Yani: Yûsuf aleyhisselâm yeryüzünün hazinelerinin idaresini üstlenince, bunları en güzel şekilde yönetti. Bereketli yıllarda Mısır'ın bütün topraklarına büyük miktarda ekin ekti, bunlar için büyük ambarlar yaptırdı ve çok miktarda yiyeceği biriktirip tam bir disiplinle koruma altına aldı. Kıtlık yılları gelip çatınca ve kuraklık, Yakub'un ve oğullarının yaşadığı Filistin'e kadar ulaşınca, Yakub erzak almak için oğullarını Mısır'a gönderdi. {Yûsuf'un kardeşleri de geldiler, ona girdiler; Yûsuf onları tanıdı, fakat onlar onu tanımıyorlardı.} Yani onu tanımadılar. {Onların erzaklarını hazırlayınca} yani başkalarına verdiği gibi onlara da ölçüp verdi. Onun güzel tedbirlerinden biri de her kişiye bir deve yükünden fazla ölçmemesiydi. Yûsuf onlara durumlarını sormuş, onlar da babalarının yanında bir kardeşleri olduğunu, adının Benyamin olduğunu bildirmişlerdi. {Bunun üzerine} onlara şöyle dedi: {Babanızdan olan kardeşinizi bana getirin.} Sonra onları bunu getirmeye teşvik edip şöyle dedi: {Görmüyor musunuz, ölçüyü tam veriyorum ve ben misafirleri en iyi ağırlayanların en hayırlısıyım.} Sonra onu getirmemelerinin sonucunu hatırlatarak korkuttu: {Eğer onu bana getirmezseniz, yanımda sizin için ne bir ölçü vardır ne de bana yaklaşabilirsiniz.} Bu, onların mecburen kendisine geleceklerini ve bunun onları kardeşi getirmeye sevk edeceğini bildiği içindi. {Dediler ki: Babasını onu istemeye ikna etmeye çalışacağız, biz bunu yapacağız.} Bu, Yakub aleyhisselâmın Yûsuf'tan sonra Benyamin'le teselli bulduğunu ve ondan ayrılamadığını gösterir; bu yüzden onu göndermesi için ikna çabasına ihtiyaç duyuldu. {Yûsuf da hizmetkârlarına dedi ki:} {Mallarını (ödedikleri parayı) yüklerinin içine koyun,} yani erzak için ödedikleri bedeli. {Ailelerine dönünce onu tanısınlar diye, belki yine dönerler.} Rivayete göre, bunu, o malı almaktan utanıp dönmeleri için yapmıştır. Görünen odur ki, onları kendisine iyilik etmeye, ölçüyü tam vermeye ve malı onlara, fark etmeyecekleri bir şekilde geri vermeye teşvik etmek istemişti; çünkü iyilik, insanın iyilik yapana karşı tam bir vefa duymasını gerektirir. {Babalarına döndüklerinde dediler ki: Ey babamız! Bizden ölçü engellendi.} Yani kardeşimizi bizimle göndermezsen ölçü alamayacağız. {Kardeşimizi bizimle gönder ki ölçü alalım.} Yani bu, bizim ölçü almamıza sebep olsun. Sonra onu koruyacaklarına söz verdiler: {Biz onun için mutlaka koruyucuyuz,} yani başına hoşlanmayacağı bir şey gelmesin diye. {Yakub aleyhisselâm onlara dedi ki:} {Daha önce kardeşi Yûsuf hakkında size güvendiğim gibi, onun hakkında da size güvenmemi mi istiyorsunuz?} Yani daha önce Yûsuf'u korumak konusunda bundan fazla söz verdiniz, buna rağmen verdiğiniz kesin sözü tutmadınız; bu yüzden sözünüze ve korumanıza güvenmiyorum, yalnızca Allah'a güveniyorum. {Fakat Allah koruyucu olarak en hayırlıdır ve o merhametlilerin en merhametlisidir.