ve deliller hakkında bilgi olarak faydalı ilmi ve salih ameli içerir. {Ve de ki: Hak geldi, batıl yok oldu} buyruğu: Hak, Allah'ın Resûlü Muhammed ﷺ'e vahyettiği haktır. Allah ona, "Hiçbir şeyin karşı duramayacağı hak geldi ve batıl yok olup gitti" diye açıkça söylemesini emretmiştir. {Şüphesiz batıl, yok olup gidicidir} yani bu batılın niteliğidir; ancak hak karşısına çıkmadığında batıl bir süre parlayabilir ve yayılabilir. Hak geldiğinde batıl söner, artık kıpırdayacak hâli kalmaz. Bu yüzden batıl, ancak Allah'ın âyet ve delillerinden habersiz zamanlarda ve yerlerde rağbet görür.