Allah Teâlâ, Resûlü Muhammed ﷺ'e olan lütfunu ve onu her yolla fitnesine çalışan düşmanlarından koruduğunu anlatır. Şöyle buyurur: {Sana vahyettiğimizden başkasını bize karşı uydurman için seni fitneye düşürmeye neredeyse çalışıyorlardı.} Yani: Onlar sana karşı, ulaşamayacakları bir plan kurdular ve Allah'a karşı, sana indirdiğimizden başka bir şeyi uydurmanı sağlamak için hile yaptılar; böylece senin onların arzularına uygun bir şey getirmeni, Allah'ın sana indirdiğini bırakmanı istediler. {Eğer onların istediğini yapsaydın, seni elbette dost edinirlerdi.} Yani: Onlar için, sevgililerinden daha değerli, seçkin bir dost olurdun. Bunun sebebi, Allah'ın sana yakın ve uzak herkesin, dost ve düşmanın sevdiği yüksek ahlak ve güzel adaplarla donatmış olmasıdır. Ancak bil ki onlar seninle düşmanlık edip seni karşı almalarının sebebi, senin zatın değil, getirdiğin hak olmasıdır. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Onların söylediklerinin seni hüzünlendirdiğini biliyoruz. Ama onlar seni yalanlamıyorlar; zalimler aslında Allah'ın ayetlerini inkâr ediyorlar."] [En'âm: 33]. {Yine de} bununla birlikte, {seni hakta sabit kılmasaydık,} onların çağrısına icabet etmemen konusunda sana lütfetmeseydik, {onlara az da olsa meyledecektin} onları çok uğraşman ve onların hidayetine olan sevgin sebebiyle. {Eğer onlara meyletseydin,} onların istediklerine uysaydın, {sana hem hayatın hem ölümün katını tattırırdık.} Yani: Dünyada ve ahirette katlanarak artan bir azapla seni cezalandırırdık. Bu, Allah'ın sana olan nimetinin ve senin mârifetinin tam olmasındandır. {Sonra bize karşı sana yardımcı bulamazsın.} Yani sana inecek azaptan seni kurtaracak bir yardımcı bulamazsın. Fakat Allah Teâlâ, seni şer sebeplerinden ve insanlardan korudu, seni sabit kıldı ve dosdoğru yola ilettiyi; onlara hiçbir yönden meyletmedin. Bu sebeple sana en tam nimeti ve en büyük ihsanı vermiştir. {Seni yurdundan çıkarmak için, neredeyse seni o yerden sürecek kadar yaklaşmışlardı.} Yani onların, aralarında bulunmana olan kinleri sebebiyle, seni yerden çıkarmaya ve yurdundan sürmeye yaklaşmışlardı. Eğer bunu yapsalardı, senden sonra orada çok az kalırlardı; hemen ardından onların başına azap inerdi. Çünkü bu, bütün ümmetlerde değişmeyen ve dönüşmeyen Allah'ın sünnetidir: Her ümmet, peygamberini yalanlayıp onu yurdundan çıkardığında, Allah onu hemen cezalandırmıştır. Kâfirler ona tuzak kurup onu çıkardıklarında, az bir süre sonra Allah onların başına Bedir'de felaketi indirdi, ileri gelenlerini öldürdü ve birliklerini dağıttı; hamd O'na mahsustur. Bu ayetlerde, kulun Allah'ın kendisini sabit kılmasına ne kadar muhtaç olduğuna delil vardır. Kul, Allah'a yalvarıp yakarmayı ve onu imanda sabit kılması için her yola başvurmayı sürdürmelidir. Çünkü Peygamber ﷺ, yaratılmışların en mükemmeli olduğu halde, Allah ona şöyle buyurmuştur: {Seni sabit kılmasaydık, onlara az da olsa meyledecektin.} Öyleyse başkasının durumu nasıl olur?! Ayetlerde ayrıca Allah'ın peygamberine olan lütfunu ve onu şerden korumasını hatırlatması vardır. Bu da gösterir ki Allah, kullarının şer sebepleri bulunduğunda, kendilerinden korunmalarını ve iman üzere sabit kalmalarını sağlayan nimetine dikkat etmelerini sever. Ayrıca şu da vardır: Kulun mertebesi yükseldikçe ve üzerine nimetler art arda geldikçe, layık olmadığı bir şeyi yaparsa günahı büyür ve cürmü katlanır. Çünkü Allah, peygamberine, (ki Allah onu bundan uzak tutar) "eğer yapsaydın" diyerek şöyle buyurmuştur: {Öyle olsaydı, sana hem hayatın hem ölümün katını tattırırdık, sonra bize karşı yardımcı bulamazsın.} Ayrıca bu ayetlerde şu da vardır: Allah bir ümmeti helâk etmek istediğinde, günahı katlanır, büyür ve yükselir; böylece üzerine Allah'tan söz hak olur ve azabı başlarına iner. Nitekim peygamberlerini yurdundan çıkaran ümmetlere karşı sünneti budur.