} Yani halimi bilir; umarım bana acır, onu korur ve bana geri gönderir. Bu sözle, onları göndermeye biraz yumuşadığı anlaşılıyor. Sonra eşyalarını açtıklarında, malın kendilerine geri verildiğini gördüler. {Eşyalarını açıp ödedikleri bedelin kendilerine geri verildiğini görünce} bu, Yûsuf'un bunu bilerek geri verdiğinin ve onları bunu sahiplenmeye yönlendirmek istediğinin bilindiğini gösterir. Bunun üzerine, kardeşlerini onlarla göndermeleri için babalarına şöyle dediler: {Ey babamız! Daha ne istiyoruz? Bu, bize ölçüyü tam veren, malımızı da güzel bir biçimde, samimiyet ve yüce ahlakı gösterecek şekilde geri veren kişinin ikramıdır.} {Bu, bize geri verilen malımızdır; ailemize erzak getireceğiz.} Yani kardeşimizi götürürsek, bu bize ölçü verilmesine sebep olur; böylece ailemize, zorunlu olarak ihtiyaç duydukları yiyeceği getirebiliriz. {Kardeşimizi koruyacağız ve bir deve yükü fazla alacağız.} Çünkü kardeşi de birlikte götürürsek her biri için bir deve yükü ölçü verilecekti. {Bu, kolay bir ölçüdür.} Yani zararı olmayan, kolay bir durumdur; çünkü süre uzun olmayacak ve fayda açıkça görülmüştür. Yakub onlara dedi ki: {Allah adına, bana mutlaka getireceğinize dair sağlam bir söz verip yemin etmedikçe onu sizinle göndermem; ancak sizi kuşatan bir felaket olursa ayrı.} Yani sizin karşı koyamayacağınız, savuşturamayacağınız bir durum ortaya çıkarsa. {Sağlam sözlerini verdiklerinde} Yakub'un istediği gibi, {dedi ki: Söylediklerimize Allah şahittir ve vekildir.} Yani Allah'ın şahitliği ve koruması bize yeter. Sonra kardeşini onlarla gönderince, Mısır'a vardıklarında şöyle tavsiye etti: {Hepiniz aynı kapıdan girmeyin, ayrı ayrı kapılardan girin.} Çünkü çok olmaları ve aynı babanın oğulları olarak parlak görünümleri yüzünden nazar değmesinden korkmuştu; bu bir sebeptir. {Fakat Allah'tan gelecek hiçbir şeye karşı size bir faydam olamaz.} Takdir edilen mutlaka olacaktır. {Hüküm yalnızca Allah'ındır.} Yani kaza O'nundur, emir O'nundur; O'nun kazaya bağladığı ve hükmettiği mutlaka gerçekleşir. {Ben yalnız O'na tevekkül ettim;} yani bu sebeplere değil, Allah'a dayandım. {Tevekkül edenler yalnız O'na tevekkül etsinler.} Çünkü tevekkülle her istenen elde edilir ve her korkulan şey savuşturulur. {Babalarının emrettiği yerden girdiklerinde,} bu hareket {Allah'tan gelecek hiçbir şeyi onlardan savamazdı; yalnızca Yakub'un içindeki bir istek yerine gelmişti.} Bu istek, çocuklara karşı duyulan şefkat ve sevginin gereğiydi; böylece babası bir miktar içi rahat etti ve kalbindeki kaygı giderildi. Bu, onun ilminde bir eksiklik değildir; zira o, yüce peygamberlerden ve Rabbanî âlimlerdendir. Bu yüzden Allah onun hakkında şöyle buyurur: {Şüphesiz o, bizim ona öğrettiğimiz ilim sahibidir,} yani büyük bir ilim sahibidir; onu bu ilme kendi gücü ve kuvvetiyle değil, Allah'ın lütfu ve öğretmesiyle ulaşmıştır. {Fakat insanların çoğu bilmez.} Yani işlerin sonuçlarını, şeylerin inceliklerini bilmezler. Bu, ilim sahibi olanlar için de geçerlidir; onların da ilimden, hükümlerinden ve gereklerinden bilmedikleri çok şey vardır.