Yakub aleyhisselam, çocuklarının bu haberi kendisine vermelerinden sonra onlardan yüz çevirdi; üzüntü ve kederi kendisini iyice sardı. Kalbindeki hüzünden ve çok ağlamasına yol açan dert yüzünden gözleri ağarmıştı. {Fe huve kazîm} yani kalbi şiddetli hüzünle dolumuştu. {Ve kâle yâ esefâ alâ Yûsuf} yani içinde gizli kalan eski keder ve kalıcı özlem açığa çıktı. Bu musibet, ilkine göre hafif olsa da onu yeniden hatırlattı. Çocukları onun bu hâline şaşırarak dediler ki: {Tallâhi tefteü tezkürü Yûsuf} yani her halinde Yusuf'u anmaktan vazgeçmeyeceksin. {Hattâ tekûne harazâ} yani erimiş, ne hareketi ne de konuşma gücü kalmamış olursun. {Ev tekûne minel-hâlikîn} yani onu anmaya gücün yettiği halde onu hiç bırakmayacaksın. {Kâle} Yakub {innemâ eşkû bessî} yani döktüğüm sözleri {ve hüznî} yani kalbimdeki kederi {ilallâh} yalnız Allah'a arz ederim; size de başka hiçbir insana da değil. Dilediğinizi söyleyin. {Ve a'lemu minallâhi mâ lâ ta'lemûn} yani Allah'ın onları bana geri döndüreceğini ve onlarla birleşmekle gözümü aydınlatacağını biliyorum.