Yüce Allah şöyle buyurur: {Ve âti zel-kurbâ hakkahû}, yani iyilik ve ikramdan, farz ve sünnet olan hakkını ver. Bu hak, hallere, yakınlık derecesine, ihtiyaca ve ihtiyacın olmamasına, zamanlara göre değişir. {Vel-miskîn}, yani zekât ve başka yollardan onun hakkını ver ki yoksulluğu gitsin. {Vebnes-sebîl}, yani yolda kalmış, memleketinden ayrılmış yabancıdır. Hepsine, veren kişiye zarar vermeyecek ve layık olan miktarı aşmayacak biçimde maldan ver; çünkü bu israftır ve Allah bundan nehyetmiş ve şöyle haber vermiştir: {İnnel-mubezzirîne kânû ihvâneş-şeyâtîn}, yani israf edenler şeytanların kardeşleridir. Çünkü şeytan, her kötü huya çağırmaktan başka bir şey yapmaz; insanı cimriliğe ve tutumluluğa çağırır, ona karşı gelince bu sefer israfa ve savurganlığa çağırır. Allah ise en adil ve en dengeli olanı emreder ve onu över, nitekim Rahman'ın seçkin kullarını anlattığı şu ayette olduğu gibi: [Kur'an: "Harcadıkları zaman ne israf ederler ne de cimrilik yaparlar; bu ikisinin arasında dengeli bir yol tutarlar."] (el-Furkân, 67). Burada da şöyle buyurmuştur: {Ve lâ tec'al yedeke maglûleten ilâ unukık}, yani bu, aşırı tutumluluğun ve cimriliğin kinayesidir. {Ve lâ tebsuthâ kullel-bast}, yani olması gerekmeyen yerde harcayarak ya da layık olandan fazla vererek eli tamamen açma. {Fe-tak'ude}, yani bunu yaparsan {melûmen}, yani yaptığın şeyden dolayı kınanırsın. {Mahsûrâ}, yani eli açık ve boş kalmış biri; elinde kalan mal da yok olur, arkasından da bir övgü ve sena kalmaz. Bu, zengin ve güçlü olduğu hâlde akrabaya vermeye dair emirdir. Yoksulluk hâlinde ya da mevcut harcamanın zor olduğu durumda ise Allah onları güzel bir biçimde geri çevirmelerini emretmiş ve şöyle buyurmuştur: {Ve immâ tu'ridanne 'anhumub-tiğâe rahmeten min rabbike tercûhâ}, yani verme işini başka bir zamana ertelemek zorunda kaldığında, bu süreçte Allah'tan kolaylık umarak. {Fe-kul lehum kavlen meysûrâ}, yani onlara nazik ve yumuşak bir dille söyle; uygun bir fırsat doğduğunda iyilik vaadinde bulun ve o anda imkânın olmadığını mazeret olarak belirt ki gönülleri rahat bir şekilde yanından ayrılsınlar. Nitekim Allah şöyle buyurmuştur: [Kur'an: "Ardından incitme olan sadakadan, güzel söz ve bağışlama daha hayırlıdır."] (el-Bakara, 263). Bu da Allah'ın kullarına olan lütfundandır: Kendisinden rahmet ve rızık beklemelerini emretmiştir; çünkü bunu beklemek de bir ibadettir. Aynı şekilde, imkân bulduklarında sadaka ve iyilik vaad etmelerini emretmesi de hazır bir ibadettir; çünkü iyilik yapmaya niyetlenmek de bir iyiliktir. Bu sebeple insan, gücü yettiği hayrı yapmalı ve gücü yetmediği şeyleri de yapmaya niyet etmelidir ki bunun karşılığını alsın; belki de Allah onun için [umduğu sebeple] kolaylık yaratır. Sonra Allah, kullarından dilediğine rızkı genişlettiğini, dilediğinin rızkını da hikmetinden ötürü daralttığını haber vermiştir: {İnnehû kâne bi-ibâdihî habîram basîrâ}, yani O, kullarını bilendir, görendir. Onların kendileri için salih olduğunu bildiği şeye göre karşılık verir ve lütfu ve keremiyle onları yönetir.