Allah Teâlâ, Allah'ın âyetlerini inkâr eden kâfirlerin Resûlullah'a inat ettiklerini, teklifte bulunup şöyle dediklerini haber veriyor: {Ona Rabbinden bir âyet indirilmeli değil miydi?} Kendi zanlarına göre, eğer böyle bir âyet gelseydi iman edeceklerdi. Allah da şu sözüyle onlara cevap verdi: {De ki: Allah dilediğini saptırır, kendisine yönelen (tövbe edip dönen)leri de hidayete erdirir.} Yani: Rızasını talep eden. Hidayet ve dalalet onların elinde değildir ki, bunu âyetlere bağlasınlar. Üstelik onlar yalancıdırlar. {Eğer biz onlara melekleri indirseydik, ölüler onlarla konuşsaydı ve her şeyi karşılarında toplasaydık, yine de Allah dilemedikçe iman etmezlerdi. Fakat çoğu bilmez.} [En'âm: 111]. Peygamberin, onların belirleyip istedikleri âyeti getirmesi gerekmez. Bilakis getirdiği hakkı açıklayan bir âyeti getirdiğinde bu yeter, amaç hasıl olur ve onların belirledikleri âyetleri istemelerinden daha faydalı olur. Çünkü istedikleri gibi âyetler gelse de iman etmeyeceklerse, azap onları hemen çarpardı. Sonra Allah Teâlâ mü'minlerin alametini zikrederek şöyle buyurdu: {Onlar ki iman ettiler ve kalpleri Allah'ı anmakla huzur bulur.} Yani: kalplerinin kaygısı ve çalkantısı gider, sevinçleri ve lezzetleri gelir. {Biliniz ki kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur.} Yani: Kalplerin hak ettiği ve Allah'tan başka hiçbir şeyle huzur bulmaması gereken budur; çünkü kalpler için Yaratıcısını sevmekten, O'na ünsiyet etmekten ve O'nu tanımaktan daha tatlı, daha lezzetli bir şey yoktur. Kalpler Allah'ı ne kadar tanır ve sever ise O'nu o kadar anar. Bu, Allah'ı anmanın, kulun Rabbini tesbih, tehlil, tekbir ve benzeri yollarla anması olduğu görüşüne göredir. Bir görüşe göre ise Allah'ın zikri ile kastedilen, indirdiği ve müminler için öğüt olan Kitabıdır. Bu durumda Allah'ın zikriyle kalplerin huzur bulmasının anlamı şudur: Kalpler Kur'an'ın manalarını ve hükümlerini bildikçe ona huzur bulur; çünkü o, apaçık hakkı delillerle ve burhanlarla destekleyerek gösterir. Kalpler ancak yakîn ve ilimle huzur bulur; bu da Allah'ın Kitabında en mükemmel ve tam biçimde vardır. Ona dönmeyen diğer kitaplarla ise huzur bulunmaz; delillerin çelişmesi ve hükümlerin zıtlaşması yüzünden kalpler hep çalkantı içinde kalır. {Eğer o, Allah'tan başkasının katından olsaydı, onda çok ihtilaf bulurlardı.} [Nisâ: 82]. Bunu, Allah'ın Kitabını haber alıp üzerinde düşünen ve diğer ilim dallarını da incelemiş olan kişi anlar; çünkü o, aralarında büyük bir fark bulur. Sonra Allah Teâlâ şöyle buyurdu: {Onlar ki iman ettiler ve salih ameller işlediler.} Yani: kalpleriyle Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine ve ahiret gününe iman ettiler; bu imanlarını salih amellerle doğruladılar: Allah sevgisi, O'ndan korkma ve O'na ümit bağlama gibi kalp amelleri ile namaz ve benzeri uzuv amelleri. {Onlara tuba (mutluluk) ve güzel bir varış vardır.} Yani: onlara güzel bir hal ve iyi bir dönüş vardır. Bu, dünyada ve ahirette Allah'ın rızasından ve ikramından elde edecekleri şeylerle olur; ayrıca onlara tam bir rahatlık ve tam bir huzur vardır. Bunun en önemlilerinden biri de cennetteki Tuba ağacıdır; binen bir kimse onun gölgesinde yüz yıl yürür ve onu aşamaz. Nitekim bu konuda sahih hadisler gelmiştir.